[Ιστορίες συνωμοσίας] Το νάιλον μπέιμπι ντολ

Η θεία μου από το Σικάγο είχε την αγένεια να μας στέλνει δέματα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 αγνοώντας τα παιδαγωγικά στάνταρ της μάνας μου. Κάπως έτσι απέκτησα την πρώτη (θέλω να πιστεύω) Μπάρμπι στην Ελλάδα, μια πορνοστάρ από PVC με στήθος πύραυλο, πισινό τουρλωτό και με τα πατουσάκια της ανασηκωμένα, έτοιμα για δωδεκάποντο. Πού οι δικές μας άφυλες κούκλες με τα πρησμένα ποδαράκια και τα μάγουλα…

– Μαμά, γιατί η Μπάρμπι περπατάει στα νύχια;

– Γιατί έχει ρήξη προσθίων χιαστών, παιδί μου.

Από ένστικτο, πες, αλλάζαμε αμέσως τις φανελένιες νυχτικιές μας και σεληνιαζόμασταν με κάτι ροζ μπέιμπι ντολ από νάιλον, πάλι καλά που δεν καπνίζαμε τότε γιατί θα είχαμε γίνει σίγουρα παρανάλωμα.

Η μάνα μου, για να μας σωφρονίσει, μας υποχρέωνε να πιούμε το γάλα μας με την πέτσα και μετά έβαζε στο πικ-απ το «The times they are a-changin’» με τον Μπομπ Ντίλαν. Να πώς αποτυγχάνουν  οι παιδαγωγικές μέθοδοι.

Κι αν δεν φρικάρω και δεν εκπλήσσομαι σήμερα με μερικούς μερικούς αγαθιάρηδες που έχαψαν τη μούφα για τα 600 δισ. που μας έρχονται, λέει, με φορτωτική από την Αμερική είναι γιατί, πολύ φοβάμαι, ότι έλαβαν κάποτε κι αυτοί το ίδιο δέμα με το πλαστικό underwear για το οποίο σας μίλησα παραπάνω. Δεν ξέρω κιόλας αν ήταν αποφόρι, πάντως ήταν unisex και είχε σίγουρα ψυχοτρόπες ιδιότητες. Αλλιώς δεν εξηγείται η ομοβροντία νηπιότητας αλλά και το ξεσάλωμα ορισμένων ραδιοτηλεοπτικών που παίζουν με τον πόνο μας περιφέροντας  τους νεοκαραμουρτζούνηδες χωρίς να λογαριάζουν ούτε ΕΣΡ, ούτε κανόνες δεοντολογίας, ούτε διαψεύσεις  θεσμικών οργάνων, ούτε Θεό, ούτε διάβολο.

Πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί ξεχνάω πώς το λέμε εμείς εκεί; Αν ζούσε κι έβλεπε η θεία από το Σικάγο, θα είχε τραβήξει δυο – τρεις γερές ξανάστροφες στον Ορέστη Μακρή. Οπωσδήποτε.