[Ενστάσεις] Το παιχνίδι της Μεταπολίτευσης

Οταν πήγα στον Στρατό, όλοι οι αξιωματικοί που συνάντησα, οι περισσότεροι με έντονη την αίσθηση του καθήκοντος, ακόμα κι εκείνοι που ήταν μονοκόμματοι ή με τους οποίους ήταν φως φανάρι ότι διαφωνούσες πολιτικά, μιλούσαν για την έννοια της πειθαρχίας, για τους κανόνες που δεν πρέπει να παραβιάζονται, για τις ευθύνες αλλά και για τις δυνατότητες εφαρμογής των κανόνων που είχε ο στρατιώτης όταν βρισκόταν σε υπηρεσία. Το ίδιο διάστημα, θυμάμαι, ένας διάσημος ιδιώτης, με τη λογική τού «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;», προσπάθησε να μπει με το αυτοκίνητο στο Πεντάγωνο, στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Ο φρουρός, που είχε καθήκον να μην αφήνει κανέναν να μπαίνει μέσα επειδή του κάπνισε, και για λόγους ασφαλείας και για συμβολικούς λόγους, προσπάθησε να τον εμποδίσει. Το αποτέλεσμα; Ο φρουρός βρέθηκε τραυματισμένος, χτυπημένος από το αυτοκίνητο του διάσημου και ισχυρού ιδιώτη – ο οποίος, λόγω της διασημότητάς του, πιθανόν και λόγω των σχέσεών του με την τότε πολιτική ηγεσία του Στρατού, δεν είχε καμία κύρωση. Και στην πορεία της ζωής μάλλον επιβραβεύτηκε.

Αν καμιά εικοσιπενταριά χρόνια πριν μπορούσε ένας να μπει με το αμάξι του, τσαμπουκά, στο Πεντάγωνο, γιατί εν έτει 2012 να μην μπορούν να μπουν πολλοί; Ποιος θα τους εμπόδιζε; Ο φρουρός; Αστεία πράγματα, αν είχε τολμήσει να κάνει χρήση της ισχύος που απορρέει ως εκ της θέσεώς του, δεν είναι σίγουρο καν ότι θα είχε αποφύγει την πειθαρχική τιμωρία. Στρατιωτικό άγημα; Αν δεν ήταν ο λαός και ο Στρατός ενωμένοι, θα είχαμε χούντα – όπως λένε και τα αεροπανό της αγανάκτησης, «δεν τελείωσε το ’73». Ο πολιτικός προϊστάμενος του Πενταγώνου; Κι αν στους διαμαρτυρομένους είχαν εμφιλοχωρήσει ψηφοφόροι του;

Με τούτα και μ’ εκείνα, η ελληνική κοινωνία βαδίζει στην απόλυτη διάλυση. Θυμάμαι, στις καταλήψεις των ΑΕΙ στα τέλη της δεκαετίας του 1970, έτρεμε η ψυχή φίλων μου καταληψιών μήπως συλληφθούν – και αντί να πάρουν πτυχίο απ’ τη σχολή τους βρεθούν πτυχιούχοι του Κορυδαλλού. Σήμερα κάνουν καταλήψεις ακόμα και στα νηπιαγωγεία.

Ηταν το παιχνίδι της Μεταπολίτευσης. Το κίνημα, κάθε είδους κίνημα, έκανε νόμο το δίκιο του, με αποτέλεσμα να καταστρατηγούνται οι κανονικοί νόμοι. Αλλά επειδή εκείνοι που φτιάχνανε τους νόμους είχαν ανάγκη το κίνημα, το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο, δεν είχαν πρόβλημα που δεν εφαρμόζονταν οι νόμοι, τους οποίους οι ίδιοι φτιάχνανε. Η Ελλάδα, νησιωτικό κράτος ούτως ή άλλως, σιγά σιγά γέμισε νησίδες ανομίας, έγινε η ίδια μια τεράστια νησίδα ανομίας – αυτό ήταν ο αναδελφισμός της, αυτό ήταν ο περίφημος ελληνικός εξαιρετισμός.

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Τα ζούμε. Game over.