Στίγμα

Πού είναι (τελικά) η λίστα;

ΕΔΩ Η ΛΙΣΤΑ, εκεί η λίστα, πού είναι η λίστα; Κόσμος και κοσμάκης αναζητεί τη λίστα της Λαγκάρντ με τους 2.000 έλληνες καταθέτες στην Ελβετία – που δεν είναι 2.000 αλλά 1.900 ενημερώνω. Αποφάσισα να δοκιμάσω κι εγώ την τύχη μου. Και επειδή, όπως είναι γνωστό, ρωτώντας πας στην πόλη, άρχισα την αναζήτηση από τους (τότε) καθ’ ύλην αρμοδίους. Μίλησα με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου (Παπακ. για τους φίλους) και τον Γιάννη Καπελέρη. Δεν μίλησα με τον Ιωάννη Διώτη, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν τον πέτυχα στο τηλέφωνο. Από τη συζήτηση με τους άλλους δύο σπεύδω να ενημερώσω πάντα ενδιαφερόμενο ότι το μικρό σίριαλ που εκτυλίχθηκε γύρω από την περιβόητη λίστα έχει αρκετές γκρίζες περιοχές, και μερικές βασικές αλήθειες.

ΞΕΚΙΝΩ: η λίστα προτάθηκε προς αγορά κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες το φθινόπωρο του 2010 στον τότε γενικό γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών Δημήτρη Γεωργακόπουλο από κάποιο μεσάζοντα.

ΕΚΕΙΝΟΣ ζήτησε οδηγίες από τον Παπακ. αν πρέπει να προχωρήσει στη διαπραγμάτευση. Ο Παπακ. απάντησε «όχι» στη λογική ότι «αν είναι να πληρώσουμε για να την αγοράσουμε, χωρίς μάλιστα να ξέρουμε περί τίνος πρόκειται, γιατί να μην τη ζητήσω απευθείας από τη Λαγκάρντ, η οποία υποτίθεται ότι την κατέχει;».

ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΣ σωστός και, όπως αποδείχθηκε και στην πράξη, απολύτως λογικός. Ενα τηλεφώνημα στη μαντάμ Κριστίν (η οποία, θυμίζω, ήταν τότε υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας) είχε ως αποτέλεσμα μια ωραία πρωία, εκεί περί τον Δεκέμβριο του 2010 η λίστα να έρθει στην Αθήνα προς επιβεβαίωση της καλής συνεργασίας που είχαν οι δύο.  

ΤΙ ΗΤΑΝ Η ΛΙΣΤΑ; Λίστα ακριβώς δεν υπήρχε, με την έννοια του καταλόγου. Ενα άθροισμα αρχείων Excel ήταν, 1.900 κάτι τον αριθμό, όπου κάθε αρχείο αντιστοιχούσε σε  ένα όνομα έλληνα καταθέτη και περιελάμβανε τις κινήσεις του λογαριασμού του στην τράπεζα HSBC για το έτος 2007.

ΕΝΗΜΕΡΩΝΩ επίσης ότι τα αρχεία τα είχε βάλει στο χέρι ένας γαλλοϊταλός υπάλληλος της τράπεζας ονόματι Φαλσιανί, εξού και πήρε το όνομά της. Ο τύπος έβγαλε στη συνέχεια τα αρχεία στη γύρα προς πώληση αλλά φαίνεται ότι γάλλοι πράκτορες του πήραν την μπουκιά από το στόμα.

ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΩ στην αρχή: ο Παπακ. παίρνει τα αρχεία, και  ανασύρει από αυτά 15 ονόματα με τις περισσότερες καταθέσεις, το συνολικό άθροισμα των οποίων ανέρχεται σε περίπου 1,5 δισ. ευρώ (και όχι 10 ή 20 δισ., εντάξει;).

ΟΠΩΣ διατείνεται τόσο αυτός, όσο και ο Καπελέρης, κανένα από τα ονόματα δεν αφορά μεγάλης εμβέλειας επιχειρηματία ή πολύ περισσότερο πολιτικό. Για την ακρίβεια μόλις δύο ονόματα στα 15 αφορούν γνωστούς επιχειρηματίες της χώρας – όχι πρώτα ονόματα, επαναλαμβάνω. Από μια πρώτη έρευνα που διεξάγει ο Καπελέρης, ως ειδικός γραμματέας επικεφαλής του ΣΔΟΕ, αποκαλύπτονται μερικά καταπληκτικά πράγματα. Οπως για παράδειγμα, η περίπτωση κυρίας η οποία εμφανιζόταν να δηλώνει ετήσιο εισόδημα 25.000-30.000 ευρώ και στην HSBC διέθετε 500 εκατομμύρια ευρώ καταθέσεις! Προφανώς περίπτωση αχυρανθρώπου, κάποιου οικονομικά ισχυρού, δεν εξηγείται αλλιώς.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ να υπάρξει περαιτέρω διερεύνηση. Εδώ αρχίζει η διάσταση. Ο Καπελέρης μού είπε ότι «δεν έλαβε ποτέ τέτοια οδηγία». Ο Παπακ. μού εξήγησε ότι «υπήρξε ένα προβληματισμός για το κατά πόσον τα στοιχεία των λογαριασμών θα μπορούσαν να αποτελέσουν αποδεικτικά στοιχεία ενώπιον της Δικαιοσύνης δεδομένης της αδιαφανούς διαδικασίας κτήσης τους αλλά είπαμε να προχωρήσει η έρευνα».

Γιατί δεν προχώρησε η έρευνα;

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ; Οτι η έρευνα δεν προχώρησε. Ο μεν Καπελέρης αντικαταστάθηκε στις αρχές του 2011 από τον εισαγγελέα Ιωάννη Διώτη, ο δε Παπακωνσταντίνου που εκείνο τον καιρό καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα λόγω της συνεχούς απόκλισης από τους στόχους του Μνημονίου προφανώς δεν είχε σε πρώτη προτεραιότητα τη διερεύνηση της λίστας. Επιπλέον, «έτρεχαν» και οι διαπραγματεύσεις με τους Ελβετούς για την υπογραφή διακρατικής συμφωνίας  για το σύνολο των ελλήνων καταθετών στις ελβετικές τράπεζες και τη φορολόγησή τους.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, όπως ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου διαβεβαιώνει (κι εμένα χθες το βράδυ), «έστειλα την πλήρη λίστα, όπως τα είχε παραλάβει από τη Λαγκάρντ στον κ. Διώτη για τα περαιτέρω». Πώς πιστοποιείται αυτό; Τη διαβίβασε, μου είπε, με άνδρες της ασφάλειάς του στον  επικεφαλής του ΣΔΟΕ «χέρι με χέρι». Από εκεί και πέρα, αγνοεί παντελώς τι συνέβη: «Δεν ξέρω, δεν έμαθα ποτέ τι έγινε στη συνέχεια. Το φοβήθηκε (ο Διώτης); Δεν θέλησε να την ακουμπήσει λόγω της προέλευσής της; Δεν έχω άλλη πληροφόρηση».

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Παπακωνσταντίνου δεν έχει πληροφόρηση, το υπουργείο Οικονομικών σύμφωνα με τις δηλώσεις Στουρνάρα επίσης δεν γνωρίζει τίποτε για τον φόνο, αλήθεια γιατί δεν κάνουν ένα τηλεφώνημα στον κ. Διώτη να δουν τι ακριβώς έχει συμβεί; Σε εκείνους μπορεί να απαντήσει. Και με τον τρόπο αυτό θα αποφύγουν δηλώσεις που γελοιοποιούν (ακόμη μία φορά) τη χώρα, του τύπου «χάσαμε τη λίστα, στοπ»! Κατά τα λοιπά, όσοι (μπορεί να) είχαν γνώση των 15 ονομάτων με τις περισσότερες καταθέσεις που διαβίβασε ο Παπακ. στο ΣΔΟΕ από τη λίστα της Λαγκάρντ εκτιμούν ότι οι καταθέσεις αυτές ήταν «παλιά εφοπλιστικά λεφτά», ήτοι καταθέσεις εφοπλιστικών οικογενειών και όχι απαραίτητα χρήματα από παράνομες δραστηριότητες. Ετσι λένε αλλά μην το δένετε και κόμπο γιατί κανένας ποτέ δεν μπορεί να ξέρει με αυτά. Εντάξει;

Τον κάλεσαν οι χρυσοκάνθαροι

ΠΑΡΑΛΙΓΟ να αναλώσω στην υπόθεση της λίστας ολόκληρη τη στήλη σήμερα αλλά τελικά πίεσα τα πράγματα για να μπορέσω να βρω λίγο χώρο προκειμένου να καταγράψω τη χθεσινή, νέα, καταλυτική παρέμβαση του  προέδρου Αλέξη, ο οποίος επισκέφθηκε τον ΟΠΑΠ προκειμένου να διαδηλώσει την αντίθεσή του στην πώληση του 33% των μετοχών του Οργανισμού. Μόνο που, όπως μου ανέφεραν κάτι φίλοι από τον ΟΠΑΠ, εκεί πήγε ύστερα από πρόσκληση του συλλόγου των εργαζομένων στην ΟΠΑΠ ΑΕ οι οποίοι θεωρούνται από τους πλέον χρυσοκάνθαρους του Δημοσίου και προφανώς καίγονται να μην ιδιωτικοποιηθεί ο Οργανισμός, διότι αν συμβεί αυτό θα χάσουν ζεστά χρήματα. Διακόσιοι τριάντα είναι όλοι και όλοι, και ομολογώ ότι τους καταλαβαίνω. Οι φίλοι με παρακάλεσαν να ρωτήσω το αριστερό αγόρι (όχι που θα το ξεχνούσα) αν συμφωνεί να υπάρχουν στον ΟΠΑΠ εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων – οι χρυσοκάνθαροι και οι άλλοι, οι πολλοί, που αμείβονται με 700 και 800 ευρώ – και τι προτείνει επ’ αυτού. Μεταφέρω το ερώτημα, με χαρά εννοείται…