Η διάνοια και ο βασιλιάς της μουσικής ανατροπής

Δεν ανήκαν στην ίδια γενιά, δεν απευθύνονταν στο ίδιο κοινό και όσο κι αν ήθελες να βρεις τη γέφυρα που ένωνε το καλλιτεχνικό (αλλά και ιδεολογικό τους) προφίλ, θα ήταν δύσκολο να την εντοπίσεις. Ο ένας (Σαββόπουλος), ο βασιλιάς της μουσικής ανατροπής στα χρόνια του ’60. Το ροκ μέσα από άλλο μάτι, πραγματικά ελληνικό, με στίχο υπέροχο αλλά και δυσανάγνωστο, με στυλ μοναδικό, με αέρα «νέας εποχής», με ιδέες ανοιχτές, στα χνάρια της μεγάλης πολιτικής επανάστασης των 60s.

Ο Χατζιδάκις, η καταξιωμένη μουσική διάνοια που είχε ηγετικό ρόλο και σε ένα ευρύτερο πνευματικό επίπεδο από τα μέσα του ’50. Η πεφωτισμένη Δεξιά που άπλωνε τις φτερούγες της παντού – όταν υπήρχε λόγος να τις ανοίξει. Και το έκανε χωρίς φόβο ή πάθος. Το έκανε με μοναδικό γνώμονα την ανεύρεση νέας φλέβας χρυσού και ουδείς είχε τα κότσια να αμφισβητήσει τις επιλογές του. Και τον Σαββόπουλο τον είχε ξεχωρίσει ο Χατζιδάκις. Είχε αναγνωρίσει τη φλέβα του. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που εκτός από τις δισκογραφικές τους συνεργασίες (λιγοστές βέβαια) τον είχε κάνει μέλος στις επιτροπές δύο ιστορικών διοργανώσεών του για την ανάδειξη νέων καλλιτεχνών (μαζί με άλλες προσωπικότητες της εποχής), των Πρώτων Αγώνων Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας (1981) αλλά και των Πρώτων Αγώνων Ελληνικού Τραγουδιού της Καλαμάτας (1991). Ούτε ότι ήταν από τους τραγουδοποιούς που επέλεξε να δώσει βήμα στο πρόγραμμα που έκανε στον Σείριο της Πλάκας στα μέσα του ’80 μαζί με την Πλάτωνος, τους Κατσιμιχαίους, τον Πανούση, τον Ξυδάκη, την Αφροδίτη Μάνου (από την πλευρά των τραγουδοποιών).

Η μόνη φορά που συναντήθηκαν δισκογραφικά ήταν στα «Παράλογα» το 1976 – μουσική Χατζιδάκι και στίχοι Γκάτσου -, όπου ο Σαββόπουλος με τη Μελίνα Μερκούρη λένε «Τ’ άλογο του Ομέρ Βρυώνη», ενώ το 1988 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Ο κύριος Σαββόπουλος ευχαριστεί τον κύριο Χατζιδάκι και θα ‘ρθει οπωσδήποτε», ένα ενθύμιο από τα έργα και τις ημέρες του Σαββόπουλου στον Σείριο (ένα μοντάζ από πρόζες και τραγούδια του Διονύση, ειδικά σχεδιασμένο από τον ίδιο για τις εμφανίσεις του εκεί).

Προς τι λοιπόν εκείνο το «Χατζιδάκιαμ’ Θουδουράκιαμ’ ισίς τρώτι κι πίνιτι / κι μένα μι τρώει η αρκούδα» – από τον δίσκο του «10 χρόνια κομμάτια» (1975) -, στο οποίο δεν ξέρουμε πώς είχε απαντήσει (ή αν είχε απαντήσει) ο Μάνος Χατζιδάκις; Ε, εκείνες είναι άλλες, μακρινές εποχές. Αλλωστε, σε ιδεολογική βάση, ήμασταν πάντοτε στα θολά νερά για το τι πίστευε ή δεν πίστευε ο Νιόνιος. Σε πρόσφατη συνέντευξή του, πάντως, είπε ότι «ο Χατζιδάκις υπήρξε δάσκαλός του, χωρίς να είναι τραγουδιστής, και φανταζόταν ότι τη φωνή του δεν θα την επέλεγε, αλλά ήλπιζε, αν ζούσε ο Χατζιδάκις, να αναγνώριζε ότι προσπάθησε να φτάσει σε ένα ποιητικό αποτέλεσμα».