[Φαινόμενα] Η καχυποψία γεννάει σίριαλ

Τι σχέση μπορεί να έχει μια τηλεοπτική σειρά με την άγρια επικαιρότητα των ημερών, με τα αιματηρά ξεσπάσματα φανατισμού στον μουσουλμανικό κόσμο, με τη σύγκρουση Ιράν και Ισραήλ στα Ηνωμένα Εθνη, με την προσπάθεια του αμερικανού Προέδρου να απευθύνει μήνυμα ανοχής στους Αμερικανούς, αλλά και σε όλο τον κόσμο, ορμώμενος από το ύποπτο φιλμάκι για τον Μωάμεθ που έγινε αφορμή να ξεσπάσει το μίσος;

Κι όμως το «Homeland», που από χθες προβάλλεται και στη χώρα μας (Fox) ενώ παράλληλα ξεκίνησε στις ΗΠΑ η προβολή του δεύτερου κύκλου του (αμέσως μετά τη βράβευσή του με τρία από τα σημαντικότερα Εmmy: καλύτερης σειράς, καλύτερου πρώτου ανδρικού και πρώτου γυναικείου ρόλου), μοιάζει να ανοίγει διάλογο με όλα αυτά. Είναι προφανές ότι η τηλεόραση δεν «γιατρεύει» πληγές ούτε προτείνει λύσεις. Ωστόσο συντονίζεται και ενισχύει τις τάσεις των καιρών, εξού και συμπλήρωνε ανέκαθεν ιδανικά τη μακρά παράδοση του Χόλιγουντ στη μυθική κατασκευή ενός εξωτερικού εχθρού, αφηγούμενη απειλές και κρίσεις εκτός, αλλά ενίοτε και εντός του κράτους (Μαφία, επίορκοι πράκτορες κ.λπ.).

Ολο αυτό έφτασε στο αποκορύφωμά του με το εμβληματικό «24», τη σειρά που συνόδεψε την υστερία του τρόμου στις ΗΠΑ και ανέλαβε τη νομιμοποίηση στις συνειδήσεις των Αμερικανών ακόμη και αντισυνταγματικών μεθόδων για την αντιμετώπιση της Απόλυτης Απειλής. Με τον Τζακ Μπάουερ (Κίφερ Σάδερλαντ) να γίνεται ο τηλεοπτικός ήρωας-σύμβολο της εποχής Μπους και της κουλτούρας μιας Αμερικής τιμωρού, πέρα από κάθε εσωτερικό και διεθνές δίκαιο.

Το «Homeland» αμφισβητεί ολόκληρο το οικοδόμημα και μιλάει για μια Αμερική – και έναν κόσμο ολόκληρο – όπου ο τρόμος έχει φωλιάσει τόσο βαθιά που πλέον βρίσκεται παντού, μέσα στις ίδιες τις ψυχές. Μιλάει για μια Αμερική όπου ο αλλοτινός πατριωτισμός, που αποθεωνόταν στο πρόσωπο των βετεράνων της, έχει μετατραπεί σε καχυποψία για τις «αλλοιωμένες» τους προσωπικότητες από τη φρίκη του πολέμου (και ίσως από τη συνάφειά τους με τον εχθρό).

Ολα αυτά «φορτώνεται» συμβολικά και ουσιαστικά ο Νικ Μπρόντι (Ντάμιαν Λιούις), ο βετεράνος του Ιράκ του οποίου τα ίχνη είχαν χαθεί για χρόνια, που επανεμφανίζεται στην πατρίδα και βρίσκει απέναντί του τη φοβική Αμερική στο πρόσωπο μιας πράκτορα της CIA. Προσωπικότητα διφορούμενη με τη σειρά της, η Κάρι Μάθισον (Κλερ Ντέινς) αναλαμβάνει την παρακολούθηση του Μπρόντι, ξεπερνώντας τα όρια τα υπηρεσιακά και τα ψυχικά της. Ο Μπρόντι στη συνέχεια θα κατέβει στην πολιτική, θα εκλεγεί στο Κογκρέσο, η σχέση του με την Κάρι θα εξελιχθεί σε πολύ προσωπική. Μια σχέση που θα μπορούσε να θεωρηθεί και μεταφορική για ολόκληρο το νόημα της σειράς και τη σχέση της με την πραγματικότητα.

Παρόλο που το «Homeland» δεν ξεφεύγει από την παράδοση των θρίλερ «εθνικής ασφαλείας», αυτό που μοιάζει προς το παρόν να ανατρέπει είναι η «μυθική κατασκευή» του εχθρού. Αυτό που στο «24» απογειώθηκε, με τις μεθόδους του Μπάουερ να δίνουν τον τόνο, ακόμη και επιχειρήματα σε νομικούς οι οποίοι ανέλαβαν την «ηθική υπεράσπιση» των βασανιστηρίων για λόγους «εθνικής ασφαλείας».  

Εκείνος ο κόσμος της τρομοκρατικής υστερίας δίνει τις βαθιές ψυχολογικές διαστάσεις στο στόρι του «Homeland». Αυτές υπηρετεί και ένας ανατρεπτικός – για την τηλεόραση – τρόπος αφήγησης που αφήνει πάντα αμφιβολίες στον θεατή, κάνοντάς τον να αλλάζει άποψη και «ματιά».