[Εναλλακτικά] Πέτρινα χρόνια

ΤΟ ΕΡΓΟ έχει παιχθεί ξανά και ξανά.

Το 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου – και οι δικοί του – πίστευαν στο άστρο τους. Ο Κώστας Καραμανλής ήταν νωθρός, απομονωμένος κι απαξιωμένος στην Ευρώπη. Ο νέος πρωθυπουργός θα ‘μπαινε στο αεροπλάνο και θα έπειθε ο ίδιος τους ξένους για τον μετασχηματισμό της Ελλάδας σε μια πράσινη οικονομία. Οι τολμηρές γεωπολιτικές κινήσεις – με ανοίγματα στην Τουρκία, στο Ισραήλ και στην Κίνα – θα έκαναν τα υπόλοιπα. Είναι γνωστό τι έγινε μετά – ή μάλλον τι παθαίνεις αν πιστεύεις ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις με πράσινα ομόλογα μια εθνική κρίση δανεισμού που εξελίσσεται με φόντο μια διεθνή κρίση χρέους.

Το 2011 ήρθε ο Βαγγέλης Βενιζέλος, βέβαιος για την επάρκειά του να διαπραγματευθεί πολιτικά με τους ξένους – με αποτέλεσμα να διώξουμε την τρόικα και να την παρακαλάμε να επιστρέψει. Σειρά του Λουκά Παπαδήμου και των υπερτεχνοκρατών που είχε γύρω του να θεωρήσουν ότι αν μιλάς στο τηλέφωνο με τη Μέρκελ και τον Ντράγκι κι αν παίζεις στα δάχτυλα τα μαθηματικά του PSI, τότε μπορείς να φέρεις την Ελλάδα στον δρόμο της αρετής και, στη διαδρομή, να προκαλέσεις στα μουλωχτά και την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού. Ωραία όλα αυτά – μόνο που ο Παπαδήμος είναι πλέον άφαντος. Σειρά του Αντώνη Σαμαρά, που μιλούσε σωστά εδώ και δύο χρόνια για τον θάνατο της ανάπτυξης. Αυτός βγήκε όρθιος έπειτα από δύο εκλογές και μπήκε στο Μαξίμου. Εκανε τρικομματική κυβέρνηση και αποφάσισε να φανεί γενναίος. Θα ‘παιρνε τα μέτρα μπροστά – όπως σωστά τον έπεισε ότι έπρεπε να κάνει ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας – και θα δάγκωνε το μαχαίρι για να πάρει η Ελλάδα την επιμήκυνση και να αποφύγει τη δραχμή.

ΑΝ Η ΠΑΡΟΥΣΑ κυβέρνηση πίστευε – όπως και όλες οι προηγούμενες – ότι είχε το κοκαλάκι της νυχτερίδας, η πεποίθηση αυτή έχει μάλλον πάψει να ισχύει τις τελευταίες δέκα ημέρες. Η τρόικα για άλλη μια φορά επιφύλαξε στην Ελλάδα το ίδιο μείγμα υπερλιτότητας, που τελικά θα μειώσει κατά 25% το ΑΕΠ σε μια πενταετία. Η χώρα παραμένει στον φαύλο κύκλο της ύφεσης που κατατρώει κάθε θετικό αποτέλεσμα από το συμμάζεμα των δημοσιονομικών – αφού, πράγματι, το πρωτογενές έλλειμμα έχει μειωθεί σημαντικά. Δεν έχει σημασία αν αυτή τη φορά είναι το ΔΝΤ και η Γερμανία ο κακός της διαπραγμάτευσης. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και οδηγεί σε μια οικονομική πολιτική που μετατρέπει τις κυβερνήσεις των Αθηνών σε σχήματα υψηλής αναλωσιμότητας.

ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥΣ, οι τρεις – Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης – είναι συνειδητοποιημένοι και αποφασισμένοι. Παρ’ όλα αυτά, ο κύκλος της φθοράς πρέπει να σπάσει. Είναι το μεγάλο στοίχημα αυτής της κυβέρνησης, γιατί η χώρα στα πέτρινα χρόνια της οικονομίας χρειάζεται τουλάχιστον πολιτική σταθερότητα.