[Προβολείς] Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά

Ο πατέρας μου, δεινός διώκτης της παχυσαρκίας, και η μάνα μου, κακομαγείρισσα εκ πεποιθήσεως, σε ένα μόνο κατάφεραν να λειτουργήσουν κατά τας γραφάς, αρμονικά και ως σάρκα μία. Βγάλανε στην κοινωνία τρία παιδιά τα οποία στη θέα ενός γεμάτου πιάτου παρέλυαν από ενοχές και από αντικρουόμενες επιθυμίες. Τώρα αυτό να το καταβροχθίσω ή να το παραδώσω στην κομαντατούρ;

Μοναδική θερμιδική εκεχειρία ήταν το ωραίο παστίτσιο της Κυριακής, προσαρμοσμένο πάντως στο διατροφικό δόγμα του σπιτιού. Στην μπεσαμέλ μυήθηκα σε αρκετά προχωρημένη ηλικία. Μέχρι τότε το παστίτσιο το τρώγαμε ρολό με φύλλο, αρτυμένο με λίγο ελαιόλαδο. Τις γρατζουνιές στον ουρανίσκο μου από τα πιο ξεροψημένα κομμάτια τις αισθάνομαι μέχρι σήμερα κι ένα σισύφειο αίσθημα με παίρνει και με σηκώνει. Τι θα γίνει αλήθεια με την «Αιώνια τιμωρία», αυτήν με την οποία έχουν κατά νου να σωφρονίσουν τον 27χρονο πλακατζή του φέισμπουκ, κράτος και παρακράτος; Με τι καρδιά μετέτρεψαν έναν νέον άνθρωπο με διεύθυνση, ονοματεπώνυμο και όλη τη ζωή μπροστά του σε μόνιμο κουτσούνι σκοποβολής για τη ΧΑ και τα φουσάτα της και πώς το άντεξαν με τον ίδιο σμπάρο να ρίξουν κάτω τρία τρυγόνια της εύθραυστης δημοκρατίας μας; Ο Νίκος Δένδιας, ο Αντώνης Ρουπακιώτης και η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος ήταν μέχρι πρότινος μια κάποια ψευδαίσθηση ευνομίας σε αυτή την ηθικά σμπαραλιασμένη χώρα. Μα πώς μπουρδουκλώθηκαν έτσι; Από προχθές αποτελούν ένα τρικέφαλο σύμπλεγμα. Κι αυτά που τους ζώνουν δεν είναι μακαρόνια με σάλτσα μπεσαμέλ. Είναι φίδια χειρότερα κι από αυτά του Λαοκόοντος.