[Ανορθόδοξα] Η παράδοση της δυστροπίας

Η παράδοση της δυστροπίας έχει βαθιές τις ρίζες της στην Ιστορία του ελληνισμού. Και οφείλουμε να παραδεχθούμε πως αν οι Ελληνες ως λαός δεν ήταν δύστροποι, ενδεχομένως και να είχαν αφανιστεί. Χωρίς το απείθαρχο του χαρακτήρα μας, χωρίς το γαϊδουρινό μας πείσμα, χωρίς τον τυφλό εγωισμό μας, μπορεί και να μη μιλάγαμε καν ελληνικά, εν πάση περιπτώσει αυτή τη γλώσσα που μιλάμε σήμερα και κατ’ ευφημισμόν την ονομάζουμε «ελληνικά». Στο κάτω κάτω μπορεί να υποθέσει κανείς πως οι αρχαίοι Αθηναίοι, επειδή ήσαν δύστροποι και δεν ανέχονταν ούτε βασιλιάδες, ούτε τυράννους, αλλά ούτε και ο ένας τον άλλον, εφηύραν τη δημοκρατία για να μπορέσουν να συνυπάρξουν. Κι αν ξύσεις λίγο τα λεγόμενα από τους ήρωες της παλιγγενεσίας, θα βρεις από κάτω ανθρώπους κακότροπους που δύσκολα μπορούν να χωνέψουν ακόμη και τον συναγωνιστή τους, τον ομόθρησκό τους, άσε πια τους συμμάχους τους. Μήπως είναι τυχαίο που έφτασε ένα «Οχι» για να δημιουργήσει την εθνική ομοψυχία γύρω από τον δικτάτορα Μεταξά και το έπος του σαράντα;

Αν δεν κάνω λάθος, είμαστε ο μόνος λαός που γιορτάζει την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου. Γιατί στο τέλος του παραδοθήκαμε στη δυστροπία μας κι αρχίσαμε να σφαζόμαστε μεταξύ μας. Σκέψεις ανεπίκαιρες που όμως τις προκαλεί μια επικαιρότητα, η οποία έχει αναδείξει τη δυστροπία σε κυρίαρχο μέγεθος, αν όχι στον μοναδικό κοινωνικό ιστό που έχει παραμείνει ζωντανός. Κάπου ανάμεσα στη νομιμοποίηση της σωματικής και της οικονομικής βίας, κάπου στο περιθώριο των δισεκατομμυρίων που περιφέρονται μαύρα κι άραχλα σε μυστικούς λογαριασμούς, μέσα από τη δυσάρεστη οσμή που αναδίδει η πολιτική τάξη, το φάντασμα της δυστροπίας προγραμματίζει τις κινήσεις τής κοινωνίας σαν τον πατέρα του Αμλετ. Και η εθνική μας δυστροπία που διατήρησε τον ελληνισμό, ενίοτε δε τον βοήθησε να μεγαλουργήσει, έχει ξεπέσει κι αυτή στα επίπεδα του τσαμπουκά.

Σκέφτομαι τον πλουτισμό των πολιτικών. Ας πούμε ότι όταν είσαι υπουργός σε μια κυβέρνηση που στην πραγματικότητα δεν παράγει κανένα έργο, ε, τι θα κάνεις, θα ψάξεις με κάτι να ασχοληθείς, και η ενασχόληση με τα εκατομμύρια δεν είναι από τις χειρότερες. Αν μη τι άλλο, σου επιτρέπει να αναπτύξεις τη δυστροπία σου χωρίς να τολμά να σου πει κανείς τίποτε. Μπορείς να δείξεις στους υπόλοιπους πόσο αφελείς είναι που δεν κατάφεραν να φτιάξουν λογαριασμούς στην τράπεζα και τώρα τρέχουν για τη σύνταξή τους που τους ζητάς να την κόψουν για να σωθεί η χώρα.

Και οι Ελληναράδες; Οι πάσης φύσεως Ελληναράδες που μιλούν για την καθαρότητα της φυλής, την παράδοση της δυστροπίας δεν επικαλούνται; Οι θυμωμένοι με τον αιώνα μας ιεράρχες, οι τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής, ένας εσμός από κακοφορμισμένη δυστροπία, η οποία δεν έχει τίποτε άλλο να υποστηρίξει παρά το δικαίωμά της να εκφραστεί. Ασε πια τα παιδιά των προαστίων που φοράνε την κουκούλα και καίνε το αυτοκίνητο του γείτονα, ποτέ το δικό τους, και πετάνε μολότοφ στους κακοπληρωμένους «μπάτσους». Γιατί παλεύουν; Γιατί παλεύουμε; Τι θέλουμε να σώσουμε; Ή μήπως δεν μας ενδιαφέρει να σωθούμε, απλώς επειδή δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε, συνεχίζουμε τη μεγάλη ελληνική παράδοση της δυστροπίας;