[Προβολείς] Σαββατόβραδο στη Μεταμόρφωση

Ωραία κουβέντα κάνουμε. Ωραία θεωρία. Για τα άκρα που αποχαλινώνονται και συναντιούνται στην αγριότητα. Για την επαναστατική – την καλή – βία και την κακή – τη ρατσιστική. Ωραία κουβέντα με πολλήν αρθρογραφία, εμβριθείς επιφυλλίδες και δηλητηριώδεις λιβέλους, παλιά στερεότυπα και νέα ξεκατινιάσματα. Κι όσο εμείς αφηνόμασταν σε αυτήν τη φιλολογία, στη Μεταμόρφωση, βράδυ Σαββάτου, μαχαίρωσαν άλλους δυο. Τους μαχαίρωσαν «άγνωστοι» επειδή ήταν Πακιστανοί.

Ετσι γίνεται η συζήτηση για τη βία. Ερήμην της αιματηρής πραγματικότητας. Ερήμην της απειλής να κυριαρχήσουν στον δρόμο τα μαχαίρια των νέων γνωστών αγνώστων.

Δεν χρειαζόμαστε τώρα άλλη Βαϊμαριάδα. Εδώ που φτάσαμε, δεν χρειαζόμαστε άλλες μισαλλόδοξες ρητορείες για το ποιος έφταιξε. Η Συμμορία υπάρχει και δρα επειδή την πίστεψε μισό εκατομμύριο και την κρυφοανέχονται άλλοι τόσοι. Είναι πολλοί κι επείγει να τους μεταπείσουμε. Επείγει να συμφωνήσουμε πρώτα μεταξύ μας στα στοιχειώδη. Να συμφωνήσουμε ότι πράξεις που εμπίπτουν στον Ποινικό Κώδικα δεν είναι ποτέ πολιτικές. Τα εγκλήματα – με σουγιά, με στουπί ή με γυμνή γροθιά – δεν αξίζουν ποτέ πολιτικής ταυτότητας, ό,τι κι αν φαντάζονται οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί τους.

Οσοι πιστεύουν ακόμη σ’ αυτήν την ταλαιπωρημένη δημοκρατία οφείλουν να συνεννοηθούν απέναντι στον κίνδυνο. Η Βουλή, το Σύνταγμα, αυτοί οι καταρρακωμένοι θεσμοί είναι το μόνο που μας έχει απομείνει. Ας μην εξαντλήσουμε τη δημοκρατία σπαρασσόμενοι για το ποιος την πλήγωσε περισσότερο. Τέτοιες κουβέντες δεν ακούγονται εκεί έξω, στη Μεταμόρφωση, στις γειτονιές, στις λαϊκές. Εξω απλώνεται σκοτάδι.