[Δρόμοι] Η ευρωζώνη…

… είναι θνητή. Αυτό είναι το κυριότερο μάθημα της κρίσης στην οποία έχει βυθιστεί η Ευρώπη εδώ και τρία χρόνια. Η έξοδος μιας και μόνης χώρας, υπό την πίεση κάποιων συντηρητικών που θεωρούν ότι το μέλλον της Ευρώπης εξαντλείται στη διάρκεια της εκλογικής τους θητείας, θα σήμαινε το οριστικό τέλος της ευρωπαϊκής οικονομικής και νομισματικής ένωσης. Το ευρώ όμως δεν επινοήθηκε για οικονομικούς λόγους. Τέθηκε σε κυκλοφορία για να πάψουν οι λαοί να αλληλοσκοτώνονται. Η προτεραιότητά μας είναι κατά συνέπεια απλή: να παραμείνουν στην ευρωζώνη και τα 17 μέλη της και να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Στη διάρκεια της…

… προεκλογικής εκστρατείας του Φρανσουά Ολάντ, είχα μαζί του εκτενείς διαβουλεύσεις, ο Σοσιαλιστής υποψήφιος με χρησιμοποιούσε ουσιαστικά ως βασική οικονομική του σύμβουλο. Αυτή τη στιγμή, βέβαια, δεν έχω μόνο φίλους στο κόμμα. Ορισμένοι δεν μου λένε ούτε καλημέρα. Χωρίς τον Ολάντ, πάντως, η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία και άλλες χώρες θα είχαν ήδη εγκαταλειφθεί και παραδοθεί σε κάποιες αδιάφορες τρόικες. Ο γάλλος Πρόεδρος όχι μόνο υπερασπίζει αυτές τις χώρες, αλλά ασκεί σημαντική επιρροή και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Για να συνεχιστεί όμως αυτή η επιρροή, πρέπει να ψηφιστεί το ευρωπαϊκό πακέτο, που περιλαμβάνει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, το Σύμφωνο για την Ανάπτυξη και την Απασχόληση, τον φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, τα μέτρα επιτήρησης των τραπεζών και την εξουσιοδότηση στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας να παρεμβαίνει για να υποστηρίζει τα κράτη απέναντι στην κερδοσκοπία.

Πώς θα συνεχίσει…

… ο Φρανσουά Ολάντ να υποστηρίζει την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του Νότου αν δεν μπορέσει να εξασφαλίσει τις ψήφους που χρειάζονται για να υιοθετηθεί αυτό το πακέτο; Πώς θα οδηγηθεί η Ευρώπη προς τα ευρωομόλογα και μια ενήλικη νομισματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αν δεν υποστηριχτούν αυτές οι μεταρρυθμίσεις; Ψήφισα ΟΧΙ στη Συνταγματική Συνθήκη το 2005, καθώς πίστευα ότι η Συνθήκη αυτή οδηγούσε την ευρωπαϊκή ενοποίηση σε μια τεχνοκρατική κατεύθυνση, χωρίς ένα πολιτικό αντίτιμο. Σήμερα όμως δεν μπορώ να καταλάβω όσους υποστηρίζουν ότι πρέπει να καταψηφιστεί το Δημοσιονομικό Σύμφωνο ή να τηρηθεί στάση αποχής. Και διαφωνώ πλήρως με τον ισχυρισμό τους ότι η ψήφιση αυτού του Συμφώνου θα απαγόρευε την εφαρμογή της κεϊνσιανής πολιτικής που πρεσβεύει η Αριστερά. Μα ακριβώς επειδή θα αυξηθούν οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις στη χρηματοδότηση των προγραμμάτων και θα χρησιμοποιηθούν ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία για τις χώρες του Νότου που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, θα γίνει για πρώτη φορά από το 1954 δυνατό να ακολουθηθεί στην Ευρώπη μια κοινή κεϊνσιανή πολιτική.

Καλώ εκείνους…

… τους συντρόφους μου που μπαίνουν στον πειρασμό να ακολουθήσουν τον ίδιο συλλογισμό με εκείνον του 2005 να κάνουν έναν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στους στόχους που πάντα βάζαμε για αλληλεγγύη με τις δοκιμαζόμενες χώρες και τον καιροσκοπικό θόρυβο ενός Ζαν-Λικ Μελανσόν.