Το αναμάσημα των παπαράτσι

Το θέμα περί ορίων στη δημοσιοποίηση «προσωπικών στιγμών» και περί ανορθόδοξων έως και ακραίων μεθόδων των παπαράτσι κάθε άλλο παρά πρώτη φορά ανέκυψε με τη δημοσίευση σε κουτσομπολίστικα περιοδικά των γυμνόστηθων φωτογραφιών της Κέιτ Μίντλτον. Μόλις μερικούς μήνες πριν είχε κορυφωθεί η συζήτηση με αφορμή τη δίκη του μεγιστάνα που θεωρείται ότι καθιέρωσε τις άγριες μεθόδους εξασφάλισης όλο και πιο «γαστριμαργικών» εικόνων και ειδήσεων, του Μέρντοκ. Και λοιπόν;

Κακά είναι τα ψέματα, αυτό που προσδίδει μέγεθος στην υπόθεση με τις φωτογραφίες της γυμνόστηθης Κέιτ, συζύγου του πρίγκιπα Ουίλιαμ, δεν είναι φυσικά τα φυσικά της προσόντα, που άλλωστε διακρίνονται θολά, αλλά η ανορθόδοξη μέθοδος με την οποία «αποκτήθηκε» η θέα σε αυτά. Το γεγονός δηλαδή ότι οι φωτογραφίες είναι προϊόν κλοπής μιας ιδιωτικής στιγμής.

Κοινότοπο, αλλά το επαναλαμβάνουμε. Αυτό που μοσχοπουλιέται είναι το «παράνομο», η «ανορθόδοξη μέθοδος» – ή και εντελώς παράνομη. Απλώς η κανιβαλική απόλαυση του φιλοθεάμονος και η τιμή πώλησης της «φρέσκιας σάρκας» μεγιστοποιούνται από την ιδιότητα του «θηράματος». Γιατί μπορεί να βρίθει ο κουτσομπολίστικος Τύπος ανά τον κόσμο με κλεμμένες ή τύπου κλεμμένες φωτογραφίες διασημοτήτων, αλλά αυτές αποτελούν απλώς ορεκτικά.

Οι ίδιες φωτογραφίες μιας πριγκιπικής συζύγου, της οποίας η δημόσια εικόνα περιβάλλεται με ένα αυστηρό πρωτόκολλο συμπεριφοράς, έχοντας τον ρόλο ενός συμβόλου πειθαρχίας, σεμνότητας και ό,τι άλλο οι βασιλικοί μύθοι περιλαμβάνουν για τους αφελείς, αποτελούν το σπάνιο, πλην κυρίως γεύμα στο πανηγύρι του μιντιακού κανιβαλισμού.

Εξού και η μόδα των αρετουσάριστων φωτογραφιών διαφόρων διασημοτήτων. Δεν «πουλάει» το ωραίο ή το γυμνό σκέτα. «Πουλάει» η παραβατικότητα του φακού, η καταπάτηση του κανόνα, η κλεμμένη θέα στο αθέατο από τα πλήθη.

Καμιά μοντέλα, τηλε-διασημότητα που περιφέρεται ημίγυμνη και με «αφέλεια» υψηλού επαγγελματισμού, ούτε καν σταρ του Χόλιγουντ δεν προσφέρει τις ηδονές τής «κλειδαρότρυπας» με «κλεμμένες» φωτογραφίες της όσο μια κυρία που έχει τον ρόλο να εμφανίζεται αμέμπτου ηθικής και σιδερένιας πειθαρχίας.

Σύζυγοι ηγετών, βασίλισσες, πριγκίπισσες και… παπαδιές – για να μην ξεχνιόμαστε κι εμείς, εξού και η δολοφονία του παπά με τα περί ερωτικού παρασκηνίου της παπαδιάς έγινε το πιο συζητημένο έγκλημα στη χώρα μας.

Φυσικά και περίσσεψε η υποκρισία στην υπόθεση των φωτογραφιών της Κέιτ. Αίφνης βρέθηκαν διάφοροι παρουσιαστές, παγκοίνως γνωστοί για τις επιδόσεις τους στο κανιβαλικό μιντιακό κυνήγι, οι οποίοι εξέφρασαν την «ανατριχίλα» τους για τη δημοσίευση των ιδιωτικών στιγμών αυτού του «ζεύγους ερωτευμένων».

Μα πώς θα πειστούν τα εκατομμύρια καταναλωτών σκανδαλοθηρικών εφημερίδων στη Βρετανία – και αλλού – ότι η περίπτωση Κέιτ πρέπει να εξαιρεθεί των υπολοίπων; Και πώς θα συμβεί αυτό όταν οι πριγκιπικοί γάμοι πωλούνται σαν χολιγουντιανό γεγονός ανά τον κόσμο, με κολοσσιαία έσοδα για τη Βρετανία; Προσφέρονται, με άλλα λόγια, οι πρωταγωνιστές τους, όπως όλοι οι σταρ, για παγκόσμια κατανάλωση. Από την άλλη, ειδικά στη Βρετανία, ο σκανδαλοθηρικός Τύπος θεωρείται ότι έχει τέτοια επιρροή, ώστε προεκλογικώς αυτός απορροφά τα μεγάλα ποσά προβολής κομμάτων και πολιτικών.

Ως εκ τούτου, για ποια όρια στον παπαρατσισμό μιλάμε; Γιατί μπορεί για χάρη του να έχασε τη θέση του ο διευθυντής της ιρλανδικής «Ντέιλι Σταρ», όπως και ο Μέρντοκ να οδηγήθηκε σε δίκη για τις παράνομες μεθόδους των εντύπων του, αλλά το είδος αυτό της διασκεδαστικής «ενημέρωσης» έχει τέτοιο τζίρο, που ποια πεινασμένη αγορά θα έκανε πίσω για τα μάτια – ή άλλο μέρος του σώματος – οποιασδήποτε Κέιτ;