[Ανορθόδοξα] Ο Ρούσντι, η σαρία και ο κ. Πολύδωρας

Από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε ο Σαλμάν Ρούσντι στη Μικέλα Χαρτουλάρη και δημοσιεύθηκε στα χθεσινά «ΝΕΑ». Ο Ρούσντι μιλάει για το πώς ο φετφάς που εξέδωσαν εναντίον του οι ιρανοί αγιατολάδες επηρέασε τη συμπεριφορά ακόμη και του πνευματικού κόσμου:

«Η εκδοτική βιομηχανία τρόμαξε με όσα συνέβησαν και είναι ακόμη τρομαγμένη. Εάν λοιπόν κάποιος πρότεινε ένα τέτοιο βιβλίο σήμερα, οι εκδότες θα δίσταζαν να το τυπώσουν και οι βιβλιοπώλες δεν θα το ήθελαν στην αποθήκη τους. Σε αυτό το ευρύτερο πεδίο, λοιπόν, η ήττα είναι σαφής».

Ο ίδιος ξέρει πολύ καλά από ποια υλικά είναι φτιαγμένος ο φόβος στον οποίον αναφέρεται. Είναι αυτός που προκαλούν οι δολοφόνοι της τζιχάντ, έτοιμοι να εξαφανίσουν τους εχθρούς του Προφήτη όπου γης. Ομως το «ευρύτερο πεδίο» του φόβου που έχει καταλάβει τον δυτικό κόσμο, αυτός ο φόβος που θα εμπόδιζε τους εκδότες να κυκλοφορήσουν ένα βιβλίο το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί βέβηλο, δεν έχει να κάνει μόνο με τη σωματική απειλή. Αφορά περισσότερο τον αργό θάνατο που έχει επιφέρει στη δυτική διανόηση η απολυταρχία του πολιτικώς ορθού, ο φόβος μη θίξεις τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του οποιουδήποτε σκοταδιστή, ο φόβος μην αφήσεις να σου ξεφύγει κάτι που θα πρόδιδε κάποιο αίσθημα πολιτισμικής ανωτερότητας. Κοινώς ο φόβος που σε υποχρεώνει να εκχωρήσεις τη σημαντικότερη κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού, την ελευθερία του λόγου, στα όρια μιας πολιτισμικής ισοτιμίας η οποία αφανίζει ακόμη και λέξεις από το λεξιλόγιο προκειμένου να επιβληθεί.

Και για να έρθουμε στα δικά μας. Για φαντασθείτε σήμερα τον Παλαμά να τολμούσε να εκδώσει έργο με τον τίτλο «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου». Οι εγχώριοι εκπρόσωποι της πολυπολιτισμικότητας θα ζητούσαν πάραυτα τη μετονομασία του σε «Δωδεκάλογο του Ρομά».

Χωρίς βέβαια να παραβλέψουμε το γεγονός ότι η θεωρία περί ισοτιμίας των πολιτισμών συμβαδίζει ιστορικά με την έξαρση των θρησκευτικών φανατισμών – εκατέρωθεν των συνόρων που λένε. Οταν σέβεσαι τον «άλλον» μόνο και μόνο επειδή είναι άλλος, διαφορετικός, οφείλεις να αποδεχθείς και τον φανατισμό του, και την ανοησία του, και τον σκοταδισμό του. Η αποδοχή του δικού του φανατισμού, της ανοησίας του και του σκοταδισμού είναι ένα πρώτης τάξεως άλλοθι για τον δικό σου σκοταδισμό. Υπάρχει μια διεθνής αλληλεγγύη των θρησκευτικών φανατισμών η οποία χρησιμοποιεί τους δρόμους της πολυπολιτισμικότητας. Γι’ αυτό δεν πρέπει να εκπλαγείτε όταν διαπιστώσετε ότι στην ερώτηση που έκανε ο κ. Πολύδωρας για να πείσει για τη χρησιμότητα της διδασκαλίας των Θρησκευτικών επικαλείται τις προόδους του μουσουλμανικού εκπαιδευτικού συστήματος και τις ευεργετικές επιδράσεις της σαρίας: «Στο Ισλάμ τα θρησκευτικά καθήκοντα του μουσουλμάνου ξεκινούν σχεδόν από τη γέννησή του και καθορίζονται από το νομικό – ρυθμιστικό πλαίσιο, τη σαρία… Γι’ αυτό τον λόγο ο μουσουλμάνος διδάσκεται από μικρή ηλικία το Κοράνι και οφείλει τυφλή και πλήρη υποταγή στις επιταγές του». Αν μη τι άλλο, ο κ. Πολύδωρας, χάρη στη σπάνια ειλικρίνειά του, ομολογεί τη ζήλεια του για το φανατικό Ισλάμ, όπως θα έκανε κάθε ζηλωτής που θεωρεί ότι πολιτεύεται ελέω θεού – κι όχι ελέω λαού.