[Ιστορίες συνομωσίας] Κι ένα μαύρο πετεινάρι, κο-κο

Ωστε λοιπόν η ελληνική γλώσσα έχει νοικιαστεί και πληρώνουμε δικαιώματα στον Μπιλ Γκέιτς για να τη χρησιμοποιήσουμε! Τώρα μόλις κατάλαβα γιατί για να γράψω μια αράδα μού βγαίνει η ψυχή ανάποδα. Διότι απλούστατα χρωστάω στον Μπιλ Γκέιτς, εκεί που νόμιζα ότι χρωστάω της Μιχαλούς. Οθεν ευχαριστώ τη Λιάνα Κανέλλη που με τη σχετική δήλωσή της μου άνοιξε τα μάτια, αν και κατά τη γνώμη μου τα Ελληνικά έχουν δοθεί αντιπαροχή στον ιμπεριαλισμό πολύ προτού μας ανοίξει η Microsoft παράθυρο στην τεχνολογία.
Το βλέπω, το αισθάνομαι, το μυρίζω στην ιστορία ακόμη των ονομάτων και των υποκοριστικών μας. Το βαλκανικό «ούλα» που καθόρισε τη ζωή μου καθώς και τις ζωές πολλών κοριτσιών της γενιάς με τις πολλές Ρούλες, Σούλες, Κούλες, Μπούλες, δεν ήταν φευ ο κανόνας. Ενα παράλληλο κύμα μαζικής ονοματοθεσίας ερχόταν από την άλλη μεριά του Ατλαντικού για να πνίξει και την τελευταία αντίσταση των Ελλήνων μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Ονόματα σαν αποφόρια της Ούνρα, όπως Μπέσυ, Τζέσυ, Πένυ, Πέγκυ, Μάιρα, Μάρτζυ, Εβελυν και Λίλιαν, εναλλακτικά με τις Αννες-Μαρίες και τις Κορίνες Τσοπέη σάρωσαν τότε τις προσδοκίες των γιαγιάδων να ακούσουν ξανά το όνομά τους μέσω των εγγονών τους. By the way, άραγε από ποια ξώφαλτση προπαγάνδα μια Γαρυφαλλιά της εποχής μετονομαζόταν αίφνης σε Λιάνα; Εγώ λέω ότι φταίει ο Γιώργος Οικονομίδης με εκείνο το σουξεδάκι του 1954 από την ταινία «Χαρούμενο ξεκίνημα»: Μα εγώ αγαπώ τη Λιάνα – τη Λιάνα – τη Λιάνα δεν έχει μάτια πλάνα, δεν είναι καλλονή. Μα εγώ αγαπώ τη Λιάνα που είναι γλυκιά σαν μάνα και σαν παιδάκι αγνή. Ευτυχώς που το συγκεκριμένο μπούγκι γούγκι δοκιμάστηκε στον χρόνο και ξεχάστηκε, αντίθετα με το «Μια κότα στρουμπουλή μια κάτασπρη πουλάδα» που ακούστηκε στην ίδια ταινία και συνεχίζει να ακούγεται μέχρι σήμερα. Αυτά, για να μη σας περάσει από το μυαλό ότι ο ιμπεριαλισμός είναι ανίκητος.