[Εναλλακτικά] Κι αν φάγαμε τον γάιδαρο;

ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ κάτσει στον σβέρκο οι τροϊκανοί. Κάτι που εξηγεί το αυχενικό από το οποίο υποφέρει ο Γιάννης Στουρνάρας. Ο υπουργός Οικονομικών μετράει τα λόγια του. Οπότε, όταν λέει μια κουβέντα παραπάνω, δεν είναι τυχαίο. Ο Στουρνάρας είπε λοιπόν ότι δεν αποφασίζει η τρόικα, αλλά η κυβέρνηση για τα μέτρα. Κάτι που αναγνώρισε, με παρισινή κομψότητα, και ο ομόλογός του Πιερ Μοσκοβισί, επισκεπτόμενος την Πέμπτη την Αθήνα.

Τι συμβαίνει; Είναι απλό. Η διαπραγμάτευση με την τρόικα κόλλησε στο Δημόσιο. Οι τροϊκανοί, ιδίως το ΔΝΤ που παίζει αυτή τη φορά το ρόλο του σκληρού, πίεσαν για απολύσεις. Οχι τόσο γιατί η εξοικονόμηση είναι μεγαλύτερη. Αλλά για λόγους πολιτικού συμβολισμού. Μας κρατούν στο ευρώ, αλλά πρέπει και η Ελλάδα να κάνει μια γερή θυσία. Η κυβέρνηση έχει τα στοιχεία και ξέρει ότι το 40% των δημοσίων υπαλλήλων έχουν χαμηλή μόρφωση και ουσιαστικά προσόντα κλητήρα. Αλλά οι απολύσεις στο Δημόσιο είναι κόκκινη γραμμή για τον Φώτη Κουβέλη. Οπως και για τον Βαγγέλη Βενιζέλο που, όπως λέει κυβερνητικός παρατηρητής, «τη βγαίνει από αριστερά στον Φώτη». Με απλά λόγια, οι απολύσεις μπορεί να είναι το τέλος της κυβέρνησης των τριών.

ΤΙΠΟΤΕ δεν ακούγεται έξω από τους τοίχους του πύργου της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη. Φαίνεται όμως ότι ο Αντώνης Σαμαράς στην πολύ καλή του συνάντηση με τον Μάριο Ντράγκι τα εξέθεσε ευγενώς πλην σαφώς όλα αυτά. Η κυβέρνηση θα προτιμούσε η εξοικονόμηση δαπανών να προέλθει από τις λειτουργικές μεταρρυθμίσεις του δημόσιου τομέα. Αυτό όμως δεν το ήθελαν οι τροϊκανοί.

Μπρος στο αδιέξοδο, την πλήρωσαν πάλι τα όρια ηλικίας, που πήραν την ανηφόρα προς τα εξήντα επτά. Πάλι η ευρύτερη κοινωνία μοιράζεται το κόστος της κυβερνητικής απροθυμίας να μπει μαχαίρι στο Δημόσιο. Κι ας είναι αντιπαραγωγικό, γραφειοκρατικό και, συχνά, διεφθαρμένο.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ενώ κάποιες πηγές στην Αθήνα επιμένουν ότι «ο Σαμαράς έχει να παίρνει στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ της 18ης Οκτωβρίου». Ο υπαινιγμός αυτών που έχουν συνομιλητές στις Βρυξέλλες είναι ότι έρχεται πακέτο για Ισπανία, Ελλάδα και Κύπρο. Ερχεται επίσης η δόση των 31 δισ. ευρώ, που είναι η πιο κρίσιμη. Οχι μόνο γιατί μεγάλο μέρος των χρημάτων θα πάει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Αλλά και γιατί από τη δόση θα καλυφθούν οι καθυστερούμενες οφειλές του Δημοσίου. Εν συνδυασμώ, οι δύο αυτές παρεμβάσεις, όπως εξηγεί παράγων της αγοράς, «μπορεί να επιτρέψουν την επιστροφή της χώρας σε ρυθμούς ανάπτυξης στο τέλος του 2013». Γι’ αυτό – αλλά και για να μην υπάρξει άλλη πολιτική πίεση στη ΔΗΜΑΡ – επείγεται η κυβέρνηση να κλείσει το πακέτο. Συμπέρασμα: σύμφωνα με την αισιόδοξη εκδοχή μπορεί και να έχουμε φάει τον γάιδαρο.