[Φαινόμενα] Οταν οι μπαμπάδες… εγκυμονούν

Ηταν στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν το Χόλιγουντ έκανε το ριμέικ μιας γαλλικής κωμωδίας, του «Τρεις άνδρες με ένα μωρό», χωρίς μεγάλη μεν επιτυχία, δημιουργώντας όμως αίσθηση με την παραδοξότητα και τα αλλεπάλληλα ευτράπελα που δημιουργούνταν από την «ασύμβατη» με τον ανδρικό τρόπο ζωής προσπάθεια τριών ανδρών να κάνουν τις νταντάδες ενός μωρού που βρέθηκε στα χέρια τους – με τη μητέρα του να υποστηρίζει ότι ένας από τους τρεις είναι ο πατέρας.

Τρεις δεκαετίες μετά, με τις κοινωνικές συνθήκες να επιβάλλουν την υποχώρηση των προκαταλήψεων που δημιουργούν ασφυξία στην καθημερινότητα και εμποδίζουν την ελευθερία των επιλογών, η τηλεόραση σπεύδει να συντονιστεί με τις νέες αντιλήψεις και τις νέες απαιτήσεις της ζωής και – γιατί όχι; – να αναπροσαρμόσει παλιές ιδέες για να ενισχύσει την ανοχή και το δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή. Δύο νέες κωμικές σειρές έκαναν ήδη πρεμιέρα με διόλου ευκαταφρόνητη ανταπόκριση από το φιλοθέαμον, και οι δύο με θέμα άνδρες που μεγαλώνουν παιδιά.

Η μία με τίτλο «The new normal» και θέμα της την απόφαση ενός γκέι ζευγαριού να αποκτήσει παιδί με παρένθετη μητέρα (δημιουργός της ο Ράιαν Μάρφι που έχει συνυπογράψει σειρές όπως το «Nip/Tuc», το «Glee» και το «American Horror»). Το κεντρικό θέμα του σεναρίου έχει πολλές, λεπτές διαστάσεις – ανθρώπινες, κοινωνικές, ακόμη και φιλοσοφικές – σχετικά με τη «χρήση» του γυναικείου σώματος και χρησιμοποιεί το χιούμορ για να τις διαπραγματευτεί.

Η δεύτερη σειρά που έκανε πρεμιέρα στις αρχές του μήνα έχει τίτλο «Guys with kids» και θέμα της τρεις μπαμπάδες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνοι. Επίσης με όχημα το χιούμορ θέτει ζητήματα σχετικά με τη σχέση των πατεράδων με τα παιδιά τους, την ευθύνη για το μεγάλωμά τους – παραδοσιακά το μεγαλύτερο βάρος είχε η μητέρα.

Μιλάμε για ανατροπή της εμβληματικής εικόνας του πανανθρώπινου πολιτισμού, εκείνης της μάνας που κρατά στοργικά το μωρό της; Το θέμα δεν είναι η αντικατάσταση της μητρότητας αλλά η διεύρυνση και οι πολλές πτυχές της πατρότητας απαντούν οι κριτικοί και ειδικοί κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι στη συζήτηση που έχει ήδη ανοίξει.

Αλλωστε ήδη στις σειρές νέας γενιάς της αμερικανικής παραγωγής οι εν λόγω ιδέες έχουν εμφανιστεί. Από τη σειρά «Desperate housewives», όπου ο σύζυγος της διαφημίστριας Λινέτ Σκάβο δέχεται να αναλάβει τα παιδιά και το νοικοκυριό γιατί εκείνη θέλει να επιστρέψει στην καριέρα της, μέχρι το νεανικό μιούζικαλ «Glee», όπου η μία από τις νεαρές πρωταγωνίστριες είναι υιοθετημένη από ζευγάρι γκέι, εξού και αναφέρεται διαρκώς στους δυο μπαμπάδες της. Το ίδιο θέμα εμφανίζεται και στη σειρά-σαπουνόπερα «Brothers and sisters», όταν ο γκέι γιος της οικογένειας αποφασίζει με τον σύντροφό του να υιοθετήσουν παιδί.

Τι έγιναν εκείνες οι τηλεοπτικές, τρισευτυχισμένες, πολυμελείς οικογένειες της καλοζωισμένης «Λευκής Αμερικής», με τους μπαμπάδες στο γραφείο και τις μαμάδες να ετοιμάζουν πρωινά με βάφλες και τηγανίτες σε μεγάλες κουζίνες με υπερμεγέθη ψυγεία των πάμπολλων παλαιών αμερικανικών σειρών; Το μοντέλο δεν ξέφτισε μόνο από τις θύελλες των κοινωνικών αλλαγών και των οικονομικών διαψεύσεων αλλά και επειδή βρέθηκε μέσα στη δίνη των ριάλιτι που ξεφλούδισαν άγρια το λούστρο του μικροαστισμού.

Πάντως τα ίδια κοινωνικά ανακλαστικά επιδεικνύει και η αυστραλιανή τηλεόραση με το «House Husbands» (κατά το «Desperate housewives»), το οποίο θεωρείται φαβορί για EMMY. Και εδώ θέμα του είναι τέσσερις άνδρες που μένουν στο σπίτι και μεγαλώνουν τα παιδιά τους.

Μακριά πλέον από το μοντέλο του πατέρα-αφέντη ή από τον πατέρα που είναι απών από τις ευθύνες του μεγαλώματος των παιδιών με άλλοθι την καριέρα του, η υπόθεση της απόκτησης και του μεγαλώματος ενός παιδιού τοποθετείται στη βάση της πραγματικής επιθυμίας γι’ αυτό και της ικανότητας των γονιών να αναλαμβάνουν πλήρως την ευθύνη. Η ζωή απέδειξε άλλωστε ότι μόνο ασφυξία και νοσηρά φαινόμενα προκαλεί η προσκόλληση σε νοοτροπίες για τους ρόλους ανδρών και γυναικών, οι οποίες διαμορφώθηκαν για να στηρίξουν τελείως διαφορετικές από τις σημερινές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες.