[Φαινόμενα] Σαπούνια με άρωμα σουλτάνου

Εμείς τον γνωρίσαμε σαν Ονούρ. Να προσφέρει στην αγαπημένη του Σεχραζάτ την καρδιά του και όσα τα παραμύθια θέλουν οι άνδρες να δίνουν στις καλές τους. Λίγωσε τότε το εγχώριο γυναικείο φιλοθέαμον.

Κάτι που είχε μπουχτίσει από σαχλούς ανδρικούς χαρακτήρες, οι οποίοι ντρέπονταν να εκφράσουν έρωτα, δήθεν αντανάκλαση της παρακμής των σχέσεων στα χρόνια της καταναλωτικής παραζάλης, κάτι που το ντεκόρ της Κωνσταντινούπολης και του Βοσπόρου με τα αρχοντικά του ξυπνούσε μνήμες από αφηγήσεις για ζωές Ελλήνων στην αντίπερα όχθη, κάτι που η «πλαστική» γοητεία των αρσενικών στα αμερικανικά σίριαλ παρέμενε ξένη σε σχέση με τις βαθύτερες εγχώριες γυναικείες προτιμήσεις, εκείνες οι «Χίλιες και μία νύχτες» έγιναν μέσα σε ένα καλοκαίρι το απόλυτο τηλεοπτικό χιτ.

Ανοιξε η όρεξη. Το ένα τουρκικό μετά το άλλο. Φτηνή αγορά για τα εγχώρια κανάλια που βούλιαζαν ήδη στην οικονομική κρίση. Και η τηλεθέαση σχεδόν εξασφαλισμένη. Τα παραμύθια πουλάνε πάντα και παντού σε οποιαδήποτε γλώσσα. Το παρακάναμε; Το πρόβλημα δεν είναι εθνικό, είναι βαθύτατα πολιτισμικό, με την έννοια ότι απουσιάζουν οι καλές σύγχρονες ελληνικές παραγωγές – γιατί έχουμε δει ελληνικές σειρές πολύ χειρότερες, με αισθητική που προσβάλλει τον έλληνα τηλεθεατή, και ελληνικές σαπουνόπερες που αντιγράφουν σενάρια και χαρακτήρες από ξένες σειρές και φτηνή λογοτεχνία.

Μήπως ξεχάσαμε τι λατινοαμερικανικό τηλεσαπούνι έχει καταναλώσει το ελληνικό φιλοθέαμον; Εκείνη την «Εσμεράλντα» που προκάλεσε εθνικό παραλήρημα και διάφορες παρόμοιες αναξιοπαθούσες κόρες, φτωχές πλην τίμιες, οι οποίες τυφλώνονταν και ξανάβρισκαν το φως τους σε ατελείωτα επεισόδια; Για να μην αναφέρουμε και το «Πατοσάπουνο» που ξετρέλανε την πιτσιρικαρία – και τις μανάδες.

Και όχι μόνο. Είναι γνωστό ότι τα λατινοαμερικανικά κόνσεπτ πουλιούνται ανά τις τηλεοπτικές αγορές για να γίνουν διασκευές ανάλογα με το κανάλι και τη χώρα. Αυτό ακριβώς ήταν η «Μαρία, η άσχημη» και ο «Λάκης, ο γλυκούλης», αυτό είναι και οι «Βασιλιάδες». Σε αυτές τις περιπτώσεις, βέβαια, συντηρείται η κίνηση στην τοπική αγορά. Υπάρχουν οι διασκευαστές των σεναρίων, σκηνοθέτες, έλληνες ηθοποιοί και όλοι είναι ευχαριστημένοι.

Αλλά αυθεντικά προϊόντα που να ανταποκρίνονται άμεσα στις κοινωνικές συνθήκες, τις ιδιαιτερότητες της κουλτούρας, τις λεπτές εκείνες αποχρώσεις των συμπεριφορών που φέρνουν τη μνήμη των ντόπιων ηθών όπως εξελίχθηκαν στον χρόνο, δυστυχώς δεν αναπτύχθηκαν.

Αστείες οι αντιδράσεις, πάντως, για τον «Σουλεϊμάν». Πρώτον, γιατί ο πάλαι ποτέ Ονούρ είναι για γέλια. Περιφέρεται με τα μακριά μεταξωτά και κοιτάει τον φακό προσπαθώντας να πάρει ύφος «μεγαλοπρεπούς» και μας φαίνεται σαν σάτιρα της σουλτανικής μεγαλοπρέπειας. Ας το δούμε κι έτσι.

Παρ’ όλ’αυτά εγχώριοι εθνοπαραληρούντες μαζεύουν, λέει, υπογραφές για να μην προβάλλεται η σειρά που δείχνει τον οθωμανό κατακτητή. Ωραία. Και η μισή υφήλιος θα έπρεπε να κάνει εμπάργκο στην ταινία για τον Μέγα Αλέξανδρο, για να μην υπολογίσουμε και τι θα ‘πρεπε να κάνουν οι εξωγήινοι με το «Star Treck».