Οι εκλογές των εξηγήσεων

Ο Μπιλ Κλίντον μιλούσε πρόσφατα σε μια ιδιωτική συγκέντρωση και είπε δύο πράγματα που με εντυπωσίασαν. Το πρώτο ήταν: «Οταν οι άνθρωποι φοβούνται, η εξήγηση νικά την ευφράδεια ανά πάσα στιγμή».

Ετσι είναι τα πράγματα. Οι Αμερικανοί φοβούνται αυτή τη στιγμή – για το να κρατήσουν τις δουλειές τους, να πληρώσουν την επόμενη δόση για την υποθήκη, να πληρώσουν για το κολέγιο και, γενικά, για το μέλλον. Θέλουν απαντήσεις. Ο Μιτ Ρόμνεϊ δεν τους έδωσε καμία όταν αποδέχθηκε το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία, στο συνέδριο του κόμματος. Η ευγλωττία ήταν περιορισμένη αλλά οι εξηγήσεις εντελώς απούσες. Είπε ότι θα αλλάξει την κατάσταση αλλά δεν εξήγησε πώς.

Αυτές οι εκλογές είναι οι εκλογές της εξήγησης. Ο Ρόμνεϊ, εν μέρει λόγω της συζύγου του, Αν, κατόρθωσε να φανεί πιο συμπαθητικός και δεν πιστεύω ότι οι Αμερικανοί θα δεχθούν την εικόνα του αδίστακτου καπιταλιστή που θέλει να προβάλει το στρατόπεδο των Δημοκρατικών. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί συμπαθούν την επιχειρηματική επιτυχία.

Ο κόσμος είναι απογοητευμένος από τον Ομπάμα. Η μεγάλη ευκαιρία που έχει στο συνέδριο των Δημοκρατικών είναι να κάνει κάτι στο οποίο δεν έχει διαπρέψει μέχρι τώρα: να εξηγήσει με απλή γλώσσα πώς οι ΗΠΑ έφθασαν στη σημερινή δεινή θέση και πώς σχεδιάζει να επαναφέρει τη χώρα σε δρόμο ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας. Αυτό με τη σειρά του θα εξηγούσε γιατί μια δεύτερη θητεία θα διέφερε από την πρώτη. Οπως παρατήρησε ο Κλίντον – και αυτή ήταν η δεύτερη φράση που με εντυπωσίασε – «πρέπει να βάλεις το καλαμπόκι εκεί που θα το βρουν τα γουρούνια». Οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν. Η πολιτική στις καλύτερες στιγμές της είναι απλή.

Ο Ομπάμα πρέπει να ασχοληθεί για λίγο και με το παρελθόν: οι αδικαιολόγητοι πόλεμοι του προέδρου Τζορτζ Μπους, σε μια περίοδο αδικαιολόγητων φοροαπαλλαγών, είχαν μεγάλες επιπτώσεις στη σημερινή άσχημη οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ. Και αυτή η Αμερική του Μπους υπέστη την κρίση του 2008 σε τέτοιες διαστάσεις, που χρειάζεται μια δεκαετία για να συνέλθει. Ο Πρόεδρος πρέπει να ασχοληθεί με τη φύση της αμερικανικής υπόσχεσης: οι ίδιοι Ρεπουμπλικανοί που είναι εχθρικοί στην μετανάστευση πέρασαν μία εβδομάδα αφιερωμένη σε ιστορίες μεταναστών που από φτωχοί έγιναν πλούσιοι, υποτίθεται για να δείξουν το αμερικανικό όνειρο. Η υποκρισία ήταν μεγάλη. Μια Αμερική που γυρνά την πλάτη στη μετανάστευση γυρνά την πλάτη στον εαυτό της. Τόσο απλό.

Πάνω απ’ όλα ο Ομπάμα χρειάζεται να αντιμετωπίσει το μέλλον: Η Βρετανία δείχνει τους κινδύνους της περικοπής ελλείμματος χωρίς ανάπτυξη. Ο Πρόεδρος πρέπει να εξηγήσει πώς θα ενισχύσει την ανάπτυξη, πώς θα ελέγξει τις δαπάνες και πώς θα αυξήσει τα έσοδα, τα τρία ουσιαστικά συστατικά ενός υγιούς προϋπολογισμού.