[Αιχμές] Αν είναι δυνατόν!

Παρακολουθείς με μια δαγκωνιά στο στομάχι και με μια λάμψη απορίας στα μάτια. Κι όταν σου ξεφύγει η φράση «Μα είναι δυνατόν;», αυτή βγαίνει αβίαστα και έχει να κάνει με το θέαμα και την προσπάθεια του ανθρώπου να λυγίσει τη μοίρα του. Παραολυμπιακοί Αγώνες στο Λονδίνο και έχουμε δει: κολυμβητές με ένα μονάχα χέρι να κολυμπούν σαν μπαρακούντα, αθλητές στίβου χωρίς πόδια να ξεπερνούν αθλητές στίβου με ένα πόδι, τυφλούς δρομείς να τρέχουν με στυλ και ενέργεια που θα ζήλευαν δρομείς καλογυμνασμένοι. Εχουμε δει ακόμη ημιπληγικούς σε καροτσάκι να δείχνουν ικανοί να ξεπεράσουν ακόμη και μοτοσικλετιστή! Η ανθρώπινη θέληση, η δύναμη και το πάθος σαν αναμειχθούν παράγουν δυνάμεις ωστικές που ξεπερνούν και εκείνες μιας πυρηνικής έκρηξης και το βλέπουμε τούτες τις μέρες στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μεγάλου Νησιού, όπου η αναπηρία δεν είναι τροχοπέδη για τα ρεκόρ και η μοίρα η κακή δεν είναι το τέλος μιας ύπαρξης. Και στα στάδια του Λονδίνου βλέπουμε και θαυμάζουμε, με την ίδια αβίαστη φράση να ξεφεύγει από τα χείλη «Αν είναι δυνατόν!». Και κάτι εξίσου εντυπωσιακό: τους θεατές που ασφυκτιούν στις εξέδρες για να χειροκροτήσουν την ανθρώπινη υπερβατικότητα, τους φιλάθλους που συνωστίζονται στις εισόδους των αγωνιστικών χώρων όχι για να δουν από κοντά τον Μπολτ ή τον Φελπς πια, αλλά τους δέσμιους της ειμαρμένης που κοιτάζουν το ίδιο σκληρά την τύχη τους στα μάτια, όπως κάποτε τους κοίταξε εκείνη. Και την τρομάζουν! Kαι προκαλούν όχι πλέον οίκτο, αλλά ανυπόκριτο θαυμασμό! Και αυτοί οι θεατές είναι που συνδράμουν την προσπάθεια του αθλητή να σβήσει το σημάδι της μοίρας τουλάχιστον από τον νου του.