Σκάνδαλα να δουν τα μάτια μας
Η νέα «μόδα» στις επίσημες φωτογραφίσεις των κινηματογραφικών πρωταγωνιστών στη Μόστρα είναι τα σκέρτσα και οι ασυνήθιστες πόζες μπροστά στον φακό. Αριστερά, ο ηθοποιός Μοσέ Ιβγκι (στο κέντρο της φωτογραφίας) και ο ισραηλινός σκηνοθέτης Ιντάν Χουμπέλ της ταινίας «Menatek Ha main». Δεξιά, οι ωραίες πρωταγωνίστριες της ταινίας της Βαλέρια Σαμιέντο «Linhas de Wellington» (Οι γραμμές του Ουέλιγκτον) Βικτόρια Γκουέρα και Τζοάνα Ντε Βερόνα
Το σκάνδαλο Νο 1 στο φετινό Φεστιβάλ της Βενετίας, ελλείψει πολύ σημαντικών ταινιών και εν πολλοίς σταρ, αφορά τη γαλλική κομεντί «Σουπερστάρ» του Ξαβιέ Ζανολί. Οπου ένας ασήμαντος ανθρωπάκος γίνεται, ανεξήγητα, διάσημος και ζει υπό το βάρος μιας δόξας που ο ίδιος δεν ζήτησε ποτέ. Κι όταν λέμε «διάσημος», το εννοούμε. Ξαφνικά η γνώμη του για το παραμικρό αποκτά δραματική βαρύτητα!
Ε, λοιπόν, στο ίδιο ακριβώς στόρι στηρίζεται και μία εκ των τεσσάρων ιστοριών που απαρτίζουν το συμπαθέστατο «Στη Ρώμη με αγάπη» – η νέα, σπονδυλωτή κωμωδία του Γούντι Αλεν με τον ίδιο και τους Ρομπέρτο Μπενίνι, Πενέλοπε Κρουθ και Αλεκ Μπάλντουιν (που βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες από αύριο).
Αυτή η ομοιότητα προφανώς και δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Και ο ίδιος ο Ζανολί έριξε λάδι στη φωτιά με την παρακάτω δήλωση: «Είχα ένα ραντεβού με τον ατζέντη του Γούντι Αλεν, όπου του ανέφερα το “Σουπερστάρ” – συναντηθήκαμε στο Παρίσι. Και μετά τίποτα. Μέχρι που ένας κολλητός με πήρε τηλέφωνο έχοντας μόλις δει το έργο “Στη Ρώμη με αγάπη”. Μου περιέγραψε το επεισόδιο με τον Μπενίνι κι έχασα τη μιλιά μου. Δεν θέλω ούτε καν να σκεφτώ πώς ένας σκηνοθέτης αυτού του διαμετρήματος θα έκανε κάτι τέτοιο. Ντρέπομαι και ελπίζω να είναι απλά μια σύμπτωση». Σιγά τ’ αυγά! Αφού η ταινία του ούτως ή άλλως βασίζεται στο… βιβλίο ονόματι «Το είδωλο» του Σερζ Ζονκούρ. Κι αν είναι να σκεφτούμε ποιος έκλεψε ποιον, θα χάσουμε την μπάλα.
Το ερώτημα είναι αν οι ταινίες είναι καλές – και αυτό είναι το μόνο που θα έπρεπε να μας αφορά. Ο δε Γούντι Αλεν φυσικά δεν έχει απαντήσει σε όλα αυτά και, φαντάζομαι, ούτε πρόκειται.
Υπάρχει όμως και σκάνδαλο Νο 2: έσκασε, όπως ήταν αναμενόμενο, με τη νέα ταινία του Ούλριχ Ζάιντλ ονόματι «Πίστη». Οπου μεσήλικη καθολική καραθεούσα, που αγωνιά για την απομάκρυνση της χώρας της από τον Θεό, αυνανίζεται μπροστά σ’ έναν σταυρό.
Ε, δεν χρειαζόταν τίποτ’ άλλο! Ο ιταλικός Τύπος εξέπεμψε τις πρώτες «φρίκες» σε φορτωμένα πρωτοσέλιδα (ο καθολικισμός, φυσικά, κόβει και ράβει στη γειτονική χώρα), ενώ έσκασε και μια αυστριακή παραθρησκευτική οργάνωση ονόματι Group Νο 194 (βγάλτε άκρη) που έκανε δημόσια έκκληση για το μποϊκοτάρισμα της ταινίας. «Ζητώντας» ταυτόχρονα από τους καθολικούς να επιδείξουν «μεγαλύτερη πειθώ» στην «προστασία των παραδόσεών τους». Η δήλωση του ίδιου του σκηνοθέτη για όλες αυτές τις αντιδράσεις; «Είμαι ικανοποιημένος». Και γιατί να μην είναι; Σκάνδαλο έκανε. Θέμα έγινε. Εκ του μη όντος.