[Ανορθόδοξα] Υπάρχουν και ευτυχισμένοι νεολαίοι

Τα φεστιβάλ νεολαίας γνώρισαν ημέρες δόξας στη δεκαετία του εβδομήντα. Τότε που η σεζόν του αγωνιστικού αναβρασμού ξεκινούσε με κάτι γιγαντιαία πάρτι στα άλση και τα πάρκα της επικράτειας. Τραγουδιστές και θεατράνθρωποι έδιναν τον τόνο σ’ ένα περιβάλλον όπου η πολιτική ζύμωση και η λίμπιντο περνούσαν από χέρι σε χέρι. Πολλές οικογένειες δημιουργήθηκαν χάρη σ’ αυτά τα φεστιβάλ, και πολλές σταδιοδρομίες εγκαινιάστηκαν σιγοτραγουδώντας στην ερωτευμένη φοιτητριούλα τον «Πονηρό πολιτευτή» του Σαββόπουλου. Ποιος δεν θυμάται τον σάλο που είχε ξεσηκώσει ο Χατζιδάκις ο οποίος, αν και νεοδημοκράτης, σηκώθηκε να φύγει από το φεστιβάλ της ΟΝΝΕΔ και πήγε να παίξει στο φεστιβάλ του Ρήγα γιατί εκεί έβρισκε το κοινό πιο πολιτισμένο;

Η ωραία εκείνη εποχή έχει κληροδοτήσει στη σημερινή νεολαία το φεστιβάλ της ΚΝΕ Οδηγητή, το οποίο φέτος εορτάζει στο πάρκο Τρίτση τα τριακοστά όγδοα γενέθλιά του. Γενέθλια που, τύχη αγαθή, έρχονται να υπενθυμίσουν πως οι ιδεολογικές ζυμώσεις στον χώρο της Αριστεράς παραμένουν ακόμη ζωντανές, έτοιμες να ποτίσουν με νέες ιδέες την ξεραΐλα του τόπου. Διότι φέτος στο φεστιβάλ θα δώσει το «παρών» το χιπ χοπ συγκρότημα ΝΕΒΜΑ. Γεγονός το οποίο χαρακτηρίζει ιδεολογική παρέκκλιση από την ορθοδοξία της ΚΝΕ η «Αυγή», η οποία, επικαλούμενη τους αγώνες και τους καλλιτέχνες που έγραψαν την ιστορία του φεστιβάλ, καταγγέλλει όσους θα προσφέρουν στους Κνίτες της νέας εποχής τραγούδια με στίχους όπως: «γυναίκες τριγύρω πολλές, πάρα πολλές, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετές». Ξεσκεπάζοντας δε τους χιπ χοπ συμπατριώτες μας ως μιμητές της αμερικανικής σκηνής αποκαλύπτει ότι προβάλλουν το πρότυπο του άντρα που θέλει «αμάξια και λεφτά», πουλάει νταηλίκι και αλλάζει τις καλλίγραμμες γυναίκες σαν πουκάμισα.

«Λάθος!» απαντά ο «Ριζοσπάστης». Λάθος φυσιολογικό από ανθρώπους που υποστηρίζουν, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, τα ναρκωφεστιβάλ όπου σβήνει «ο παλμός, ο νους και η ψυχή της νεολαίας». Και δεν μπορούν να αντιληφθούν πως το φεστιβάλ της ΚΝΕ είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά-πολιτιστικά γεγονότα στη χώρα μας – πουθενά αλλού δεν σου δίνεται η ευκαιρία να εμβαθύνεις κάθε χρόνο στο έργο του Παπακωνσταντίνου. Και δεν μπορούν να ακούσουν την επανάσταση να έρχεται πίσω από στίχους δείγματα της πάλης της εργατικής τάξης. Οπως αυτοί που μιλούν για κάποιον ο οποίος δεν μπορεί να κάνει διακοπές, λόγω κρίσης υποθέτω, δεν έχει ούτε ένα ρεπό τόσα χρόνια και πάει στη Βούλα για μπάνιο που είναι φτηνή και μετά για ρεφρέν δηλώνει: «εδώ δυνατά σε χτυπώ χωρίς διαλείμματα καθόλου» – ελπίζω να μην εννοεί την τελευταία σιδερωμένη καλλίγραμμη.

Το επεισόδιο θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο ή να καταγραφεί απλώς ως γραφικό. Αν δεν ήταν το σύμπτωμα της κλειστοφοβικής ομφαλοσκόπησης η οποία, απ’ ό,τι φαίνεται, περνάει από γενιά σε γενιά στην Αριστερά. Διότι όπως ο κ. Γλέζος ζει ακόμη στον καιρό της γερμανικής κατοχής, έτσι και η σκέψη της νεολαίας του κυκλοφορεί κάπου στην εποχή της Κομιντέρν. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε. Είναι κι αυτό ένα είδος ευτυχίας.