[To πνεύμα του τόνου] Ανήκουστα

Ο πρώτος υπουργός Παιδείας που έθεσε την αυτονόητη απαίτηση οι έλληνες εκπαιδευτικοί να αξιολογούνται στο έργο τους, δηλαδή να αξιολογείται και η γνωστική του αντικειμένου που διδάσκουν, η επάρκεια και η μέθοδος που το μεταδίδουν, καθώς και το ήθος τους εντός και εκτός σχολείου, αλλά συνάμα και η κοινωνική τους αποδοχή. Αυτός ο υπουργός ήταν ο Απόστολος Κακλαμάνης. Βρέθηκε μπροστά σε τοίχο• συνδικαλιστές-κομματόσκυλα, επίορκοι εκπαιδευτικοί, ημιμαθείς δάσκαλοι με πολύμηνες απεργίες ματαίωναν κάθε τέτοια προοπτική. Ολοι αυτοί είχαν αξιολογηθεί ως οδηγοί Ι.Χ. Είχαν πάρει πιστοποιητικά υγείας από γιατρούς, κάποιοι είχαν εξεταστεί και αξιολογηθεί για να αποκτήσουν επάρκεια σε μια ξένη γλώσσα. Αλλά έφτασαν να απαγορεύουν στους εκπαιδευτικούς συμβούλους (που αντικατέστησαν τους γενικούς επιθεωρητές) να πλησιάζουν τα σχολεία. Απαγόρευαν ακόμα και στον διευθυντή Δημοτικού, τον γυμνασιάρχη και τον λυκειάρχη να παρακολουθούν το μάθημα κάποιων διδασκόντων που σύλλογοι γονέων κατήγγελλαν πως κοιμούνται στην τάξη ή πάνε απροετοίμαστοι. Εχει γούστο να διαβάσετε το διήγημα του φίλου έξοχου πεζογράφου Χρ. Μηλιώνη με τίτλο «Ο χαφιές μου». Ο Μηλιώνης ήταν από τους πρώτους μαζί με άλλους έξοχους λογοτέχνες εκπαιδευτικούς που έγινε Σύμβουλος Εκπαίδευσης Φιλολόγων. Αφηγείται λοιπόν πως ανακάλυψε ότι όταν έφευγε από το σπίτι του κάθε πρωί τον ακολουθούσε ένα μοτοσακό όπου ο «χαφιές» του ανάλογα με το πού κατευθυνόταν τηλεφωνούσε στο Γυμνάσιο ή το Λύκειο που επρόκειτο να επισκεφθεί ο «μπαμπούλας». Τώρα που υιοθετήθηκε πάλι η αξιολόγηση, τα φοβερά συνδικάτα απαιτούν να μην έχει «λέει» η αρνητική αξιολόγηση «τιμωρητικό» χαρακτήρα! Αν χρωστάς στην Εφορία, στο ΙΚΑ, στην τράπεζα, στον μπακάλη, πας φυλακή• αν όμως στραβώνεις ψυχές ανθρώπων και μάλιστα αθώων, απλώς θα σου ψέλνουν το «αχ, κουνελάκι, τρύπες γιατί τρυπάς».