[Προβολείς] Βίοι αντίθετοι

Οι γάλλοι Σοσιαλιστές έχουν ένα πρόβλημα: τα πήραν όλα! Νίκησαν στις δημοτικές εκλογές, ύστερα στις προεδρικές και στη συνέχεια στις βουλευτικές. Κατέκτησαν όλες τις εξουσίες. Και το κατόρθωμά τους είναι ακόμη μεγαλύτερο αν ληφθεί υπόψη ότι την ίδια περίοδο οι Γάλλοι «διολίσθαιναν» προς τα δεξιά. Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι προφανές: πώς θα αξιοποιήσουν αυτή τη δύναμη; Τι θα κάνουν για να μην απογοητεύσουν τους ψηφοφόρους τους; Εντέλει, σε τι χρησιμεύει ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα; Οι απαντήσεις αναζητούνται στο «θερινό πανεπιστήμιο» του PS, που ξεκίνησε χθες στη La Rochelle και θα κλείσει αύριο με ομιλία της Μαρτίν Ομπρί (βλ. φωτογραφία στη σελίδα 8).

Για τον ευρωβουλευτή Αρλέμ Ντεζίρ, που θα θέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία αν αποσυρθεί τον Οκτώβριο η κόρη του Ζακ Ντελόρ, το μεγάλο στοίχημα είναι τι μπορεί να κάνει η πολιτική απέναντι στην παντοδυναμία των αγορών και το φιλελεύθερο μοντέλο της λιτότητας που επιβάλλεται σε όλη την Ευρώπη. «Πρέπει να εφεύρουμε ένα νέο οικονομικό μοντέλο που θα συνδέει τη δικαιοσύνη με την ανταγωνιστικότητα, την ανάπτυξη με την οικολογία», λέει στη «Λιμπερασιόν». Νέες ιδέες, αυτό χρειάζεται. Να αποδείξουν οι Σοσιαλιστές ότι δεν είναι απλώς οι διαχειριστές της εξουσίας, αλλά αποτελούν μια πραγματική εναλλακτική λύση.

Οι έλληνες ομοϊδεάτες τους έχουν ακριβώς το αντίθετο πρόβλημα: πώς δεν θα εξαφανιστούν εντελώς από το προσκήνιο. Πώς θα πείσουν ότι εξακολουθούν να έχουν λόγο ύπαρξης, παρότι τα λάθη που έκαναν είναι βαριά και τα σημερινά περιθώρια κινήσεων έχουν μειωθεί ασφυκτικά. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος νίκησε τον Αλέξη Τσίπρα όταν κατόρθωσε να γίνει εκείνος δεκτός από τον Φρανσουά Ολάντ, αλλά αυτή η νίκη ήταν συμβολική. Η πραγματική μάχη δίνεται σε άλλο γήπεδο, με άλλον αντίπαλο, και αυτός ο αντίπαλος – ο Φώτης Κουβέλης – κερδίζει καθημερινά πόντους, μολονότι έχει κληθεί να παίξει ένα ρόλο δύσκολο, πολύπλοκο, σχεδόν αδύνατο.

«Εχουμε μπροστά μας μια ιστορική ευκαιρία, να γίνουμε ένα μεγάλο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα», δηλώνει ο επικεφαλής των γάλλων Σοσιαλιστών στη Γερουσία Φρανσουά Ρεμπσαμέν. Οι έλληνες σοσιαλιστές δεν έχουν το προνόμιο να κάνουν τέτοια σχέδια. Το κατά πόσον το μέλλον της Γαλλίας θα είναι σοσιαλιστικό είναι στα χέρια των ανθρώπων που την κυβερνούν σήμερα. Στην Ελλάδα δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Ή θα συνεχίσει τα επόμενα χρόνια ο σημερινός Πρωθυπουργός, συνεπικουρούμενος σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό από τους δύο εταίρους του, ή θα παραδώσει τα ηνία στον ΣΥΡΙΖΑ. Ισως αυτό να είναι άδικο για το ΠΑΣΟΚ, ίσως πάλι να αποτελεί την εκδίκηση της Ιστορίας.