[Ιστορίες συνωμοσίας] Ανεβαίνω στη συκιά…

Εχω κι εγώ το μερίδιό μου στην υπόθαλψη της φοροδιαφυγής αλλά τι να κάνω; Ν’ αφήσω την πέργκολα να σαπίσει και να μου ‘ρθει μια μέρα καπέλο ή να τα δώσω μετρημένα κι αφορολόγητα σε κάποιον που θα μου την ξύσει και θα την περάσει με βερνίκι;

Μια ιδέα θα ήταν ν’ αρχίσω να την ξύνω από μόνη μου μέχρι να ματώσει, δυστυχώς όμως δεν έχω ούτε την ειδικότητα ούτε, κυρίως, την επιδεξιότητα. Το αυτό και με τα διεστραμμένα φωτιστικά που η συνδεσμολογία τους είναι χωνευτή σε ψευδοροφές. Αρκετά έζησα μέσα στο σκοτάδι ολόκληρο καλοκαίρι. Τώρα που οι μέρες μικραίνουν και τα βράδια μακραίνουν ήρθε η ώρα να καλέσω κάποιον να μου αλλάξει τα φώτα. Φτάνει συνήθως χωρίς τα εργαλεία του και χωρίς έστω μια μικρή σκαλίτσα να κάνει τη δουλειά του. Κι αφού κουβαλήσω, στήσω και δοκιμάσω την αντοχή της δικής μου οικιακής ανεμόσκαλάς, κάθομαι από κάτω και του δίνω τα εργαλεία με την επιμέλεια και το τέμπο προϊσταμένης χειρουργείου, χωρίς όμως την προστατευτική της μάσκα.

Σκόνες, σοβάδες, ρινίσματα από καλώδια και κομματάκια από τοίχο πέφτουν κατευθείαν πάνω στη μούρη μου και στο ορθάνοιχτό μου στόμα. Το στόμα δεν το κλείνω. Το κρατάω ανοιχτό μέχρι την ώρα της πληρωμής. Κάθε ψωραλέο λαμπάκι των τριών watt και πενηντάρικο. Τα κάνει μασούρι και φεύγει, αφού προηγουμένως έχει ζουλήξει με το παπούτσι του όλους του σοβάδες που έχουν πέσει στο πάτωμα. Πονάει το παρκέ μου, πονάω κι εγώ που ούτε κι αυτή τη φορά τόλμησα να του ζητήσω απόδειξη. Κι αν μουτρώσει και δεν ξανάρθει όταν θα ξαναπέσω στην ανάγκη του;

Το χειρότερο άγχος εγκατάλειψης το έχω πάντως με τους κηπουρούς. Αυτή η δύστροπη συκιά ζαρντινιέρας σίγουρα θα με βγάλει μια μέρα στην παρανομία. Προς το παρόν πληρώνω για πάρτη της τα μαλλιοκέφαλά μου, άνευ αποδείξεως, εννοείται, αντί να τη βάλω κάτω και να την κουρέψω από μόνη μου, να της φέρω μέσα-έξω το χώμα και να της δώσω το γιατρικό με το ζόρι. Μια ιδέα θα ήταν ν’ αφήσω στην άκρη τις τσιριμόνιες και να ζητήσω απόδειξη από τον κηπουρό. Κι αν θυμώσει και μου ζητήσει διαζύγιο; «Πάρ’ τα να μη σ’ τα χρωστάω» μου λέει η συκιά και μου ρίχνει μια βαθύσκιωτη μούντζα με όλα τα φύλλα της ορθάνοιχτα.