Το φόρεμα κομπινεζόν

Στην ταινία του 1958 «Λυσσασμένη γάτα» η ενδυματολόγος Ελεν Ρόουζ έντυσε την Ελίζαμπεθ Τέιλορ με ένα μεταξωτό κομπινεζόν με δαντέλα για τη σκηνή όπου, ακουμπισμένη στα κάγκελα του κρεβατιού, γουργούριζε στον Πολ Νιούμαν: «Δεν με νοιάζει να φανώ γελοία σε σένα». Πώς είναι όμως δυνατόν μια γυναίκα με τα δικά της μάτια, ντυμένη με κομπινεζόν, να γίνει ποτέ γελοία;

Η ενδυματολόγος του Χόλιγουντ ήξερε πολύ καλά ότι μια γυναίκα ντυμένη με το εσώρουχό της φαινομενικά είναι ευάλωτη. Αλλά στην πραγματικότητα είναι η πιο ισχυρή στο παιχνίδι της κυριαρχίας θηλυκού – αρσενικού. Αυτήν την εκπληκτική συνεργάτιδα των κινηματογραφικών στούντιο των 50s είχε ως είδωλό της η Αννα Μολινάρι (ή ο Τζιάνι Βερσάτσε) όταν το 1996 επανέφερε το κομπινεζόν στη συζήτηση για το τι θέλουν να φοράνε οι γυναίκες για να αισθάνονται και να δείχνουν σέξι.

Η απάντηση ήταν απλή: ένα μεταξωτό φόρεμα σε απαλές αποχρώσεις, σε γραμμή κομπινεζόν με τελείωμα διαφανούς δαντέλας. Η πρόταση συμπληρωνόταν από ένα μαύρο παλτό τριών τετάρτων σε αυστηρό ανδρικό κόψιμο και μυτερές γόβες-στιλέτο.

Το κομπινεζόν έκανε την ανατροπή σε μια εποχή που το ταγέρ με τη μίνιμαλ γραμμή έλυνε την εξίσωση της εμφάνισης των γυναικών με καριέρα σε γραφεία αποφάσεων. Ο Βερσάτσε με το υπερόπλο της πεντάδας των τοπ μόντελ που τα φορούσαν στην πασαρέλα του άνοιξε τον δρόμο για το σέξι γκλάμουρ.

Η Ναόμι Κάμπελ, η Λίντα Εβαγκελίστα, η Κρίστι Τέρλινγκτον, η Κλόντια Σίφερ και η Κάρεν Μόλντερ θα ανεβάσουν τις προδιαγραφές ενός πολυτελούς εσωρούχου σε βραδινό φόρεμα, προορισμένο για απολαύσεις.

Το κομπινεζόν χρωστά τον θρίαμβό του, στα μέσα των 90s, στην ιταλική εξωστρέφεια. Στους σχεδιαστές που έδειξαν την αγάπη τους στο γυναικείο σώμα. Το φόρεμα κομπινεζόν, αυτό το κρυμμένο επίπεδο θηλυκότητας, βγήκε στην επιφάνεια, κυκλοφόρησε σε δρόμους και γραφεία.

Απέκτησε τη στιλπνή φωτεινή επιφάνεια του σατέν, την ελαφριά υφή του μεταξωτού, αγάπησε τα χλωμά, μεταμοντέρνα χρώματα του χαλκού και του ατσαλιού και λάτρεψε τη συνύπαρξή του με τελειώματα δαντέλας, καθώς και τις κασμιρένιες ζακέτες. Εως και η πριγκίπισσα Νταϊάνα το φόρεσε στην μπλε-νουάρ ραφινάτη απόχρωσή του και στη μάξι εκδοχή του μήκους του.

Το κομπινεζόν δεν είναι απλά ένα παλιό εσώρουχο. Εχει στις ραφές του κρυμμένη τη σημειολογία των σεξουαλικών υπαινιγμών. Καθώς ήταν το μεσοφόρι της ενδόμυχης και της εξωτερικής γυναικείας εμφάνισης, το κομπινεζόν ενίσχυε και την αδημονία μεταξύ ελπίδας και απόγνωσης, ευπρέπειας και απρέπειας.

Οι συγγραφείς των αστυνομικών μυθιστορημάτων το χρησιμοποίησαν στις ερωτικές τους περιγραφές μαζί με μπούκλες κόκκινων ή ξανθών μαλλιών, μεταξωτές κάλτσες και ζαρτιέρες. Ο Ντάσιελ Χάμετ ή ο Ρέιμοντ Τσάντλερ δεν θα ήταν τόσο νουάρ στις ιστορίες τους αν έλειπαν οι μοιραίες συναντήσεις του δαιμονισμένου ντετέκτιβ με τις υπάρξεις στην τυχαία έξοδό τους από το μπουντουάρ του δολοφονημένου εραστή.

Ωστόσο, το μυστικό του θριάμβου του είναι πιο βαθύ από τη διπλή ιδιότητά του να κρύβει και να αποκαλύπτει. Ενα κομπινεζόν μπορεί να αφηγηθεί τη ζωή μιας γυναίκας. Μπορεί να μιλήσει για τις στιγμές που εκείνη ντύνεται ή γδύνεται, για το «πριν» και το «μετά» της κοινωνικής της ζωής. Σαν ένα τελετουργικό ένδυμα, ακολουθεί την ιεροτελεστία της ετοιμασίας πριν από μια επίσημη εμφάνιση. Αυτό μόνο φοράει μια γυναίκα όταν αρχίζει την αλχημεία τής σαγήνης της: κομπινεζόν, λίγες σταγόνες άρωμα, μαύρο μολύβι στα μάτια. Λίγο αργότερα η πόρτα του δωματίου της ανοίγει και τα βλέμματα τη χαϊδεύουν.