[Το πνεύμα του τόνου] Μνημόσυνα

Η καταιγιστική συγκυρία και η εποχή των θερινών παγετώνων… του καύσωνος και της χειμερίας νάρκης της οικονομίας δεν μας επιτρέπουν να τιμήσουμε όσο τους αξίζει τους πρόσφατους νεκρούς από την περιοχή της τέχνης και της παιδείας.

Σήμερα θα αναφερθώ εν πυκνώ σε τρεις διαφορετικές προσωπικότητες που χάσαμε πρόσφατα. Ο Γιώργος Λαζαρίδης δεν ήταν ο τελευταίος μεγάλος της παλιάς επιθεώρησης που έδωσε κείμενα που δόξασαν οι ανεπανάληπτοι μίμοι, ήταν ο θεατρικός νονός του Βέγγου. Στο μακρόβιο «Τρελός του λούνα παρκ» ο Βέγγος για πρώτη φορά πήρε θεατρική περσόνα και για τελευταία φορά, γιατί στο σανίδι ευδοκίμησε μόνο στην επιθεώρηση, και για δυο φορές χάρη στον Γιώργο Μιχαηλίδη στην Επίδαυρο και εκεί μετέφερε αναλλοίωτη τη θεατρική και κινηματογραφική του τυποποιημένη ένδοξη μανιέρα. Αλλά ο Λαζαρίδης έδωσε στον Βέγγο και την πλειονότητα των κινηματογραφικών του παραλλαγών του σύγχρονου Νεοέλληνα Καραγκιόζη: ο Βέγγος έτσι, ο Βέγγος αλλιώς, ο Θ.Β. κ.τ.λ.

Ο Γιώργος Μούτσιος, βαρύτονος με δύο αδελφές λυρικές αοιδούς, έφτασε στο θέατρο μέσω του αριστοφανικού Χατζιδάκι. Σε εποχές τόλμης και δόξας της Επιδαύρου και το 1957 στη «Λυσιστράτη» του Αλέξη Σολομού με Αρώνη, Νέζερ, Ζερβό, Καρέζη, σκηνικά Βακαλό, χορογραφία Βαρούτη, μετάφραση Σταύρου, ο Χατζιδάκις δίδαξε και επέβαλε ως κορυφαίους των δύο Χορών, γυναικών και ανδρών, τη Μούσχουρη και τον Μούτσιο. Αυτοί πρωτοείπαν το «Εναν μύθο θα σας πω». Εκτοτε ο Μούτσιος εξελίχθηκε σε καλό καρατερίστα, είρωνα και ραδιούργο στο θεατρικό τυπολόγιο.

Ο Γιώργος Κάρτερ, εκφωνητής που τίμησε την ελληνική λαλιά, συλλέκτης ήχων και σημαντικός ποιητής, μας προίκισε με ένα έξοχο συλλεκτικό ανθολόγιο φωνών από τον 20ό αιώνα και μας γοήτευσε με μια ποίηση κατεξοχήν γλωσσική, παιχνίδια ήχων και γνώριμους στίχους μιας ακέραιης ηθικής ποιητικής συνείδησης.