e-mail

Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο

Αγαπητή Φοίβη,

Οταν έχεις πάρει απολυτήριο του Δημοτικού στον γυναικωνίτη της εκκλησίας του χωριού σου και πέραν τούτου στοπ λόγω Γερμανοϊταλών, δεν είσαι εκείνος που θα κρίνει τραπεζίτες και διανοούμενους κύρους, όπως θέλουν να λέγονται, άσχετα αν όσα λένε και κάνουν είναι σωστά. Γι’ αυτά θα τους κρίνουν ομοσπούδαχτοί τους. Απλώς έχω μια απορία και αμφιβάλλω αν θα βρεθεί κάποιος να μου τη λύσει σχετικά με τις δηλώσεις του κ. Ρουμελιώτη και τις προβλέψεις του ΔΝΤ για την αποτυχία των μέτρων για την Ελλάδα.

Ως εκπρόσωπος της χώρας του (στο ΔΝΤ) αφού ήξερε ότι τα μέτρα δεν βγαίνουν, γιατί δεν αντέδρασε λέγοντάς τους: «Γιατί, κύριοι, επιβάλλετε στη χώρα μου μέτρα χωρίς αποτελέσματα;». Να ξεσηκώσει τους αρμοδίους της ΕΕ, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, και αν δεν περνούσε η θέση του, να παραιτηθεί από εκπρόσωπός της. «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο», ολόκληρη πατρίδα δεν δικαιούται μια παραίτηση, κύριε Ρουμελιώτη; Ηταν κακό να ακουστεί ακόμα μια φορά η ατάκα της Πατουλίδου;

Οσο για τον κ. Παπανδρέου – δρυός πεσούσης κ.λπ. – ήταν «επιπόλαιος», «ανήξερος», «ενδοτικός» και τόσα άλλα που ακούσαμε – και ακούμε. Οταν διακονεύεις (επαιτείς) χρήματα «είσαι» όλα αυτά, κύριοι της σκληρής διαπραγμάτευσης, από μακριά κι ασφαλισμένα. Από κοντά είναι τα δύσκολα, γιατί δεν έχει βρεθεί ακόμα η μέθοδος να ζητάς δανεικά και να βάζεις εσύ τους όρους του δανεισμού.

Επαμεινώντας Κούρτης,

Αγιος Πέτρος Λευκάδος

Ορμώμενος από την τελευταία σας παρατήρηση, θέλω να θυμίσω ότι η ιστορία του χρεωμένου ανθρώπου είναι πράγματι μια ιστορία πόνου. Η γερμανική μέθοδος δεν είναι απλώς καλβινιστική (τιμωρητική), όπως λένε πολλοί, αλλά αποτελεί και τη (σοφτ) συνέχεια μιας ιδιαίτερα βάρβαρης, παμπάλαιης παράδοσης στη μεταχείριση των δανειζομένων. Στη «Γενεαλογία της ηθικής» ο Νίτσε περιγράφει τέτοιες μεθόδους: λέει, λ.χ., ότι άλλοτε έκαναν σημάδι με πυρωμένο σίδερο σε εκείνον που χρωστούσε επειδή «θυμάσαι μόνο ό,τι δεν σταματά να πονάει». Λέει επίσης ότι ο χρεωμένος άνθρωπος δίνει ως εγγύηση ό,τι έχει, λ.χ. το ίδιο το σώμα του ή τη γυναίκα του – τις εποχές για τις οποίες μιλάμε μόνο οι άνδρες είχαν χρέη, για ευνόητους λόγους. Ετσι ο βεβαρημένος με χρέη που δεν μπορούσε να αποπληρώσει ήταν συχνά υποχρεωμένος να δέχεται δημόσιους σωματικούς εξευτελισμούς, ή ακόμα και βασανιστήρια που μπορεί να περιλάμβαναν και ακρωτηριασμούς, αναλόγους με το μέγεθος του χρέους. Ας ελπίσουμε ότι η εποχή μας θα αποδείξει ότι έχει κάνει μεγάλα βήματα κατά της βαρβαρότητας. Αρκεί και οι δανειστές να έχουν την ευφυΐα να αναγνωρίσουν, λίγο έστω, ότι συνέβαλαν και αυτοί με τον τρόπο τους στα χρέη των άλλων…

Παράδεισος και κόλαση μαζί

Αγαπητή Φοίβη,

Πρωινό Αυγούστου με καλοκαιρινή ατμόσφαιρα στην πόλη Μπίλιφελντ της Γερμανίας, με πληθυσμό 320.000 κατοίκους. Σε κεντρικό σημείο της πόλης υπάρχει μια πλατεία με κήπο που φέρει το όνομα του πρώην καγκελαρίου Βίλι Μπραντ. Το πράσινο κρυμμένο από τα κίτρινα και άσπρα λουλούδια, με ύψος περίπου είκοσι εκατοστών. Μικρός παράδεισος. Αγριος για τα γερμανικά δεδομένα. Και ξαφνικά, ένα μηχάνημα αρχίζει το κόψιμο. Ολα ευθεία γραμμή. Οριζόντιο, απρόσωπο πράσινο που σου σπάει την ψυχή, που το κοιτάς χωρίς πλέον αισθήματα. Ολα ευθεία. Μιλιταρισμός. Ολα στη γραμμή.

Από τα πολλά μειονεκτήματα της Γερμανίας.

Σας χαιρετώ φιλικά, Χρίστος

Τσαχπίνης-Καβαλιώτης, Γερμανία

Κατανοώ τους συνειρμούς που φέρνει σε έναν Ελληνα ένα τέτοιο γερμανικό τοπίο, ας κρατήσουμε όμως όσο γίνεται μακριά γενικεύσεις και κρίσεις που απευθύνονται συνολικά σε ένα έθνος. Σε μια εποχή που όλα κινούνται στο όριο, είναι πολύ σημαντική η συγκεκριμένη κριτική – και, βέβαια, και αυτοκριτική – χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους συλλήβδην δυσάρεστα χαρακτηριστικά. Οι Γερμανοί δεν είναι ένα πράγμα, έχουν κυβέρνηση αποτελούμενη από τρία συγκεκριμένα κόμματα, έχουν μίντια που δεν είναι όλα ίδια, έχουν διανοουμένους που δεν τραγουδούν όλοι το ίδιο τροπάρι. Πρέπει να ψάχνουμε τα πιο πειστικά επιχειρήματα και με αυτά να δίνουμε δυνατές μάχες επί του συγκεκριμένου. Η γενίκευση καταλήγει δικαιολογία για την κατάθεση των όπλων…