Εκδίκηση με χρυσό μετάλλιο

Ουδείς προφήτης στον τόπο του. Ειδικά αν έχει διεθνή απήχηση και προέρχεται από την Ελλάδα.

Μαύρες σκέψεις; Μπορεί κάποιος να τις αποφύγει βλέποντας πως το εντυπωσιακό μοτίβο από την ταινία του Χιου Χάντσον «Οι δρόμοι της φωτιάς» (του δικού μας Βαγγέλη Παπαθανασίου και διεθνούς Vangelis) έχει αναδειχθεί σε μουσικό έμβλημα των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου;

Και αν τις αποφύγει, δεν μπορούν όλοι να ξεχάσουν πως αυτό το μουσικό θέμα – συνδεδεμένο με το πνεύμα του ολυμπισμού και βραβευμένο με Οσκαρ – αντί να είχε γίνει ελληνικό ατού στη δική μας Τελετή Εναρξης του 2004 και στους δικούς μας Αγώνες, εξοβελίστηκε (στο πυρ το εξώτερον;). Οπως και οι μουσικές άλλων – τόσο – ελλήνων και διεθνών: του Νίκου Σκαλκώτα, του Γιάννη Χρήστου, του Ιάννη Ξενάκη…

Προφανώς για να αποκτήσει όγκο το μουσικό γούστο και οι μουσικοσυνθέσεις των τελεταρχών. Μακριά από το «ξεπερασμένο», όπως κατά τεκμήριο θεωρείται από εγχώριες κλίκες το διεθνώς αναγνωρισμένο με ψυχή ελληνική. Που του επιφυλάχθηκε η ίδια μοίρα – τουλάχιστον στην Τελετή Εναρξης του 2004 – με την εγχώρια ποίηση, μεγάλο ελληνικό ατού…

Δεν είμαστε στην Ιταλία, ώστε να τιμωρείται με πρόστιμο η μομφή πως κάποιοι δεν διαθέτουν γεννητικούς αδένες – είναι απόφαση ανώτατου δικαστηρίου! – απέναντι στις μουσικές συγκρίσεις. Μπορούμε, όμως, την ώρα που κάποιοι βαυκαλίζονται πως «Η δική μας ήταν η καλύτερη» (για την Τελετή Εναρξης ομιλούμε) να επικαλεστεί, ως προς τους εξοβελισμένους από την ελληνική νοοτροπία συνθέτες και ποιητές με διεθνή απήχηση, τη φράση του πρόσφατα χαμένου αμερικανού συγγραφέα Γκορ Βιντάλ: «Μια καλή πράξη ποτέ δεν μένει ατιμώρητη».