Η τριμελής επιτροπή που έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας αποδεικνύεται, όσο περνούν οι μέρες, ο αποτελεσματικότερος τρόπος για τη διαχείριση της κατάρρευσης. ‘Η, εν πάση περιπτώσει, ο δεύτερος καλύτερος μετά τη διεξαγωγή αλλεπάλληλων εκλογών. Οι οποίες εκλογές και μας απήλλαξαν από την παρουσία του κ. Τόμσεν που δεν τολμούσε να πατήσει το πόδι του στην επικράτεια τρέμοντας την ψήφο μας, και, το κυριότερο τόνωσαν την αυτοπεποίθησή μας. Οσο είχαμε εκλογές όλα τα προβλήματά μας είχαν λυθεί, κι όσα δεν είχαν λυθεί επρόκειτο εντός ολίγου να λυθούν.
Δυστυχώς, όπως όλα τα ωραία πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο, έτσι και οι εκλογές τέλειωσαν. Τίποτε όμως δεν μας εμποδίζει να τις επαναλάβουμε για να μπορέσουμε να λύσουμε μερικά ακόμη προβλήματα τα οποία παραμένουν, παρά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, άλυτα. Ομως, το επαναλαμβάνω, για το μεσοδιάστημα η τριμελής επιτροπή είναι ό,τι καλύτερο. Αν ένα μέλος της, για παράδειγμα, διαφωνεί με την περαιτέρω περικοπή των συντάξεων, τότε το εν λόγω ζήτημα παύει να είναι αναγκαστικό μέτρο και γίνεται αντικείμενο διαβούλευσης. Ως αντικείμενο διαβούλευσης δε, το ζήτημα αναβαθμίζεται σε μείζον θέμα, και από τη στιγμή που γίνεται «μείζον» παύει πλέον να μας απασχολεί ως συνταξιοδοτικό και μας απασχολεί ως θέμα λειτουργίας της τριμελούς επιτροπής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα επείγοντα περνούν σε δεύτερη μοίρα, και έτσι υποβαθμισμένα σταματάνε να μας ταλαιπωρούν, αφού όλων μας η προσοχή είναι στραμμένη στις συγκρούσεις και τις αποκλίσεις που έχουν δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της επιτροπής. Ετσι, τα μέτρα που λαμβάνονται μπορούν και να μη ληφθούν και, όταν πια όλοι ησυχάσουν και πιστέψουν πως δεν πρόκειται να ληφθούν ενώ έχουν ληφθεί, τότε μπορούν να ληφθούν ενώ δεν έχουν ληφθεί. Παλεύοντας δε να καταλάβεις πώς λειτουργεί αυτός ο εκλεπτυσμένος μηχανισμός της υψηλής πολιτικής δεν σου μένει υπόλοιπο φαιάς ουσίας για να κάνεις ταπεινούς λογαριασμούς και να διαπιστώσεις ότι, ούτως ή άλλως, η σύνταξή σου έχει μειωθεί και ότι από δω και πέρα θα πρέπει να προσέχεις όταν αρρωσταίνεις να μην ξοδεύεις πάνω από 1.500 ευρώ τον χρόνο. Οφείλουμε δε να θυμηθούμε, στις δυσμενείς ημέρες αυτού του καλοκαιριού, πως και η Ρώμη, στην περίοδο της τριανδρίας, δύσκολα περνούσε. Η τριανδρία όμως οδήγησε στην αυτοκρατορία του Αυγούστου, στην επιβολή της Pax Romana και την κυριαρχία της Ρώμης σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο.
Οπότε, αντί να μεμψιμοιρούμε με συντάξεις και άλλα ταπεινά και οριζόντια, καλύτερα να σκεφτούμε λίγο κάθετα. Και να ονειρευτούμε το αυτοκρατορικό μας μέλλον. Ισως να μην είναι τυχαίο ότι φέτος ο Αύγουστος διαθέτει δύο ολόκληρα φεγγάρια.
ΥΓ: Ευχαριστώ τον αναγνώστη κ. Μανίκα ο οποίος μου επεσήμανε ότι συνεργάτης του βαρόνου Ντε Κουμπερτέν στη διεξαγωγή των Αγώνων του 1896 δεν ήταν ο Ραγκαβής, αλλά ο Δ. Βικέλας. Τον οποίον είχε διορίσει ο Αλ. Ραγκαβής, ως υπουργός Εξωτερικών, στην πρώτη διεθνή επιτροπή για τους Αγώνες.