God Save The Queen (βοήθειά μας)

Μοιάζει κι αυτό σαν ολυμπιακό ρεκόρ (που δεν το έσπασαν Κινέζοι): πρώτα ενορχήστρωσε, εξαρχής, ο βρετανός συνθέτης, μαέστρος, δεξιοτέχνης του βιολοντσέλου και καθηγητής στην περίφημη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου Φίλιπ Σέπαρντ τους εθνικούς ύμνους 208 χωρών του κόσμου. Επειτα τους δίδαξε, μέσα σε μάξιμουμ 16 λεπτά τον καθένα, σε 36 μουσικούς της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου (την είδαμε να παίζει… playback, κατά την παρέλαση των αθλητών, στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων).

Τους ηχογράφησε, στη συνέχεια, μέσα σε πενήντα ώρες συνολικά στα περίφημα στούντιο της Abbey Road. Και έκανε μιξάρισμα – αστραπή ώστε να κυκλοφορήσουν άμεσα οι 208 «ανανεωμένοι» ύμνοι, σε CD και στις επίσημες ιστοσελίδες του «Λονδίνου 2012».

Μπορεί, λοιπόν, η τελετή έναρξης του σκηνοθέτη του «Slumdog Millionaire» Ντάνι Μπόιλ να οργανώθηκε σαν ένα κρεσέντο εθνικισμού ή «αγγλοκεντρισμού», με άξονα τα βρετανικά «προϊόντα», όπως ο Ρόουαν Ατκινσον, ο 007 Ντάνιελ Κρεγκ ή ο Κένεθ Μπράνα, το ροκ, τα κοστούμια των Beatles κ.ά., όμως ο Σέπαρντ προτίμησε να παραδώσει κάτι πολυτιμότερο για όλη την υφήλιο.

Τώρα, αν πολλοί δεν κατάλαβαν τους αγγλικούς κώδικες της τελετής και κάποιοι ουαλοί και σκωτσέζοι αθλητές αρνήθηκαν να τραγουδήσουν τον αγγλικό – το σημείωσαν αυτό – εθνικό ύμνο, είναι πρόβλημα πραγματικά… βρετανικό. Γιατί να τραγουδήσουν, άλλωστε, έναν ύμνο που στην πέμπτη στροφή του – έστω κι αν σπάνια λέγεται και έστω κι αν αναφέρεται στους Ιακωβίτες – λέει «να τσακίσουμε σκωτσέζους επαναστάτες»;