Το βάθρο των χορηγών

Το δάφνινο στεφάνι που περίμενε τους νικητές στο βάθρο των μεταλλίων ή ο κότινος της ελιάς αποτελούσαν τη μεγαλύτερη επιβράβευση για τους αθλητές των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτό ήταν άλλωστε το μήνυμα που ήθελε να περάσει και ο βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν που εμπνεύστηκε την αναβίωσή τους.

Από τα πρώτα χρόνια όμως σε Παρίσι και Λονδίνο οι Αγώνες, οι οποίοι αποτελούσαν μέρος των διεθνών εκθέσεων που γίνονταν εκεί, εξελίχθηκαν σε αγώνες επιχείρησης κέρδους από τους διοργανωτές.

Πλέον στη σημερινή εποχή αποτελούν μία από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις του κόσμου, που κάνουν πάμπλουτη τη ΔΟΕ, αλλά και προσελκύουν τους κορυφαίους χορηγούς στον κόσμο.

Δεν είναι τυχαίο το ότι τις τελευταίες ημέρες οι διοργανωτές έχουν δημιουργήσει ειδικές ομάδες που ελέγχουν όλους τους κεντρικούς δρόμους και σταθμούς του Λονδίνου, έτσι ώστε να μην υπάρχει οποιαδήποτε διαφήμιση που μπορεί να θίγει τα συμφέροντα των χρυσών χορηγών των Αγώνων – οι οποίοι άλλωστε διαφημίζονται σε γιγαντοοθόνες σε μετρό, αεροδρόμια και φυσικά στις αθλητικές εγκαταστάσεις.

Οι 53 εταιρείες-χορηγοί με την πρώτη ματιά σε κάποιο αγώνισμα (ιδιαίτερα μέσω τηλεόρασης) αρχίζουν να βγαίνουν σαν τα μανιτάρια.

Εχει υπολογιστεί συνολικά το ποσό για διαφήμιση σε 2,178 δισ. δολάρια ΗΠΑ (1,404 δισ. στερλίνες) από τα οποία 1,078 δισ. δολ. (700 εκατ. στερλίνες) πάνε μόνο στην Οργανωτική Επιτροπή του Λονδίνου 2012 και τα υπόλοιπα στη «μαμά» ΔΟΕ που έχει την κότα με τα χρυσά αυγά (Ολυμπιακοί Αγώνες).

Οπως αναφέρεται και στο δημοσίευμα της «Γκάρντιαν», οι χορηγοί χωρίζονται σε κατηγορίες. Αρχικά είναι οι παγκόσμιας λήψης – πρόκειται για κολοσσιαίες εταιρείες, όπως η Coca-Cola, η Samsung, η Αcer, η McDonald’s και άλλες επτά (σύνολο 11) -, οι οποίες προσφέρουν μέσω της ΔΟΕ συνολικά 100.000.000 δολάρια για τη βασική τους διαφήμιση. Αυτή περιλαμβάνει, εκτός από τα κεντρικά σημεία στην πόλη, το «περικύκλωμα» των αγωνιστικών χώρων, εντός (λόγω ΤV) αλλά και εκτός, για άμεση προβολή εκεί όπου κινούνται καθημερινά χιλιάδες θεατές. Οι περισσότερες από αυτές τις εταιρείες δεν κάνουν συμφωνία μόνο για μία διοργάνωση, αλλά συνήθως για περισσότερες και σε διάστημα χρόνου τουλάχιστον δύο τετραετιών.

Επίσης, υπάρχει το «ασημένιο» γκρουπ που αποτελείται από επτά εταιρείες (όπως η Adidas, η BMW κτλ.), οι οποίες έρχονται σε συμφωνία με την εκάστοτε οργανωτική επιτροπή (δεν περνούν δηλαδή μέσω της ΔΟΕ) και τώρα πληρώνουν στο Λονδίνο περίπου 40.000.000 στερλίνες εκάστη.

Ακολουθεί η κατηγορία του «χάλκινου» ουσιαστικά χορηγού: είναι άλλες επτά εταιρείες, οι οποίες προσφέρουν στους διοργανωτές από 20 εκατ. στερλίνες. Εκτός… βάθρου μένουν άλλοι 28 ολυμπιακοί χορηγοί που έχουν μίνιμουμ κόστος συμμετοχής περί τα 10 εκατ. στερλίνες ο καθένας, πάντα προς την οργανωτική επιτροπή. Η προσφορά τους δεν είναι μόνο απευθείας σε χρήματα, αλλά και σε πολλά είδη και υπηρεσίες που καλύπτουν στους Αγώνες.

Το πρόβλημα για τις εταιρείες είναι ότι ο φόρος που πρέπει να υπολογίζεται στην τιμή αυξάνει το κόστος και έτσι βρίσκονται σε μεγάλη πίεση. Ετσι, η Coca-Cola και η McDonald’s ανακοίνωσαν ότι θα επανεξετάσουν στο τέλος των Αγώνων το αν θα παραμείνουν στη χρυσή ενδεκάδα της ΔΟΕ, κάτι που σημαίνει ότι τα κέρδη τους τόσο καιρό από τις πωλήσεις θα φορολογηθούν βάσει της βρετανικής νομοθεσίας, που είναι διαφορετική από των ΗΠΑ και έρχεται σε κόντρα με το σύνηθες ισχύον καθεστώς για τους ολυμπιακούς χώρους.

Πάντως, έχουν και τα προνόμιά τους, όπως το ότι τους διαφημίζουν οι κορυφαίοι αθλητές (επίσης με το αζημίωτο), όπως ο Μπολτ που τρέχει πιο γρήγορα με μια Visa στο χέρι, ενώ σε όλες τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και στο ολυμπιακό χωριό πρόκειται για τη μόνη αποδεκτή κάρτα.