Από την ανα-ψυχή ώς το όνειδος

«Η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς δικαιώματα, στην οποία η διεφθαρμένη εξουσία διαιωνίζει το απονενοημένο και κίβδηλο δικαίωμα να της τραβάει όλο και περισσότερο το λουρί» έλεγε πρόσφατα ο γερμανός συγγραφέας Γκίντερ Γκρας. Ειρωνεία: η ελληνική εξουσία βιάστηκε να τον επιβεβαιώσει.

Η παραίτηση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού με κατηγορίες ότι δέχθηκε πολιτικές παρεμβάσεις – για την επανενεργοποίηση αποστράτων – και οι φήμες για την παραίτηση και του αρχηγού του Ναυτικού – που είτε ήταν ανυπόστατες, είτε μαζεύτηκαν ευσχήμως, προτού γενικευτεί ο σάλος – επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες:

Η μία θέλει τον αρχηγό ΓΕΣ να παραιτήθηκε (ίσως και ο αρχηγός ΓΕΝ) επειδή θα ήταν στους «κομμένους» και προτίμησε «ηρωική έξοδο». Η άλλη συνυπολογίζει πως στην Εθνική μας Αμυνα κρίσεις είχαν γίνει τον Μάρτιο του 2009 (επί ΝΔ) και έκτακτες μόλις τον Νοέμβριο του 2011 (επί ΠΑΣΟΚ – ήτοι οι υπηρετούντες κρατήθηκαν κοντά δυόμισι χρόνια). Βλέπει δε τη σημερινή εξουσία – είναι συγκυβέρνηση, στ’ αλήθεια; – να μην έχει μεν κατακτήσει το 45% των ψήφων του ελληνικού λαού, αλλά να φέρεται σαν βαθύ κομματικό κράτος που τις έχει κατακτήσει. Κάτι σαν επικίνδυνα (απονενοημένα) παιχνίδια ανα-ψυχής. Σαν την τουρκική φρεγάτα «Gokova», που έφτασε να πλέει στο Αιγαίο έως τη Μύκονο. ‘Η σαν επιβεβαίωση εκείνου που εννοεί ο Γκίντερ Γκρας: το αρχαιοελληνικό όνειδος. Οπως αποδίδεται από τον Λουκιανό («Διάλογοι») στον σκύθη ηγεμόνα και φιλόσοφο του 6ου π.Χ. αιώνα Ανάχαρσι: «Εμοί μεν όνειδος η πατρίς, συ δε τη πατρίδι» (εμένα – ως βάρβαρο – με ντροπιάζει η πατρίδα μου, αλλά εσύ είσαι ντροπή για την πατρίδα σου).