Ολυμπιακό ρεκόρ πατρότητας: 533 παιδιά!

Η δυτική κωμωδία βρίθει ανώριμων ανδρών που προσπαθούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να αποφύγουν τα δεινά της πατρότητας, και μαζί της την ανάληψη ευθυνών και την καταναγκαστική ενηλικίωση. Ο ήρωας του «Daddy Cool» είναι ένας εξ αυτών, διαθέτει όμως και μια ιδιαιτερότητα. Μπορεί να μην έστησε ποτέ οικογένεια (ή να μη στήθηκε ποτέ οικογένεια στην πλάτη του), όμως το έριξε στη «χειροτεχνία» – είκοσι χρόνια μετά, ανακαλύπτει πως, ως δωρητής σπέρματος, έγινε πατέρας πεντακοσίων τριάντα τριών παιδιών, εκ των οποίων τα εκατόν σαράντα θέλουν να τον γνωρίσουν! Το κλου της υπόθεσης είναι ο ισχυρισμός του σκηνοθέτη πως το σενάριο βασίζεται σε μια καθ’ όλα αληθινή ιστορία.

Από τη μια υπάρχει μια τρυφερότητα στο φιλμ που δεν τη συναντάς σε παρεμφερή φιλμάκια. Οι ανθρώπινες σχέσεις καταγράφονται με προσοχή. Και τα αστεία – που είναι στη κυριολεξία ξεκαρδιστικά – πατάνε πάνω στον ανθρώπινο παράγοντα και όχι στον φτηνιάρικο χολιγουντιανό κυνισμό του σήμερα. Από την άλλη, κάποιες αμυχές αμβλύνονται υπέρ του δέοντος.

Ο τρόπος που ο «γονιός» – ήρωας προσπαθεί να παρέμβει στις ζωές και στα προβλήματα των παιδιών του αποκαλύπτει, συχνά, μηνύματα που ενοχλούν με την απλοϊκότητα τους (κάποια προβλήματα, όπως αυτά της ναρκομανίας, για παράδειγμα, είναι μάλλον πιο δύσκολο να επιλυθούν!). Και στο τέλος, η ταινία μοιάζει περισσότερο με απολογία του μικροαστισμού τον οποίο υποτίθεται πως καυτηριάζει. Ο Πατρίκ Ιάρ πάντως είναι υπέροχος – να δούμε ποιος θα τον ενσαρκώσει στο αμερικάνικο ριμέικ.
(Βαθμολογία: 5)