Εχουν και οι Αγώνες τον ήχο τους

Καθώς οι αποστολές των αθλητών από όλον τον κόσμο έχουν φθάσει στο Λονδίνο και οι τουρίστες αναζητούν να απολαύσουν το fair amount of sun (μια σχετικά καλή ποσότητα ήλιου που αναλογεί στην ημέρα), το ολυμπιακό πνεύμα φροντίζει τις τελευταίες ετοιμασίες, κυρίως δημόσιες σχέσεις και κούρα ομορφιάς και χαλάρωσης. Ως πνεύμα δαιμόνιο και επιχειρηματικό που είναι, με αθλητικά και καλλιτεχνικά γονίδια, ανεβάζει τη μουσική στο βάθρο, προτού καν αρχίσουν τα αγωνίσματα – γιατί ξέρει τι αρέσει στο κοινό. Η μουσική είναι το μέσο – μερικές φορές παραμένει και το μήνυμα. Οι Αγγλοι γνωρίζουν καλά ότι, παρά την κρίση της δισκογραφίας, οι μουσικές πρωταγωνιστούν.

Ο Ολυμπιακός Υμνος «Αρχαίο πνεύμα αθάνατο…» από τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 – μουσική του Σπυρίδωνος Σαμάρα, ποίηση του Κωστή Παλαμά – μπορεί να ακουστεί σε κάποιο αφιέρωμα, άλλωστε οι Ολυμπιακοί είναι και αυτοί μια ευγενική προσφορά της Ελλάδας στην ανθρωπότητα, γιατί έτσι είμαστε εμείς, γαλαντόμοι.

To νήμα, πάντως, του τραγουδιού των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων (London, baby! – που έλεγε και ο Τζόι στο «Friends») το έκοψαν oι Muse που έρχονται από τον εναλλακτικό χώρο, αν και δεν ακούγονται πάντα έτσι. Το «Survival» («Επιβίωση») είναι επίσημο τραγούδι των Αγώνων – μιλάει για τους αγωνιστές και τους δυνατούς σε τόνους επικούς και αν έχει κάποιο υπονοούμενο δεν μου αρέσει. Δεν είναι σπουδαίο τραγούδι, όμως θα σου αρέσει αν σου αρέσουν οι Queen (πολύ τους θυμίζει) – αν υπήρχαν οι Queen θα το έγραφαν αυτοί. Αλλωστε ο Φρέντι Μέρκιουρι είχε πάρει το ολυμπιακό βάπτισμα όταν τραγουδούσε με την Μονσεράτ Καμπαγιέ το 1992, το «Barcelona». Το «Survival» μετά συνεχίζει με εξάρσεις «win-win-win», παθιασμένο για νίκη χωρίς αναβολικά και με κορόνες εμβατηρίων που σε χαλάνε λίγο, ώσπου κάποια στιγμή επαναστατούν κάτι κιθάρες και «σερφάρουν» όμορφα.

Τελετή έναρξης και φουλ μουσικές. Με «μαέστρο» τον σκηνοθέτη Ντάνι Μπόιλ και το δυναμικό ντουέτο των Underworld, το αρχαίο πνεύμα το αθάνατο μπαίνει σε ελέκτρο – ποπ τροχιά (το 2004 εμείς είχαμε τον Τιέστο). Στο «σάουντρακ» της έναρξης περνάνε τραγούδια που έχει επιλέξει ο Μπόιλ και έχουν συρράψει οι Underworld με τέτοιο τρόπο ώστε κάτι να σημαίνουν.

Από το θρυλικό και αξεπέραστο «London Calling» των Clash με τις εικόνες καταστροφής που περιγράφει ώς το άλλο εξαιρετικό τραγούδι των Jam, το «Going Underground», κομμάτια που συνδέονται άμεσα με την πόλη, με τη ζωή που αλλάζει, με τα φαντάσματα της εποχής και όχι μόνο με το φολκλόρ και τη ζωή στο Μπάκιγχαμ.

Και υπάρχει και θέμα. Στη λίστα με τις επιλογές που θα ακουστούν (αν έχει δίκιο η «Γκάρντιαν» που τη δημοσίευσε) είναι και εκείνο το πανκ – ροκ κλασικό «God Save The Queen» των Sex Pistols. Το οποίο λέει στους στίχους του μεταξύ άλλων «Ο Θεός σώζοι τη Βασίλισσα και το φασιστικό καθεστώς – Ο Θεός σώζοι τη Βασίλισσα δεν είναι ανθρώπινο ον / δεν υπάρχει μέλλον στα όνειρα της Αγγλίας» και που το ’77 όταν κυκλοφόρησε είχε απαγορευθεί. Μικρή λεπτομέρεια: θα είναι και η Βασίλισσα εκεί. Ας μην το πάρει προσωπικά. Οι μουσικές και τα τραγούδια πάντως θα είναι διαθέσιμα on line αμέσως μετά την τελετή.