Το στάδιο Χέιζελ το θυμάται, άραγε, κανείς;

Αμ δεν το θυμάται. Ούτε το Χέιζελ των Βρυξελλών ούτε τον χαλασμό. Αν το θυμόταν, θα φύλαγε τα ρούχα του για να μην έχουμε κανένα δράμα και (μαζί με τα κλεισίματα της Ακρόπολης και τα λοιπά αντιτουριστικά που κάνουν στα μνημεία μας με τα ωράρια) φτάσουμε και να θρηνήσουμε και ξεφτιλιστούμε διεθνώς.

Μέσα στην κρίση καλό είναι να βλέπεις τα sold out στον πάλαι ποτέ λαμπερό Λυκαβηττό (το θέατρο), αλλά όλα έχουν ένα όριο. Ειδικά αν έχει κρούσει ο κώδων του κινδύνου πολλάκις. Αν έχουν εκφραστεί φόβοι για τη στατικότητα του Λυκαβηττού – εφόσον βέβαια καταπονηθεί πολύ.

Δεν το θεωρούν μεγάλη καταπόνηση να το γεμίζουν το θέατρο πάνω, πολύ πάνω από τα όριά του – και αρκετά συχνά και διαδοχικά; Να ξεχειλίζουν οι κερκίδες, οι διάδρομοι, οι σκάλες για το άνω διάζωμα;

Την έβαλε την υπογραφή της η «αρμόδια» επιτροπή ότι αντέχει στατικά το λυόμενο θέατρο. Ομως δεν είπε μπάτε, μπάτε, μπάτε όοοοοολοι οι καλοί χωράνε. Φέρεται να είπε ότι λίγη σύνεση δεν βλάπτει.

Στη Μεσσηνία αντίστοιχο λυόμενο στήθηκε και έκλεισε εν μια νυκτί, γιατί τη φοβόντουσαν την ώρα την κακιά.

Ποιος δίνει λοιπόν το ελεύθερο στους διοργανωτές επειδή εν μέσω κρίσης βλέπουν να έχουν ρεύμα οι καλλιτέχνες τους και να στριμώχνονται εκατοντάδες απ’ έξω για να μπουν (συνέβη με τον Μόρισεϊ και με τους Φίλιππο Πλιάτσικα – Ελεονώρα Ζουγανέλη) να κόβουν αβέρτα, δίχως όριο, εισιτήρια και στο τέλος να βάζουν και τους απέξω;

Αν κάνει να λυγίσει από τη συνεχή καταπόνηση το κακόμοιρο το καταπονημένο θεατράκι, τι θα λένε; Ηθελαν να μπουν και τους αφήσαμε; Ποιος παίρνει την ευθύνη; Το Ελληνικό Φεστιβάλ που διαχειρίζεται τους χώρους; Οι ιδιώτες διοργανωτές; Ο δήμος που το είχε παλιά; Η «αρμόδια» επιτροπή εμπειρογνωμόνων; Το ΠΕΧΩΔΕ; Το Πολιτισμού; Η κυβέρνηση; Ποιος; Ποιος θα την πάρει αν – ο μη γένοιτο – γίνουμε Χέιζελ; Ε; Και ποιος θα μαζεύει τα σπασμένα όταν θα μας ξεφτιλίζουν διεθνώς; Ε;

Ακόμη και αυτό το απευκταίο να μη συμβεί, την ταλαιπωρία τόσου κόσμου κανείς δεν τη σκέφτεται; Αν λιποθυμούσε κάποιος μπροστά στη σκηνή του Μόρισεϊ που ήταν όλοι σαν σαρδέλες, πώς θα τον έβγαζαν έξω; Που δεν μπορούσε να κινηθεί άνθρωπος από το μπαρ. Αν πάθαινε κάποιος κάτι στις κερκίδες πώς θα επενέβαιναν; Με ελικόπτερο αέρος-αέρος; Χάθηκε μια περισχοίνιση, η διατήρηση ενός διαδρόμου ανάγκης;

Δεν είναι όλα, «τώρα που βρήκαμε παπά… όποιον πάρει ο Χάρος». Δεν είναι μόνον τα έσοδα τα ζητούμενο. Υπάρχει και η κοινή λογική. Υπάρχει και το «φύλα τα ρούχα σου». Υπάρχει και το κοινό καλό. Υπάρχει και η διεθνής ξεφτίλα – που καραδοκούν τόσοι. Κάποιος, κάποτε, ας τους μαζέψει!