Κύθνον ου μ΄ εθέσπισεν

Αν πάτε για καφέ στη Χώρα της Κύθνου θα την ξεχωρίσετε αμέσως. Είναι ίσως η μόνη εποχική σερβιτόρα του Αιγαίου που διαβάζει καθημερινά τρεις εφημερίδες. Μικρότερη από είκοσι πέντε χρονών κι όμως έχει φέρει τούμπα τη ζωή της ουκ ολίγες φορές, από τότε που φοιτήτρια ακόμη παρουσιάστηκε αυτοβούλως στην εφημερίδα και ζήτησε να μαθητεύσει. Τελικά μαθητεύσαμε εμείς. Στη ζωτικότητα, την εργατικότητα και την αστείρευτη αισιοδοξία της, την οποία να μου επιτρέψετε να μην τη συνδέσω με την ηλικία.

Από την Κύθνο θα πάρει την ωραία εμπειρία και κάποια χρήματα να ακροβολιστεί για δουλειά και μεταπτυχιακό σε μια μουντή βελγική πόλη. Από την ενδιάμεση κατάσταση στην οποία βρίσκεται με ενημερώνει για τη ζωή στο νησί. Καθημερινά έχω ραπόρτο. Για τους μεταπτυχιακούς με τις τέσσερις ξένες γλώσσες ο καθένας που σερβίρουν φρέντο το πρωί και βάζουν σουίνγκ και φάνκι το βράδυ. Για τους Κύθνιους που το Σαββατοκύριακο έτρεξαν σύσσωμοι στην εθελοντική αιμοδοσία και στα δρομάκια δεν άκουγες τίποτε άλλο από το «Εσύ πότε έδωσες; Εγώ θα δώσω το απόγευμα». Για την αγωνία της αν τελικά κερδίσει εκείνη την υποτροφία που θα της επιτρέψει να αντιμετωπίσει πιο εύκολα τα έξοδα της μετοίκησης. Το πιστεύω. Οπως πιστεύω ότι μαζί με τα καλά αγγλικά, τα γαλλικά και τα ολίγα σουηδικά της, του χρόνου τέτοιο καιρό θα έχει δουλειά και θα μας τα λέει και φλαμανδέζικα.