[Ανορθόδοξα] Νεοέλληνες λυρικοί στη Βουλή

Το γάντι της ποιητικής μονομαχίας το έριξε πρώτος ο κ. Βενιζέλος, παραθέτοντας Μπόρχες: «Χτίζεις στην άμμο και χτίζοντας και ξαναχτίζοντας κάνεις την άμμο πέτρα». Πολλοί, υποθέτω, στα έδρανα θα ρίγησαν από συγκίνηση. «Ποιος είναι αυτός ο Μπόρχες;». «Αυτός που έγραψε το “είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια”».

Κι ενώ όλοι περίμεναν ότι ο κ. Σαμαράς θα σήκωνε το γάντι με Ελύτη, κάτι σαν «αντίκρυ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι», αυτός, με μια κυκλωτική κίνηση, ρίχτηκε στον στίβο με ένα: «Αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που φεύγει». Κι άρχισαν να ψάχνονται στα έδρανα. «Ποιος να αποχαιρετήσει ποιαν Αλεξάνδρεια;». «Καβάφης είναι, αγαπητέ, Καβάφης!». Κι αυτός που πρέπει να αποχαιρετήσει την Αλεξάνδρεια ποιος είναι; «Ο Αντώνιος, ο Διόνυσος, ο εραστής της Κλεοπάτρας, ερωτευμένος μέθυσος, μεθυσμένος εραστής και τα υπόλοιπα είναι γνωστά από την Ιστορία». Κι όμως ο Σαμαράς δεν εννοούσε τον Τσίπρα. Απευθυνόταν στον άλλο μαχητή της δημοκρατίας, τον Φωτόπουλο της ΓΕΝΟΠ, παραλλαγή α λα γκρέκα του Ρίτσαρντ Μπάρτον στην «Κλεοπάτρα» του Μάνκιεβιτς, αυτή που είχε ρίξει έξω την 20th Century Fox.

Και τότε έσκυψε ο κ. Τσίπρας προς τον διπλανό του: «Σύντροφοι, έναν στίχο γρήγορα». «Εχω έναν πρόχειρο του Μπρεχτ για τους εργάτες που έχτισαν τις πυραμίδες». «Κάτι πιο δικό μας, ρε παιδιά». «Μήπως Ρίτσο;». «Κυρίως όχι Ρίτσο!» είπε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ρίχνοντας μια ματιά προς το μέρος της κ. Παπαρήγα η οποία, αν και συρρικνωμένη, τον ατένιζε αυστηρά. Εν τω μεταξύ, από τα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ είχε προλάβει να ξεσηκωθεί η σχετική οχλοβοή. «Δώστε μας το δικαίωμα να πούμε κι εμείς τον στίχο μας» φώναζαν προς τον πρόεδρο της Βουλής, ο οποίος τους εξηγούσε ότι ο κανονισμός δεν προβλέπει περαιτέρω απαγγελίες μετά τη δευτερολογία του Πρωθυπουργού. Απόφαση η οποία έγινε δεκτή με ανακούφιση, μια και είχαν καιρό όλη τη νύχτα για να ψάξουν τις ανθολογίες. Κι έτσι, την επομένη, στη συνέντευξη Τύπου ο κ. Τσίπρας τούς αποστόμωσε με Βάρναλη: «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα προσμένουνε ίσως κάποιο θάμα» – αν και ο Βάρναλης λέει, αν δεν κάνω λάθος, «προσμένουμε», όμως τι τα θες; Οταν μιλάς ποιητική αδεία, πολλά και περισσότερα ακόμη επιτρέπονται, ειδικά όταν χαμογελάς αυτάρεσκα που θυμήθηκες τον Βάρναλη, και το τραγούδι του Μίκη, και γενικά εσύ ξέρεις από ποίηση, μη νομισθεί.

Τη σκυτάλη της λυρικής ευδαιμονίας την παρέλαβε το ίδιο εκείνο βράδυ ο κ. Παπαδημούλης στη ΝΕΤ. Μίλησε για τον ναό του Απολλωνίου Διός που ο κ. Σαμαράς ήθελε να μεταφέρει από την Ηλεία στη Μεσσηνία, αν και ανήκει στην Αρκαδία. Οντως ο Απολλώνιος Ζευς είναι πολύ ποιητικότερος από τον Επικούριο Απόλλωνα στον οποίον είναι αφιερωμένος ο ναός, ο οποίος θεωρείται και έργο του Ικτίνου.

Συμπέρασμα: «Στα γκολπόστ, στα γκολπόστ, μη φάμε κάνα γκολ και ηττηθούμε», που λέει κι ο Εγγονόπουλος, μέρες που είναι.