Λυτρωτική λογιστική

Χρειαζόταν και λίγος μαζοχισμός. Χρειαζόταν και λίγη διάθεση αυτοτιμωρίας για να παρακολουθήσει κανείς το τριήμερο φεστιβάλ αποβλακωτικού βερμπαλισμού και πλαδαρής κοινοτοπίας που εκτυλισσόταν τα τελευταία εικοσιτετράωρα στο Κοινοβούλιο.

Αποκαλυπτόμενοι οι νέοι βουλευτές απέδειξαν ότι η Βουλή είναι νέα μόνο στατιστικώς. Η νεότητά της αρχίζει και τελειώνει στη μέτρηση που μας ενημερώνει ότι σχεδόν τα μισά (146) μέλη της εκλέγονται για πρώτη φορά. Η ηλικία όμως των τρόπων τους, οι δύσκαμπτες αρθρώσεις του πολιτικού τους λόγου έρχονται από τα έγκατα της πρώιμης μεταπολίτευσης. Ερχονται από την εποχή που, για να επιβιώσει κανείς πολιτικά, αρκούσε ν’ αναμηρυκάζει τα κομματικά κλισέ και – βεβαίως – να κολακεύει την ακριβή του περιφερειούλα. Την καλή του πελατεία.

Ετσι, αντί να έχουμε μια Βουλή που σκέπτεται συλλογικά, είχαμε μια κακόηχη συνάθροιση ψηφοπρακτόρων, κουρδισμένων αποκλειστικά στην επανεκλογή τους.

Τα ίδια και τώρα. Αυτός που διεκδικεί για τον εαυτό του τον ρόλο του νέου και την τάχα μεσσιανική ορμή του επερχόμενου μίλησε σαν παλιός. Μίλησε με τις προεκλογικές ευκολίες ενός κουτσαβάκικου λαϊκισμού που απειλεί τους πολιτικούς του αντιπάλους με δίκες και φυλακές. Που απειλεί με δημεύσεις ακόμη και τους επενδυτές που σκέφτονταν να διοχετεύσουν τα κεφάλαιά τους στην Ελλάδα.

Στον αντίποδα, ήταν η άτεχνη ομιλία του υπουργού Οικονομικών. Χωρίς κορόνες, χωρίς σηκωμένα φρύδια και προτεταμένα δάχτυλα. Ηταν μια βαρετή ανάλυση που περιορίστηκε – ένα, δύο, τρία – στην περιγραφή του προβλήματος και οριοθέτησε – πρώτον, δεύτερον, τρίτον – τις προϋποθέσεις για τη λύση του.

Μέσα στον βόμβο των παλαιοκομματικών τσαμπουκάδων και της στομφώδους τιποτολογίας, ήταν μια ομιλία λυτρωτικά βαρετή. Λογιστική, εμβριθής και ελπιδοφόρα.