e-mail

«Φτηνό το πιοτό σαν τη ντροπή μας…»

Αγαπητή

κ. Φοίβη Αθηναίου,

Γνωρίζοντας πολύ καλά την ελευθερία έκφρασης που παρέχει σε τεκμηριωμένες απόψεις η έγκριτη δημοκρατική εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» για την οποία και εσείς μοχθείτε.

Εμείς…, «οι δρομείς του Πεδίου του Αρεως» ως φανατικοί – στην πλειονότητα – αναγνώστες (και της σελίδας σας), θελήσαμε – η αλήθεια δειλά – να επικοινωνήσουμε μαζί σας, (επι)ζητώντας τη βοήθειά σας, μέσω της δημοσίευσης της επιστολής μας, που αναφέρεται στο πάρκο του Πεδίου του Αρεως και στην εκ νέου παρακμή του· και η οποία (παρακμή) προκαλεί έντονη αγανάκτηση και δυσφορία, σε όσους-ες το επισκέπτονται ή αθλούνται μέσα σε αυτό, επειδή τα περίπου 10.000.000 ευρώ (!) της πρόσφατης ανάπλασης, είναι υπέρογκο ποσό για να σιωπήσει κανείς ή για να αφήσει το έργο (της τεράστιας δαπάνης) στην τύχη του…

Και χωρίς, βεβαίως, να ενημερώνονται οι φορολογούμενοι πολίτες της Αθήνας για τη σημερινή κατάντια του ανακατασκευασθέντος (!) πάρκου.

Οταν, τρέχοντας (εδώ και 25 χρόνια συνεχώς), έχουμε οργώσει κάθε γωνία και κάθε διαδρομή του Πεδίου του Αρεως, για να διατηρούμε ψυχική και σωματική υγεία, όταν έχουμε κάνει το πάρκο δεύτερό μας σπίτι, όταν «ανταποδίδουμε» – γιατί έτσι πρέπει – για τα όσα μας προσφέρει ο πράσινος πνεύμονας και το οξυγόνο του κάνοντας «αθόρυβες» εθελοντικές ενέργειες (και για τις οποίες – χάριν τεκμηρίωσης – ενημερώθηκε η Περιφέρεια Αττικής τόσο προφορικώς όσο και γραπτώς)… τότε… εμείς…, «οι δρομείς του Πεδίου του Αρεως», «δικαιούμεθα διά να ομιλούμε» και να ρωτάμε όσους-ες έχουν «χρεωθεί» το πάρκο:

– Γιατί, ενώ υπήρχε και δεν υπάρχει από τα μέσα Απριλίου ιδιωτική φύλαξη (security) εκλάπησαν 5.000 μέτρα χαλκού (που αποτελούσε τη γείωση του ηλεκτροφωτισμού) από τα φρεάτια του πάρκου· και σήμερα κατόπιν εορτής σφραγίζονται τα καπάκια των φρεατίων με οξυγονοκόλληση;

– Γιατί, ενώ μπήκαμε στη θερινή ώρα, αλλά και αρκετά πριν απ’ αυτή, ο φωτισμός του πάρκου δεν ρυθμίζεται, ώστε τα φώτα να ανάβουν το βράδυ (20.00) και όχι από το απόγευμα (16.45)!

– Γιατί κανείς αρμόδιος δεν ασχολείται με τους κισσούς (ενν. τα αναρριχώμενα φυτά) που έχουν πνίξει – κυριολεκτικά – δεκάδες δένδρα και έχουν ξεράνει αρκετά από αυτά;

– Γιατί ενώ υπήρχε 24ωρη φύλαξη – σήμερα δεν υπάρχει καν φύλαξη – γίνονταν ζημιές (!), με αποτέλεσμα αρκετά επιδαπέδια φωτιστικά κολονάκια των διαδρομών του πάρκου να βρίσκονται ξεχαρβαλωμένα και πεσμένα στο έδαφος· και για να επανατοποθετηθούν, θα πρέπει να περάσει ένας ολόκληρος χρόνος;

– Γιατί απουσιάζει η συστηματική καθαριότητα;

– Γιατί, ενώ φυτεύτηκαν ελιές μπροστά από το άγαλμα της Αθηνάς, δεν ποτίζονται (ήδη τρεις κενοί λάκκοι «δείχνουν» τι είχε φυτευτεί εκεί) με αποτέλεσμα να είναι έτοιμες να ξεραθούν;

– Γιατί οι χωμάτινες διαδρομές του πάρκου (που αντικατέστησαν τις τσιμεντένιες) σε πολλά σημεία έχουν διαβρωθεί (από τις βροχές) σχηματίζοντας… ρυάκια και κανένα ανθρώπινο χέρι δεν επεμβαίνει για να τις διορθώσει;

– Γιατί, ενώ «ξοδεύτηκαν» για το αρδευτικό σύστημα του πάρκου 11.000 μέτρα πλαστικών σωλήνων, το «Πεδίον του Αρεως» όχι μόνον δεν ποτίζεται επαρκώς (ιδίως τους θερινούς μήνες), αλλά καθόλου;

Ολα αυτά (και όχι μόνο) τα ερωτήματα – γεγονότα, που συνθέτουν αυτό, που ΕΜΕΙΣ… οι δρομείς, ονομάζουμε «πλήρη εγκατάλειψη» του πάρκου…

Καταλήγοντας, να επισημάνουμε ότι η επείγουσα καθημερινή συντήρηση και επιμέλεια του Πεδίου του Αρεως δεν γίνεται ούτε από καρέκλες γραφείων, ούτε με ΘΑ, ούτε με ευχολόγια, ούτε με δικαιολογίες· αλλά με ενέργειες μέσα στον χώρο του.

«Οι δρομείς του Πεδίου του Αρεως» ευχαριστούν θερμά για τη φιλοξενία

Ας ακούσουμε, παραφράζοντας, αγαπητοί, το «Πέμπτο στοιχείο» του Κώστα Τουρνά: «…φτηνό το πιοτό σαν τη ντροπή μας / το όνειρό μας η φωτιά στο σκοτάδι η ζωή μας / λες να φταίν’ τα στοιχειά που γίναν πιο πολλά / λες να φταίει η παρακμή για τα παλιά / κάποιος μου είπε γι’ αυτούς που την έκαναν φίλο / πως θα στοιχειώνει τα όνειρά τους για καιρό…».