[Ματιές] Η συντριβή

Στενοχωρήθηκα – και νομίζω όλοι οι Ελληνες – με τη συντριβή (4-0) της Ιταλίας από την Ισπανία. Οι λόγοι, απολύτως συναισθηματικοί. Οι Ιταλοί είναι γείτονες, οι περισσότεροι μας μοιάζουν – ούνα ράτσα, ούνα φάτσα. Η κοψιά τους, στα μαλλιά, στο μπόι, στο περπάτημα, είναι σαν τη δική μας (Μπουφόν, Πίρλο, Μπαλζαρέτι) και το κυριότερο: νίκησαν, ταπείνωσαν τη Γερμανία που την έχουμε συνδέει, κακώς αλλά ευνοήτως, ως λαός, με τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε, την αλαζονεία, τα Μνημόνια, την υπεροψία και την εμμονή στη «λάθος συνταγή».

Οχι ότι η Ισπανία δεν άξιζε τον θρίαμβο και την κατάκτηση του Euro, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, μετά και το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πιστεύω ότι τέτοια υπερομάδα δεν έχει εμφανισθεί ποτέ στην Ευρώπη! Θα μπορούσε, ίσως, να τη συγκρίνει κανείς με τη Βραζιλία του Πελέ και την Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα. Δεν έχει, βέβαια, η Ισπανία Πελέ και Μαραντόνα. Εχει όμως έντεκα παιχταράδες! Από τον Κασίγιας και τον Ινιέστα ώς τον Τσάβι και τον Πικέ. (Να βάλω μέσα και τον Τόρες που τον συμπαθώ γιατί ήταν συμπαίκτης του Ντέμη στην Ατλέτικο).

Σπουδαία η Ισπανία αλλά όχι να βάλει τέσσερα γκολ στην Ιταλία, χωρίς να δεχτεί κανένα! Είναι άδικο. Αλλά πώς να μην πάθει στραπάτσο, όταν παίζει μισό παιχνίδι με δέκα παίχτες! Στο ποδόσφαιρο, και μάλιστα σε τέτοιο επίπεδο, ένας παίκτης μείον είναι συμφορά. Ο,τι και να κάνει ο Πίρλο, που είναι μάγος, δεν πετυχαίνει τίποτα…

Θέλω να μιλήσω και για την Εθνική μας: το ότι κατάφερε να φτάσει στις «8» είναι όντως επιτυχία. Οχι του Σάντος. Μα των παικτών. Και κυρίως του Σαμαρά. Πρόκειται για ποδοσφαιριστή μεγάλης αξίας που ήταν ο καλύτερος όλων των Ελλήνων, ιδίως στο δεύτερο και το τρίτο ματς. Πολύ καλός επίσης και ο νεαρός Παπαδόπουλος και, λίγο πιο πίσω, ο Παπασταθόπουλος.

Ο Σάντος, όπως έχω πει και άλλοτε, είναι ένας προπονητής – νοικοκύρης. Πέραν αυτού, ουδέν. Τον αγώνα με τους Γερμανούς τον αντιμετώπισε με ολοφάνερο κόμπλεξ. Αν ήταν πιο τολμηρός, ίσως να μην είχαμε φάει την «τεσσάρα». Σ’ αυτό, όμως, φταίει και ο Σηφάκης. Ιδίως οι έξοδοι από την εστία του ήταν για κλάματα.

Πάει λοιπόν κι αυτό το Ευρωπαϊκό. Μετά όμως τους θριάμβους, τα χειροκροτήματα, τις φιέστες και τα δάκρυα, η προσγείωση: μια Ευρώπη στραπατσαρισμένη, με τους λαούς της να πνίγονται σε ένα πέλαγος ανασφάλειας. Και τους Ελληνες να μετράνε συνεχώς πληγές και ανέργους και να μην τολμούν να βγουν από τα σπίτια τους, λόγω εγκληματικότητας…