[Φαινόμενα] Επιστροφή στη γοητεία του αγνώστου

Δυνάμεις μεταφυσικές, ιστορίες μυστηρίου, πλάσματα της ανθρώπινης φαντασίας που απέκτησαν «υπόσταση» μπροστά στις κάμερες, από τον κόμη Δράκουλα ώς τα τρισδιάστατα Αβαταρ, δυνάμεις του καλού ή του κακού, μάγισσες και προφήτες, ταξίδια στον χρόνο – από τα λατρεμένα θέματα σε σινεμά και τηλεόραση -, οτιδήποτε θεωρεί η ανθρώπινη φαντασία ότι βρίσκεται πέραν της πραγματικότητας, πέραν της καρτεσιανής, εξοντωτικής λογικής ερμηνείας των πραγμάτων αποτέλεσε ανέκαθεν υλικό για τα πλέον δημοφιλή λαϊκά θεάματα.

Επομένως δεν θα μπορούσε και στην τηλεόραση να μη δοθεί συνέχεια στον δρόμο τον οποίο άνοιξε το «Lost», η κορυφαία σύγχρονη σειρά μυστηρίου, ανοίγοντας την όρεξη στην τηλεοπτική παραγωγή – αλλά και το κοινό – για μια συνέχεια στο είδος, που ήδη έχει δώσει τα πρώτα αποτελέσματα με το «Alcatraz», το οποίο προβάλλεται από τον περασμένο χειμώνα στις ΗΠΑ και από τις αρχές του καλοκαιριού στη Γαλλία.

Με την υπογραφή του Τζ.Τζ. Αμπραμς, ενός από τους δυο βασικούς δημιουργούς της ομάδας του «Lost» και σύμφωνα με κριτικούς και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού, ένας «σταχανοβίτης» της τηλεόρασης του φανταστικού, το μυστηριώδες «Alcatraz», αν και διατηρεί τα υψηλά στάνταρ παραγωγής του «Lost», εξελίχθηκε μάλλον άτολμα συγκριτικά με εκείνο το επικό δείγμα της τηλεόρασης του φανταστικού.

Με την έννοια ότι δεν δείχνει να έχει στο σενάριο εκείνες τις προκλητικές διασταυρώσεις φιλοσοφικών ρευμάτων, θρησκειών, κουλτούρας και γλωσσών που έκαναν το «Lost» ένα πνευματικό παιχνίδι γνώσεων για το φανατικό του κοινό. Μοιάζει περισσότερο με έναν συνδυασμό του φανταστικού και της ιστορίας των φυλακών του περίφημου «Βράχου», όπως αποκαλείται το νησί όπου πάνω του βρίσκεται το φρούριο του Αλκατράζ.

Αναφέρεται στην ιστορία μιας ομάδας 302 φυλακισμένων στις διάσημες φυλακές που εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς, όλοι ταυτοχρόνως, μέσα από τα υψίστης ασφαλείας κελιά τους, μαζί και οι φύλακες και το προσωπικό του καιρού εκείνου, και επανεμφανίζονται εξίσου μυστηριωδώς στα ίδια κελιά, στους ίδιους χώρους πενήντα χρόνια μετά χωρίς να ‘χουν γεράσει ούτε μια ημέρα, χωρίς όμως να ξέρει κανείς ή να δείχνει ότι θυμάται τι συνέβη στο μεταξύ. Κάτι σαν ταξιδιώτες του χρόνου που μοιάζει να ‘χουν επιφορτιστεί με μια αποστολή.

Την υπόθεση της αιφνίδιας εμφάνισης των παλιών κρατουμένων μέσα στα κελιά τους έχει αναλάβει να διερευνήσει η ντετέκτιβ Ρεμπέκα Μάντσεν με βοηθό τον Ντιέγκο Σόχο ή «Ντοκ» (τον υποδύεται ο ηθοποιός Τζορτζ Γκαρσία, ο Χάρλεϊ του «Lost»).

Αλλά εντός ολίγου αναμένεται με ενδιαφέρον η δουλειά του ετέρου της ομάδας του «Lost» Ντέιμον Λίντελοφ, ο οποίος, αφού αφοσιώθηκε για λίγο στο σινεμά, υπέγραψε και αυτός συμβόλαιο για τη μεταφορά στη μικρή οθόνη (και πάλι στο HBO) του μυθιστορήματος του Τομ Περότα «The Leftovers». Πρόκειται επίσης για μια ιστορία μυστηρίου και εξαφάνισης που θυμίζει και «Lost» και «Alcatraz» – και ίσως εν μέρει τον αστυνομικό εφιάλτη ενός κορυφαίου τηλεοπτικού σίριαλ, του «Twin Peaks». Οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού βλέπουν γείτονες και συγγενείς τους να εξαφανίζονται μυστηριωδώς και χωρίς να αφήνουν ίχνη, σαν να ανοίγει η γη και τους καταπίνει.

Κάποτε ήταν το Διάστημα που ενέπνεε σειρές επιστημονικής φαντασίας. Τότε ακόμη επενδύονταν τεράστια κεφάλαια στη NASA για την έρευνα σχετικά με διαστημικά ταξίδια και ο μύθος ότι ο άνθρωπος θα είναι σε θέση να ταξιδεύει από πλανήτη σε πλανήτη καταργώντας τα όρια του χρόνου και της απόστασης ενίσχυε τον μύθο της διαρκούς προόδου της ανθρωπότητας. Στον 21ο αιώνα όμως, μέσα στη δίνη της κρίσης ενός κόσμου που δεν βλέπει «μέλλον», κουρασμένου από τον εξοντωτικό ορθολογισμό των αγορών, οι ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας μοιάζουν με επιστροφή στην εποχή που υπήρχε η γοητεία του αγνώστου.