Αναζητώντας τους νέους Beatles

Εως ένα σημείο είναι απόλυτα φυσικό. Και λογικό από την πλευρά τους το ότι οι Βρετανοί περιμένουν να βρουν τους νέους Beatles. H αλήθεια είναι πως από το 1970, που οι Beatles έπαψαν να υπάρχουν ως συγκρότημα, οι συμπατριώτες τους δεν έπαψαν να ψάχνουν τους αντικαταστάτες τους.

Και το καταπληκτικό είναι πως κάθε τόσο τους βρίσκουν. Εως ότου συνειδητοποιήσουν πως αυτό που βρήκαν δεν ήταν αυτό που έψαχναν. Και συνεχίζουν να ψάχνουν με τον ίδιο ζήλο. Σαν να είναι η μοίρα της βρετανικής ποπ – ροκ αυτή, να αναζητά αιωνίως τους επόμενους Beatles και να μην τους συναντά ποτέ.

Πρόσφατα, οι πανηγυρισμοί από το Μεγάλο Νησί έφτασαν στον ουρανό. Βρήκαμε τους νέους Beatles και το όνομά τους είναι One Direction! Το αγγλο-ιρλανδικό boyband -αγορίστικο γκρουπάκι σημείωσε εντυπωσιακή επιτυχία στην Αμερική. Πήγε με τη μία στο νούμερο 1 του αμερικανικού καταλόγου επιτυχιών του «Μπίλμπορντ», κάτι που θυμίζει τι; Τη βρετανική εισβολή στις ΗΠΑ στη δεκαετία του ’60 με τους Beatles μπροστάρηδες! Καμία σχέση δηλαδή με τη μέτρια Αγγλία που κατέβηκε στο Euro.

Πιο ψύχραιμα επεμβαίνει ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ και ως Πυθία καταθέτει τη γνώμη του: οι One Direction σίγουρα δεν είναι οι Beatles, αλλά επειδή ακριβώς πέτυχαν εις την Αγρια Δύση (κατόρθωμα για οποιονδήποτε δεν είναι η Αντέλ, η οποία με τη σειρά της δύσκολα κερδίζει τον τίτλο των «νέων Beatles», εκτός και αν παχύνει πάρα πολύ), οι Οne Direction βρίσκονται στο σωστό τον δρόμο, είπε ο ΜακΚάρτνεϊ.

Και όπως και να έχει – τόνισε ο 70χρονος πλέον σερ Πολ -, το να βάζεις σε ένα γκρουπ τέτοια ταμπέλα είναι σφάλμα, καθώς το φορτώνεις με μεγάλο βάρος που δένει τα πόδια του και μπλοκάρει την έμπνευση. Και έτσι χάνουμε τους νέους Beatles εντελώς.

Πιο κοντά από όλους στο μπιτλικό ιδεώδες βρέθηκαν (πάντα κατά τις εκτιμήσεις των Αγγλων) οι Oasis, που το πάλεψαν προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση όσο κανένας. Ηταν η απάντηση του Μάντσεστερ στο Λίβερπουλ, οι αδελφοί Γκάλαχερ απέναντι στους Λένον/ΜακΚάρτνεϊ (και ζητώ αμέσως συγγνώμη γι’ αυτό που είπα).

Η θυελλώδης σχέση των αδελφών και ο ζωηρός βίος τους εκτός μπάντας φέρνει κάθε τόσο στην επικαιρότητα το θέμα τους – αλλά αυτό τελικά είναι μια βρετανική υπόθεση και καλό είναι να μην ανακατευόμαστε.

Κατά καιρούς και ανάλογα με τους πλανήτες, έχουν περάσει από το τρίγωνο… Nέοι Βeatles πολλοί και διάφοροι, άλλοι με κάποιον λόγο, άλλοι εντελώς τυχαία ή από κεκτημένη ταχύτητα, συχνό φαινόμενο στους βρετανικούς δρόμους.

Σημειώνω μερικά ονόματα: Echo and The Bunnymen που είναι και από το Λίβερπουλ, οι Suede με την ποπ ευστοχία τους – σχήματα που ακολούθησαν στο νήμα των Joy Division. Ολα αυτά παράλληλα με το άλλο μεγάλο σαφάρι, το οποίο επίσης γεννά σούπερ γκρουπ – αυτά που οι άγγλοι «μελετητές της ποπ» και το κοινό μαζί λυσσάνε να βρίσκουν – και τους νέους U2, ενώ έχουμε μια χαρά τους παλιούς που μας φτάνουν. Τον ήχο των U2 τον κοπιάρουν ασταμάτητα και κάποιοι που το κάνουν καταλήγουν με τεράστιες καριέρες, όπως οι Coldplay, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας.