Η λάθος ερμηνεία μιας αυτοχειρίας

Οι αυτοκτονίες χρεωμένων ελλήνων επιχειρηματιών, εμπόρων και συνταξιούχων καταγράφηκαν από ξένους δημοσιογράφους και ενέπνευσαν μέχρι και πολιτικές αναλύσεις. Πρόσφατα ο δημοσιογράφος Σάιμον Νίξον σκιαγράφησε στην εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» τις λειτουργικές αδυναμίες της ευρωζώνης με αφορμή την αυτοκτονία ενός 61χρονου σε αλσύλλιο της Νίκαιας.

Ο αυτόχειρας έγραφε σε σημείωμά του: «Η Ελλάς δεν ξέρει αν υπάρχω. Γυναίκα και ποτά δεν έχω δει ποτέ, καφενείο δεν έχω πάει. Το μόνο μου παράπτωμα είναι ότι δούλευα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Εγινα ελεύθερος επαγγελματίας και φεσώθηκα μέχρι τον λαιμό. Και με καλούν τώρα στα 61 μου να πληρώσω γι’ αυτό. Εύχομαι τα εγγόνια μου να μη γεννηθούν στην Ελλάδα, μιας και δεν θα αποτελείται από Ελληνες από εδώ και στο εξής, δεν θα ξέρουν. Πιστεύω και τα ελληνικά θα τα έχουν καταργήσει τελείως. Μόνο αν βρεθούν πολιτικοί με αρ…ια, όπως η Θάτσερ και μπορέσει να αλλάξει η κατάσταση». Τα ελληνικά Μέσα παρουσίασαν το περιστατικό ως έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των αυτοκτονιών της κρίσης και ερμήνευσαν την πράξη απελπισίας ως τραγική συνέπεια των πολιτικών του Μνημονίου. Ωστόσο, παρά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο αυτόχειρας, όπως φαίνεται και από το τελευταίο του χειρόγραφο δεν κατέκρινε άμεσα το Μνημόνιο, αλλά την άτολμη – για τον ίδιο – πολιτική ηγεσία του τόπου για να πατάξει τη διαφθορά.