[Διαστάσεις] Κι εγώ ψηφίζω Ολάντ!

Δεν θέλουμε φυσικά να κλέψουμε την υπέροχη ατάκα του Τίτου Πατρίκιου, όπως την είπε στη συνέντευξή του στον Σταύρο Θεοδωράκη που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο στα «ΝΕΑ». Θέλουμε απλώς να χειροκροτήσουμε και να πλειοδοτήσουμε. Επειδή ψηφίσαμε κρατώντας τη μύτη μας, επειδή ανακουφιστήκαμε από αυτό που προς στιγμήν γλιτώσαμε (να μην παρεξηγούμαστε: την έξοδο από το ευρώ), αλλά όχι κι από αυτό που αποσπάσαμε, επειδή βλέπουμε με κατάπληξη και οδύνη να εδραιώνονται στο ελληνικό Κοινοβούλιο οι λαϊκιστές και οι φασίστες, κυρίως οι φασίστες, επειδή δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς γίνεται στις πιο κρίσιμες εκλογές να υπάρχει και η πιο μεγάλη αποχή, για όλους αυτούς τους λόγους, ναι, ζηλεύουμε για το πολιτισμένο και προοδευτικό πρόσωπο που παρουσιάζει σήμερα η Γαλλία, χαιρόμαστε γιατί κέρδισε τις εκλογές ένα αμιγώς σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και ελπίζουμε ότι από αυτό τον άνεμο της αλλαγής μπορεί να καταφέρουμε την ύστατη ώρα να επωφεληθούμε λιγάκι κι εμείς.

Ο Χοακίν Πριέτο μιλά στην «Ελ Παΐς» για τη νίκη ενός «ετερόδοξου σοσιαλισμού». Ενός σύγχρονου κόμματος που δίνει έμφαση στη δημοσιονομική πειθαρχία και τη μείωση των ελλειμμάτων, χωρίς να παραιτείται όμως από τον παραδοσιακό στόχο της καταπολέμησης των κοινωνικών ανισοτήτων και από μια ελευθεριακή κληρονομιά του Μάη του ’68. Ενός αυτόνομου σοσιαλιστικού προγράμματος που αποσκοπεί στην αντιμετώπιση του σημερινού χάους χωρίς ούτε να υιοθετεί λύσεις από τη Δεξιά ούτε να παραδίδεται στη ριζοσπαστική Αριστερά.

Για να φτάσει ένα τέτοιο κόμμα να ελέγχει σήμερα τόσο την Προεδρία όσο και το Κοινοβούλιο, χρειάστηκε πρώτα απ’ όλα ένας ηγέτης. Ο Φρανσουά Ολάντ μπορεί να μην ανταποκρίνεται εξωτερικά στον χαρακτηρισμό του χαρισματικού, είναι όμως ήπιος, μεθοδικός, τίμιος και πάνω απ’ όλα συνεπής. Για μεγάλη μας τύχη, είναι και φίλος της Ελλάδας. Η συνέντευξή του στο Mega, αυτά που είπε και κυρίως ο τρόπος που μίλησε, ήταν μια σανίδα σε αυτόν που πνίγεται, ένα χαμόγελο σε αυτόν που είναι βυθισμένος στην απελπισία. Ο γάλλος Πρόεδρος είναι ένα κεφάλαιο που δεν πρέπει να χαραμίσουμε.

Η προοδευτική στροφή της Γαλλίας ήταν όμως και αποτέλεσμα ανοιχτών, διαφανών δημοκρατικών διαδικασιών, τόσο σε κομματικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Υπάρχουν ασφαλώς και εδώ μελανά σημεία, με πιο σοβαρό την εδραίωση της ακροδεξιάς. Το γαλλικό πολιτικό σύστημα επιτρέπει τη συγκρότηση ανίερων και σκοτεινών συμμαχιών, θύματα των οποίων έπεσαν αυτή τη φορά χρήσιμες προσωπικότητες όπως η Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Δεν μπορεί όμως να μην επισημάνει κανείς τον ουσιαστικό πολιτικό διάλογο και τον σεβασμό μεταξύ των αντιπάλων. Δύο φορές ηττημένος, στις προεδρικές και τις βουλευτικές εκλογές, ο ριζοσπάστης Ζαν-Λικ Μελανσόν δεν δίστασε ούτε στιγμή να καλέσει απερίφραστα τους οπαδούς του κόμματός του να υποστηρίξουν τον μετριοπαθή ηγέτη των Σοσιαλιστών, τον «Ολαντρέου» ντε, όπως περιφρονητικά τον αποκάλεσε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, επονομαζόμενος και «Μελανσόν της Ελλάδας».

Ναι, ψηφίζω κι εγώ Ολάντ!