Μαύροι, Μεξικανοί, φτωχοί…

Η περίπτωση της Κάθριν Μπου δεν είναι, βέβαια, η πρώτη. Ειδικά στις ΗΠΑ, το βιβλίο – ρεπορτάζ πάνω σε κοινωνικά θέματα έχει γίνει ολόκληρη επιστήμη ήδη από τη δεκαετία του ’60, όπου συγγραφείς όπως ο Τομ Γουλφ και ο Χάντερ Τόμσον καθιέρωσαν αυτό που ονομάστηκε «new journalism» (νέα δημοσιογραφία). Αλλοι συγγραφείς, όπως ο Τζον ΜακΦι, καλλιέργησαν περαιτέρω το είδος, μπολιάζοντάς το με περισσότερα λογοτεχνικά στοιχεία και οδηγώντας το στην κατεύθυνση του λεγόμενου creative non fiction, μιας κατηγορίας δηλαδή δημιουργικής αλλά μη μυθοπλαστικής γραφής.

Τα τελευταία χρόνια το είδος αναζωογονήθηκε σε βαθμό που πολλοί να μιλούν για το «the new new journalism». Με περιπτώσεις όπως της Αντριάν Νικόλ Λεμπλάν που, πάντα στις ΗΠΑ, με το «Random Family» εξερεύνησε τη δύσκολη ζωή δύο γυναικών στο Μπρονξ ή του Τεντ Κονόβερ ο οποίος με το «Coyotes» του μίλησε για τους Μεξικανούς που περνούν παράνομα τα σύνορα.

Παρόμοια είναι και η περίπτωση της Μπάρμπαρα Ερενράιχ που άφησε τη δική της ζωή και αποφάσισε να δουλέψει όπως εκατομμύρια Αμερικανοί σε «δεύτερες» δουλειές με πλήρη απασχόληση και πενιχρούς μισθούς, στα όρια της πείνας. Καθαρίστρια, σερβιτόρα, πωλήτρια, βοηθός σε γηροκομείο. Αναγκάστηκε να μείνει σε τροχόσπιτο γιατί δεν είχε χρήματα για διαμέρισμα, είδε και περιέγραψε τι σημαίνει να είσαι χαμηλόμισθος και φτωχός. Τουλάχιστον όμως το βιβλίο της «Για πενταροδεκάρες» (κυκλοφόρησε και στα ελληνικά) έγινε… ανάρπαστο.