Μαγείρεψαν, έβρισαν και πέταξαν τον μπουφέ στα σκουπίδια

Κι εκεί που περίμενες να σβήσουν τα φώτα, δεν έσβησαν. Οι ηθοποιοί άρχισαν απλώς να μιλάνε. Για την ακρίβεια να λένε το ποίημά τους. Αλλά στην αρχή – αντισυμβατική παράσταση ήταν το «Βρίζοντας το κοινό» που παρουσίασε η φλαμανδική κολεκτίβα Ντε Κου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – όλα προκαλούσαν την περιέργεια του αχόρταγου θεατή.

Γρήγορα όμως εμφανίστηκαν τα πρώτα ίχνη πονοκεφάλου. Διότι ανάμεσα στα καρπούζια που σφάζονταν επί σκηνής και το κρεμμυδάκι που ψιλοκοβόταν με ιδιαίτερη επιδεξιότητα οι ατάκες άρχισαν να επαναλαμβάνονται. Κουραστικά. «Δεν παίζουμε θέατρο εδώ. Δεν διηγούμαστε τίποτα. Η αγωνία σας δεν θα κορυφωθεί», έλεγαν ξανά και ξανά, φάσκοντας και αντιφάσκοντας, όπως και οι ίδιοι παραδέχτηκαν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κρυφοκοίταξα την ώρα. Ομως, ούτε το έργο τελείωνε ούτε οι ηθοποιοί έβριζαν το κοινό, έτσι για να γίνει κάτι, να ζωντανέψει η ατμόσφαιρα.

Προς το τέλος πλέον κι αφού είχαν ετοιμάσει ένα λουκούλλειο δείπνο όση ώρα ερμήνευαν το κείμενο που το 1966 είχε γράψει ο Πέτερ Χάντκε, άρχισαν να μας βρίζουν. Ακατανόητα. Οι βρισιές στα γαλλικά ανακατεύονταν με εκείνες που εκστόμιζαν από ένα σκονάκι που είχαν στα ελληνικά.

Η οργή του συγγραφέα δεν πέρασε ούτε για λίγα δευτερόλεπτα στην πλευρά των θεατών. Τουλάχιστον όχι μέσω του κειμένου. Δεν μπορούσες να μην οργιστείς όμως όταν τα πλούσια εδέσματα – φαγητά, γλυκά και φρούτα – κατέληξαν διαλυμένα στο πάτωμα από τη θεατρική οργή της κολεκτίβας. Κι όλα αυτά σε μια χώρα που μαστίζεται από την κρίση. Που λίγα μέτρα πιο πέρα από τη θεατρική σκηνή άστεγοι ψάχνουν στα σκουπίδια για ένα ξεροκόμματο. Οχι για μπούτι χοιρινού και μακαρόν.