[Φαινόμενα] Εθισμός στη «θέα» της ακρότητας

Μάθαμε και τον κ. Αμυρά. Παρελαύνει στα τηλεοπτικά πάνελ με τις ακραίες απόψεις του σαν μια ακόμη παραδοξότητα των τηλεοπτικών καιρών. Μπορεί στην εκπομπή του κ. Σρόιτερ στον Alpha να μην επανέλαβε τα περί τσεκουριών και βομβών στα οποία λεπτομερώς αναφέρεται στο ιντερνετικό βίντεο μεταξύ άλλων ποινικά κολάσιμων και αντισυνταγματικών πράξεων, όμως τα περί χούντας, λαϊκών δικαστηρίων που θα ρίξουν βαρύ τον πέλεκυ της τιμωρίας εναντίον πολιτικών και άλλα φαιδρά μια χαρά τα εξέθεσε στο φιλοθέαμον πλήθος. Ισως είναι πρόβλημα για όσους πολιτικούς παρέλασαν από το αυτοσχέδιο ιντερνετικό πάνελ του. Βεβαίως, εφόσον οι συγκεκριμένοι είναι πρόσωπα της επίσημης πολιτικής σκηνής και διεκδικούν την ψήφο μας, έχει σημασία να γνωρίζουμε όχι ότι «νομιμοποίησαν» με την παρουσία του τις απόψεις τού εν λόγω κυρίου αλλά ότι υπακούουν τυφλά σε εκείνη την τυφλή εσωτερική παρόρμηση του πολιτικού να βρίσκεται παντού όπου θεωρεί ότι μπορεί να έχει πρόσβαση σε κοινό. Αδιακρίτως.

Μήπως δεν το γνωρίζουμε; Μήπως αρνήθηκαν ποτέ τη συμμετοχή τους οι πολιτικοί σωρηδόν σε παντός είδους τηλεοπτικά πάνελ – αρένες; Μήπως δεν νομιμοποίησαν εκπομπές στις οποίες δεν εφαρμοζόταν κανένας κανόνας που να επιτρέπει στους ίδιους να αρθρώσουν έναν συγκροτημένο πολιτικό λόγο και στο κοινό να ακούσει μια συγκεκριμένη πρόταση; Αρκούσε η παρουσία. Να τον βλέπουν. Να φαίνεται.

Δυστυχώς συμπεριφερόμαστε σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις εποχές που βουλιάζαμε ηδονικά στη γλυκιά πλήξη της διαρκούς ευμάρειας, την οποία τίποτε δεν φαινόταν ικανό να διαταράξει, χαζεύουμε τηλεθεάματα που εξακολουθούν με τον ίδιο πάντα τρόπο να προβάλλουν κάθε είδους παραδοξότητα, αναδεικνύοντας τις «φίρμες» της εποχής. Διάφορες αναλώσιμες διασημότητες στις οποίες αντανακλώνται ακραία ελαττώματα του κυρίαρχου συστήματος και υποτίθεται λειτουργούν εκτονωτικά. Κάποτε, στις εποχές του αχαλίνωτου γλεντιού και της κυριαρχίας της τηλεόρασης, ήταν η Θώδη ή η Λουκά.

Τότε μάλιστα οι διάφορες υπερβολές και οι παλαβομάρες βαφτίζονταν «αυθεντικότητα». Να που ακόμη όποιος λέει «ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή» είναι καλοδεχούμενος στα τηλεοπτικά σαλονάκια. Με άλλοθι μια πολύ τηλεοπτική αντίληψη περί δημοκρατίας την οποία ταυτίσαμε με την τηλεθέαση, μπορεί να παρελάσει οποιοσδήποτε από τηλεοπτικό τηλεπαράθυρο και να εκθέσει στην κρίση του κοινού τις απόψεις του, έχοντας την ίδια αντιμετώπιση από τον παρουσιαστή, για να μη διαταραχτεί και η αρχή μιας ισοπεδωτικής αμεροληψίας. Αλλο αν αυτά που έχει να πει ο καλεσμένος είναι απολύτως αντισυνταγματικά, ενίοτε και ποινικά κολάσιμα. Και η τηλεθέαση εξασφαλισμένη και το δημοκρατικό άλλοθι ακέραιο.

Κάπως έτσι εμφανίζονται στο γυαλί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και έχουν την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση οι πάντες, από τον Αρχιεπίσκοπο, τον διανοούμενο, τον Πρωθυπουργό μέχρι κάθε καρυδιάς καρύδι. Εγκειται ενίοτε στη μαεστρία του δημοσιογράφου να αναδείξει με τις κατάλληλες ερωτήσεις τον «βαθύτερο ψυχισμό» τού καλεσμένου του, όπως του κ. Αμυρά εν προκειμένω.

Αλλά οι απαντήσεις εντός του πλαισίου μιας mainstream τηλεοπτικής ενημερωτικής εκπομπής μπορεί εντέλει να μη μοιάζουν σε όλους και τόσο φαιδρές. Αλλωστε οι σταρ του τηλεοπτικού λαϊκισμού, από παρουσιαστές-Ζορό-προστάτες-αναξιοπαθούντων-νεοελλήνων μέχρι επαγγελματίες της τηλεοπτικής σάτιρας που θεωρούν εαυτούς εθνοσωτήρες, κάτι παρόμοια για «χούντες» τα είχαν ψωμοτύρι.

Υπάρχει πάντα πρόχειρο βέβαια το επιχείρημα «η δημοκρατία δεν φοβάται». Προφανώς και δεν φοβάται κάθε βαρεμένο. Ομως το κλίμα βίας των ημερών αποδεικνύει ότι ούτε αυτονόητη είναι ούτε έχουν όλοι αυτοματισμούς απόρριψης απέναντι στο ακραίο, το βίαιο, το βλακώδες. Ιδίως σε περιόδους κρίσης. Γιατί τότε είναι που ο εθισμός στη «θέα» του βλακώδους μπορεί και να αποβεί μοιραίος.