[Προβολείς] Ανάποδα ψαλίδια

Σπανίως απασχολώ τους άλλους με τα όνειρά μου αλλά τι είναι να βλέπεις στον ύπνο σου τον Αρθουρ Μίλερ και δίπλα ένα μωρό με την πάνα του να κάνει ανάποδα ψαλίδια;

Συγγνώμη που το αναφέρω, γιατρέ μου, αλλά το θεωρώ απολύτως απίθανο να έχει διεισδύσει στο ασυνείδητό μου ο Αντρέι Σεφτσένκο. Αντιθέτως, όλη την προηγούμενη βδομάδα μού τριβέλιζε το μυαλό ένα έργο που είχα δει προ αμνημονεύτων στο Θέατρο Εξαρχείων από τον Τάκη Βουτέρη. Ηταν σίγουρα του Αρθουρ Μίλερ, αλλά τι ακριβώς έλεγε και ποιος στο καλό ήταν ο τίτλος του; Σ’ αυτές τις περιπτώσεις πιστεύω ότι το Goοgle είναι εντελώς άχρηστο. Συνέχισα τη ζωή μου κανονικά κι άφησα την επικαιρότητα σιγά σιγά να μου το ξεδιαλύνει.

Στο «Σπασμένο γυαλί», μια αμερικανοεβραία νοικοκυρά, την εποχή που στην Ευρώπη ξεσπάει η Νύχτα των Κρυστάλλων, παρουσιάζει εντελώς αιφνιδίως άγχος και παραλυτικά σύνδρομα. Ο γιατρός υποστηρίζει ότι πρόκειται για ψυχοσωματικά, ενώ ο οικογενειακός περίγυρος ανησυχεί και προσπαθεί να τη συνετίσει. Αδύνατον να σε τραυματίσει ένα γυαλί από την απέναντι όχθη του ωκεανού – ή μήπως όχι; Μετράω τη σωματική μου απόσταση από τα γεγονότα που διαβάζω στις εφημερίδες και βλέπω στην τηλεόραση και διαπιστώνω ότι, έστω κι έτσι, βρίσκομαι και με τα δυο μου πόδια μέσα στο κακό, εξού και τα ανάποδα ψαλίδια. Νέα Υόρκη, τελευταίες ημέρες του Νοεμβρίου 1938. Αθήνα, πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου 2012.