[Φαινόμενα] Πνίγηκαν σε μια κουταλιά νερό

«Εντάξει, αν εγώ είμαι το πρόβλημα, αποσύρομαι, αρκεί να γίνει το ντιμπέιτ. Η κρατική τηλεόραση θέλει να γίνει το ντιμπέιτ και διαθέτει πολλούς δημοσιογράφους που μπορούν να συμμετέχουν». Ηταν η δήλωση της Ελλης Στάη στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ με αφορμή τις ανακοινώσεις που είχαν ανταλλάξει ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για το περιβόητο ζήτημα του ντιμπέιτ.

Γινόταν σαφές ότι ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις. Το ρεπορτάζ έλεγε ότι ένα από τα σημεία σύγκρουσης ήταν τα ονόματα των συντονιστών καθώς ο μεν ΣΥΡΙΖΑ αποδεχόταν να συντονίζουν η Ελλη Στάη ως το κεντρικό πρόσωπο της ΕΡΤ και ο Νίκος Χατζηνικολάου, η ΝΔ όμως απέρριπτε τη συμμετοχή τής Ελλης Στάη και συμφωνούσε μόνο στον Νίκο Χατζηνικολάου.

Το απίστευτο σε αυτή την ιστορία είναι ότι αντί η συζήτηση να αφορά τους πολιτικούς που θα συμμετείχαν στο ντιμπέιτ, αίφνης έγινε πρόβλημα των δημοσιογράφων.

Εντάξει, ούτε και οι Βρετανοί τρελαίνονται για ντιμπέιτ. Μόλις στις τελευταίες εκλογές το τόλμησαν και μάλιστα στο πρώτο από τα τρία, στα οποία συναντήθηκαν Μπράουν, Κάμερον και Κλεγκ, νικητής των δημοσκοπήσεων που έγιναν αμέσως μετά αναδείχθηκε ο Κλεγκ, αν και οι κάλπες τελικώς ανέδειξαν τον Κάμερον. Γεγονός που δείχνει ότι δεν είναι δα και πανάκεια η φωτογένεια και η ευφράδεια στα τηλεοπτικά ντιμπέιτ. Για την ιστορία πάντως, οι βρετανοί πολιτικοί απαντούσαν σε ερωτήσεις του κοινού και όχι κάποιων επιλεγμένων δημοσιογράφων ενώ έκαναν διάλογο μεταξύ τους, και μάλιστα πολύ ζωηρό.

Οι Γάλλοι πάλι που δείχνουν πιο… χαλαροί στο θέμα απλώς σχεδιάζουν τα ντιμπέιτ μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, μελετώντας ώς και τη θερμοκρασία στο στούντιο. Θέμα διόλου αμελητέο καθώς αποτελεί εφιάλτη για κάθε πολιτικό η εικόνα του Νίξον που γυάλιζε από τον ιδρώτα μέσα στο κακοσουλούπωτο γκρι κοστούμι του δίπλα σε έναν Κένεντι αθλητικό, με άψογο μαύρο κοστούμι και ηλιοκαμένη επιδερμίδα.

Παρ’ όλα αυτά, η συμμετοχή της Φεραρί της TF1 στο ντιμπέιτ Ολάντ – Σαρκοζί δεν έμεινε ασχολίαστη καθώς θεωρήθηκε ότι ήταν επιλογή του Σαρκοζί, ο οποίος της είχε πάντοτε αδυναμία.

Παντού συμβαίνει να έχουν οι πολιτικοί τις προτιμήσεις τους. Το θέμα είναι πώς τις διαχειρίζονται και οι δημοσιογράφοι, τηρώντας κανόνες που να διασφαλίζουν και τους ίδιους.

Οπως και να έχει, η συζήτηση για το ντιμπέιτ κατάφερε να βάλει στο τραπέζι κορυφαία προβλήματα της σχέσης πολιτικής και δημοσιογραφίας. Αλλωστε τιμίως ομολόγησε η Ελλη Στάη ότι τα κόμματα πάντα διεκδικούσαν να έχουν λόγο για τους δημοσιογράφους «αλλά, έστω και λίγο, είχαν καταφέρει οι δημοσιογράφοι να είναι κάπως ανεξάρτητοι».

Η αλήθεια είναι ότι σε ένα τέτοιο θέμα δεν υπάρχει «έστω και λίγο». Ακριβώς γι’ αυτό και επειδή είναι κοινό μυστικό ότι οι κεντρικοί παρουσιαστές των κρατικών καναλιών τυγχάνουν της επιλογής και έγκρισης των εκάστοτε κυβερνώντων – και όχι μόνο στη χώρα μας, στην Ιταλία τα κόμματα της Βουλής μοιράζονται τα κανάλια της RAI – τηρούνται τουλάχιστον τα βασικά προσχήματα.

Για παράδειγμα ο δημοσιογράφος του κεντρικού δελτίου του καναλιού που φιλοξενεί το ντιμπέιτ είναι και ο βασικός συντονιστής. Μπορεί να έχει έναν, δύο ή όσους άλλους έχει συμφωνηθεί, συναδέλφους του από άλλα κανάλια ή εφημερίδες – όπως προτιμούν οι αμερικανοί συντονιστές -, αλλά το να διατεθεί η υποδομή της κρατικής τηλεόρασης για να διευθύνει ένας εξωτερικός δημοσιογράφος το ντιμπέιτ, όπως θεωρήθηκε από τη ΝΔ ότι μπορεί να κάνει ο Νίκος Χατζηνικολάου στην ΕΡΤ, ουδείς το έχει διανοηθεί. Ανεξάρτητα από την ικανότητα και την εγκυρότητα του συγκεκριμένου, ούτε το επιχείρημα για την επιλογή του ευσταθεί – δηλαδή ότι σήμερα δεν βρίσκεται σε κανάλι – καθώς και εκδότης εφημερίδας είναι και ιντερνετικό κανάλι διαθέτει.

Αλλά προς τι τόση φασαρία; Ουδείς θυμάται τους συντονιστές των ντιμπέιτ. Οσο για τα ίδια, μπορεί να μην κάνουν τους πολίτες σοφότερους, μπορεί να είναι περισσότερο σόου παρά πολιτική, η εξαιρετικά υψηλή τηλεθέασή τους όμως αποδεικνύει ότι δεν αφήνουν εντέλει και τόσο αδιάφορο τον κόσμο.