[Ανορθόδοξα] Στο σκοτάδι της ελληνικής μοναξιάς

Ανάμεσα στους Ευρωπαίους που υπέγραψαν το κείμενο «Είμαστε όλοι Ελληνες Εβραίοι» (βλ. «ΤΑ ΝΕΑ», 30/5/2012) υπάρχουν συγγραφείς σοβαροί όπως ο Α. Β. Γεοσούα. Υπάρχουν και οι συνήθεις ύποπτοι πάσης ανθρωπιστικής ενέργειας, όπως η Μητέρα Τερέζα της φιλοσοφίας, ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί, ή ο εκ γενετής προοδευτικός πρώην υπουργός Εξωτερικών του Σαρκοζί κ. Κουσνέρ. Το κείμενο αυτό, εκτός από την πρώτη ανάγνωση που αφορά την άνοδο της νεοναζιστικής Δεξιάς στην Ελλάδα και τον αντισημιτισμό, έχει και μια δεύτερη: την αποδοχή της χώρας μας στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια της αναξιοπαθούσης φυλετικής ανεκτικότητας. Επιτέλους, και εμείς αποκτήσαμε πιστοποιητικά ευρωπαϊκής γνησιότητας, έστω μέσω της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Αναρωτιέμαι βέβαια αν οι καλοί διανοητές έχουν πραγματικά υπόψη ποια είναι η ελληνική ιδιομορφία που οδήγησε στην πρώτη εκλογική επιτυχία της πρώην περιθωριακής Χρυσής Αυγής. Αν δηλαδή ξέρουν πως η μετανάστευση στην Ελλάδα είναι ανεξέλεγκτη, πως το κέντρο της πρωτεύουσας έχει μετατραπεί σε ανθρώπινη χωματερή ή αν συγκρίνουν απλώς αυτά που συμβαίνουν σε εμάς με τις δικές τους εμπειρίες, το οργανωμένο κράτος, τη δική τους αστυνομία. Αναρωτιέμαι αν ξέρουν ότι για χρόνια, δεκαετίες, το θέμα μετανάστευση ήταν ταμπού. Αν τολμούσες να αρθρώσεις λέξη για το πρόβλημα, η προοδευτική απολυταρχία αυτομάτως σε καταδίκαζε στο πυρ το εξώτερον της «Δεξιάς», «Ακροδεξιάς» και τα συμπαρομαρτούντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να επιμένει πως θα νομιμοποιήσει όσους μετανάστες βρίσκονται στο ελληνικό έδαφος.

Αναρωτιέμαι αν ξέρουν ότι, όπως και πολλά άλλα, το πρόβλημα το αντιμετωπίσαμε βάζοντάς το κάτω από το χαλί, ότι αρνιόμασταν να το συζητήσουμε καν, λες και μας έλειπαν οι λέξεις, λες και δεν θέλαμε να χαλάσουμε το κέφι στο γλέντι της ευμάρειας. Και τώρα, φτωχοί και πένητες, βρισκόμαστε απέναντί του και συγχρόνως ανακαλύπτουμε το πρόβλημα που ακούει στο όνομα Χρυσή Αυγή. Οι περισσότεροι την ξέραμε ως όνομα και μόνον. Κι όταν είδαμε τους ευτραφείς εκπροσώπους της να μας αναγγέλλουν από τηλεοράσεως το πρόγραμμα φυλετικής καθαρότητας, σκεφτήκαμε πως, αν είναι να γίνουμε έτσι, ίσως να μην έβλαπτε και μια ενίσχυση της επιμειξίας.

Η δημοσιότητα, όπως όλα δείχνουν, δεν την βοήθησε. Τα εκλογικά της ποσοστά ενδέχεται να συρρικνωθούν στις δεύτερες εκλογές, όμως αυτό δεν σημαίνει και πολλά. Η παρουσία της έχει καταγραφεί, και τα «Εγέρθητου», όσο κι αν προκαλούν ειρωνικά μειδιάματα, κρατάνε ρόπαλα. Και παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους εν ονόματι μιας δημοκρατίας την οποία δεν φροντίζουν να προστατεύσουν οι φύλακές της. Εκμεταλλευόμενα την απενοχοποίηση της βίας.

Διότι εκεί είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι η Χρυσή Αυγή, σε αντίθεση με τους ευρωπαίους ομοϊδεάτες της, δραστηριοποιείται σε ένα περιβάλλον όπου η εφαρμογή των νόμων θεωρείται αντιδημοκρατική καταστολή και η βία έχει πολιτικά και κοινωνικά απενοχοποιηθεί. Κι αν το στραβό μας το κεφάλι μάς οδηγήσει στο σκοτάδι της ελληνικής μας μοναξιάς, τότε τα παιδιά της Χρυσής Αυγής θα μοιάζουν με αθώες φιγούρες βγαλμένες από κάποιο θέατρο σκιών.