[Ανορθόδοξα] Πεπαλαιωμένο δόγμα και νέα ερείπια

Τύχη οικτρά, ουδόλως αγαθή, έφερε τα πράγματα έτσι ώστε η 29η Μαϊου 2012, εκτός από 29 Μαΐου να είναι και Τρίτη. Ημέρα αποφράς για τον σύμπαντα Ελληνισμό, ημέρα μακριά από μας να πάει και να μην ξαναγυρίσει. Ημέρα όμως η οποία, παρά την πένθιμη ατμόσφαιρα της δυσμενούς επετείου, παρά τους απόηχους από το «εάλω η Πόλις» που κουβαλάει μέσα της η ψυχή του καθενός από μας, άνοιξε και μια χαραμάδα εαρινής αισιοδοξίας στη χειμωνιάτική μας διάθεση. Διότι τύχη αγαθή, και ουδόλως οικτρά, έφερε τα πράγματα έτσι ώστε την ίδια ημέρα που έπεφτε ηρωικώς μαχόμενος ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ένας άλλος ηγέτης, με δήλωσή του, σήμανε το σήμαντρο της νέας πορείας του τόπου.

«Πρέπει να αναθεωρήσουμε το πεπαλαιωμένο δόγμα ότι η Ελλάδα ανήκει στη Δύση» δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας προχθές. Κι αν αυτό το πεπαλαιωμένο σάς θυμίζει ετικέτα κρασιού ή κονιάκ, μη μου πείτε ότι μέσα σας δεν νιώσατε να σκιρτούν η ομορφιά και ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας και των χρονικών της αυξήσεων. Διότι περί χρονικής αυξήσεως πρόκειται. Η Ελλάδα δεν ανήκει στη Δύση διότι η Ελλάδα είναι αρκετά Ελλάδα ώστε να μην ανήκει πουθενά.

Με την επιφύλαξη ότι η δήλωση έγινε σε ρωσικό μέσο, υποθέτω στη διεθνή αγγλική γλώσσα, και τα αγγλικά των Ρώσων είναι χάλια, οπότε μπορεί και να μην κατάλαβαν καλά τα αγγλικά του κ. Τσίπρα, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με το νέο ελληνικό δόγμα. Η Ελλάδα δεν ανήκει ούτε στη Δύση ούτε στην Ανατολή. Η Ελλάδα είναι το κέντρο του κόσμου και μια ματιά στον χάρτη είναι αρκετή για να το αποδείξει. Στον Βορρά έχει τα Βαλκάνια, την Κεντρική Ευρώπη και τη Σκανδιναβία. Προς Ανατολάς, εκτός από την Τουρκία, εκτείνονται η Ινδία και η Κίνα, δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν στα ανατολικά μας. Στη Δύση, σ’ αυτήν που δεν ανήκουμε υπάρχουν η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία, ο Ατλαντικός Ωκεανός και η αμερικανική ήπειρος. Ο δε Νότος, αυτό είναι φως φανάρι, καλύπτει, εκτός από τη Σαχάρα και την υποσαχάριο Αφρική και φτάνει ώς την Ωκεανία. Δεν είναι λοιπόν ηλίου φαεινότερον πως η Ελλάδα είναι το κέντρο του κόσμου και δεν ανήκει πουθενά αλλού παρά μόνον στον εαυτό της και στο κέντρο;

Τώρα, για να σας πω την αλήθεια, τον συλλογισμό αυτόν τον έχω αντιγράψει από ένα αστείο που είχε κάνει κάποτε για τη Γαλλία ο στρατηγός Ντε Γκολ. Εκεί όμως που εκείνος αστειευόταν, ο δικός μας μιλάει σοβαρά. Διότι ενώ ο στρατηγός έβλεπε από το παράθυρό του τον κακόσχημο πύργο του Αϊφελ και τη Σακρέ Κερ στη Μονμάρτρη που είναι σαν τούρτα, ο δικός μας βλέπει τα ερείπια του Παρθενώνα. Και για να είμαι ειλικρινής, πολύ θα ήθελα να ξέρω τι σκέφτεται ο κ. Τσίπρας όταν κάθε πρωί πίνοντας τον καφέ του αντικρίζει τους κίονες και τα λοιπά.

Ισως ότι εκ της θέσεώς του, εκεί, στην κορυφή του λόφου, είναι ιδανικό μέρος για κατάληψη.